Foto bij H74 - 21 sept

Het is maar vreemd. Anders wenst hij mij nooit zoveel succes. Wat houden mijn moeder en Fausto voor me achter?

Alaïs Spiorad pov.

“Alaïs! Je vriendje is hier!”, roept mijn moeder vanaf beneden en ik leg meteen mijn boek over monsters neer. Ik ga mijn kamer uit en met een glimlach storm ik de trappen af. “Mam, noem hem nu maar gewoon Henry”, zeg ik als ik voorbij haar loop, op weg naar de voordeur. “Vriendje, Henry… allemaal hetzelfde”, moppert ze terwijl ze haar handen in de lucht gooit. Ze stapt dan naar de keuken en ik grinnik om haar reactie. Ik open de voordeur en dan zie ik mijn auto, op vijf meter van me af, helemaal opgeknapt. Ik glimlach tevreden: de deuk is weg en de gebarsten ruit is vervangen door een nieuwe ruit. Henry stapt uit en ik frons. Hij klapt de deur toe en met een grote bos bloemen en een net zwart pak komt hij mijn richting uit. “Dag schoonheid”, zegt hij meteen en voor ik iets kan zeggen, plant hij onverwachts zijn lippen op de mijne. Hij trekt zich terug en glimlacht: “Ik ben je auto gaan halen, hier” Hij overhandigt me de sleutels tensamen met de bloemen. “Vanwaar deze eer?”, vraag ik lichtelijk verbaast als ik naar de kleurrijke bloemen kijk in mijn hand. Ze waren echt prachtig, maar waarom zou hij zoiets kopen? Is dat het leven van een vriendje te hebben? ‘Gewoon. Ik zag mijn kans mooi liggen om de auto op te halen en je dan te verrassen. Het is blijkbaar ook nog eens gelukt” Ik glimlach en hij stapt weer naar me toe om zijn armen om mijn middel te slagen. “Alaïs, wat doe je toch met mij? Ik kan maar niet stoppen aan jouw te denken” Ik grinnik. Ik kus hem teder en hij laat me los. “Laten we naar binnen gaan, het is hier aan het vriezen”, bibber ik en Henry lacht. “Natuurlijk”, zegt hij en steekt een pluk haar achter mijn oor. “Ik zie dat je nog altijd de ketting draagt” Hij kijkt me met zijn bruine ogen aan: “Dat betekent veel voor mij” Hij pakt mijn hand en geeft een kusje op mijn knokels en leidt me dan naar binnen. Ik grinnik om zijn ouderwetse methode van begroeting en mijn wangen kleuren rood als hij een arm om me heen legt wanneer mijn moeder van de keuken komt. ‘Dag Henry’, zegt ze kil en Henry glimlacht lief naar haar: “Dag mevrouw” Oh god, ik denk dat ze Henry nog niet helemaal aanvaard heeft. Ik slaak een lichte zucht. “Blijf je hier eten?” “ Nee, ik heb niet zoveel tijd. Maar ik heb wel genoeg tijd om met uw dochter naar boven te gaan”, zegt hij geheimzinnig en kijkt me verleidelijk aan. Ik zie het verbaasde gezicht van mijn moeder en ik moet lachen. Henry geeft me een klein duwtje in de rug, een teken dat we naar boven gaan.

“Wow… je hebt een grote kamer”, zegt Henry wanneer hij mijn kamer rondkijkt. Ik haal mijn schouders op. “Dat heb ik wel vaker gehoord”, zeg ik en zet de bloemen in een vaas op mijn bureau. Henry slaagt zijn armen om me heen en begraaft zijn gezicht in mijn hals. “Alaïs, ik hou van jou”, fluistert hij in mijn oor en een warme rilling gaat langs mijn rug. Ik draai me om in zijn omhelzing zodat ik hem kan aankijken. Zijn twinkelende bruine ogen nemen me met een glimlach op en ik leg mijn hand op zijn wang en fluister: “Ik hou ook van jou, Henry” Hij gaat met zijn duim over mijn kaaklijn en automatisch sluit ik mijn ogen met een glimlach. Hij tilt mijn kin op en ik kijk hem recht aan. Met zijn duim gaat hij langs mijn lippen en plant zijn lippen op de mijne. Zijn stoppelbaardje schuurt licht tegen mijn huid en met zijn tong duwt hij tegen mijn onderlip. Hij gaat met zijn hand langs mijn hals en laat zijn hand in mijn nek rusten. Ik open mijn mond en onze tongen voeren een passionele dans uit en de wereld om ons heen lijkt te verdwijnen, totdat enkel wij twee er nog waren. Zijn handen zakken naar mijn heup en blijven daar liggen. Ik onderbreek de zoen om weer op adem te komen, net zoals Henry. We kijken elkaar voor een tijdlang aan. Onze lippen vinden elkaar weer terug, maar zijn lippen dwalen al gauw af naar mijn nek en sleutelbeen waar hij zuigzoentjes op geeft. Ik voel hoe zijn hand op mijn rug onder mijn blouse gaat en ik begraaf mijn vingers in zijn donkere haar. Een lichte ping van een gsm gaat af en we laten elkaar met tegenzin los. Henry excuseert zich om vervolgens in zijn broekzak te voelen. Als hij met zijn ogen over het scherm gaat, zie ik hoe hij wit wegtrekt. “Henry, gaat het?”, vraag ik bezorgd en hij kijkt van zijn gsm op. Met ogen vol angst slikt hij en zegt: “Ik moet gaan” Zonder nog iets verder te zeggen, gaat hij mijn kamer uit. Ik kan niets anders doen dan verbaast achterblijven. Ik hoor hoe de voordeur sluit en ik stap naar mijn raam om hem gehaast weg te zien stappen. Wat stond er in dat sms’je?

Reacties (2)

  • Allmilla

    ... misschien zijn moeder die stuurt dat als hij niet binnen 15 minuten thuis is, hij buiten moet slapen...;)

    1 jaar geleden
  • IkOpDeWereld

    Ik begin steeds meer aan de onschuldigheid van die Henry te twijfelen

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen