Foto bij H75

Ik hoor hoe de voordeur sluit en ik stap naar mijn raam om hem gehaast weg te zien stappen. Wat stond er in dat sms’je?

Henry McGowan pov.

Met mijn rechterhand veeg ik mijn bezwete voorhoofd af. Ik sta op van de versleten stoel en druk op de knop. Na enkele minuten komt de bus tot stilstand en gaan de deuren piepend open. Ik stap gehaast de bus uit en doe mijn das wat losser. Ik slik. Ik kijk om me heen, vluchtig, bang dat ik gevolgd werd door één van Zijn aanhangers. De bus achter me rijdt weg en ik schrik op. Nieuwe zweetdruppels vormen zich op mijn voorhoofd. Ik stap gehaast verder in de straat, op weg naar mijn huis. Het enige wat ik kan horen zijn mijn voetstappen over de dorre, dode bladeren en mijn gejaagde adem. Al snel kom ik in mijn wijk terecht: een sloppenwijk. De zon is verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor donkere wolken die geen enkel licht meer doorlaten. Ik hoor rechts van me een man om geld vragen, maar ik negeer hem. Rot op makker, er zijn mensen die in grotere problemen zitten, zoals ik. Ik loop angstig verder wanneer ik plots een hand op mijn schouder voel. Ik schrik en sla de hand weg en duw hard tegen de borst van de persoon. “Hé! Dude, wtf? Ik ben het maar”, zegt de persoon en ik zucht opgelucht. ‘Scott’, zeg ik met een korte knik en denk weer aan het berichtje. ‘Scott, haal de horde. Verzamel aan de grafzerken in het bos’, beveel ik hem en hij knikt meteen zonder enige vragen te stellen. Dan verdwijnt hij tussen twee vervallen gebouwen. Ik stap snel verder over de kasseien weg.

Ik open de krakende deur van mijn appartement. “Henry, waar bleef je? We hebben je ontzettend veel gebeld!”, zegt mijn moeder overbezorgd. “Dat doet er nu niet toe, moeder. Wat bedoel je nu met dat berichtje. Hij verliest zijn vertrouwen in je”, vraag ik en veeg mijn haar dat aan mijn voorhoofd plakt naar achter. “Zij bedoelt dat hij begint te twijfelen aan je trouwheid. Hij vermoed dat je de opdracht niet kan uitvoeren, omdat je je laat leiden door je gevoelens”, komt mijn vader er bij. Shit. “Maar dat is niet waar, ik ben loyaal aan hem”, lieg ik en mijn vader kijkt naar mijn moeder met een harde uitdrukking. “Hij staat bij de vervallen bunker, met de duistere tekens op, te wachten op jou. Hij is waarschijnlijk niet tevreden met waar je nu staat”, zegt mijn vader en ik slik. Godverdomme! Ik verlaat zo snel mogelijk het appartement, op weg naar het bos.

“Henry, wil je nu vertellen wat er gaande is?”, vraagt Scott als ik bij de grafzerken ben. Nog zo’n zeven andere mensen staan rond hem: mijn roedel. “Hij twijfelt aan mijn trouwheid. Hij wacht op me bij de bunker met de duivelse tekens” ‘Oh, shit man. We geven je dekking, als er iets gebeurd, beschermen we je met ons leven. Jij bent onze leider. Hij niet’, zegt Scott en de rest maakt instemmende geluiden. Ik haal opgelucht adem. Ze staan nog aan mijn zijde. Ik knik dan naar de rest, en teken dat ze hun positie mogen innemen. Ze gaan elks een andere kant uit en ik hoor hoe het gefluister overgaat in zacht gegrom. Ik adem nog een laatste keer diep in en loop dan naar de afgesproken plek. Af en toe zie ik tussen de bomen naast me grote, zwartharige wezens die op hun lange achterpoten en korte voorpoten lopen. Met hun lange tong die uit hun bekken hangen likken ze ongecontroleerd over hun lippen, klaar op een gevecht met bloed. Ik hoor gehuil. Weerwolven. Mijn bloedweerwolven. Ik voel een paar druppels, gevolgd door regen die met bakken uit de hemel komt gevallen, alsof de engelen huilen.

Ik stop bij de bunker, een oud betonnen overblijfsel van een oorlog, maar er is niemand. Ik hoor het zachte gehijg van Scott links naast me, tussen de bomen uit gezichtsveld. “Ik zie dat je bescherming hebt meegebracht”, hoor ik de zware, lage raspende stem van Hem. Ik slik en het zweet breekt me weer uit. Dan zie ik Hem van tussen de bomen tevoorschijn komen. Ik kniel gehoorzamend. Met zijn grote verschijning van bijna drie meter, torent hij hoog boven me uit, zijn superioriteit sterk uitdrukkend. Zijn lange, zwarte gewaad dat om zijn slanke lichaam sluit, sleept over de grond en laat een spoor van vernieling achter. Waar nog een bloemetje stond, licht even later een levenloos overblijfsel. Ik kan niets anders doen dan gehoorzamen. “Sta op”, sist hij en ik volg zijn bevel op. Ik kijk hem strak aan om te laten zien dat ik niet bang ben. Mijn grootste fout ooit. Hij had een nieuw gezicht, één van een man die in de 40 was. Waar ooit zijn lippen zaten is er enkel nog een dunne, bloederige streep over, die wordt overtrokken met de huid van het menselijke masker. Mijn adem is gejaagd en oncontroleerbaar. Zijn zwarte ogen nemen me met een grijns op. Leatherface. Ik kijk verslagen naar de grond, wetend dat ik zijn ego weer heb gestreeld, maar het beeld was al op mijn netvlies gebrand. Met zijn benige vingers tikt hij ritmisch op het beton van de bunker terwijl hij naar me toestapt. “Laten we eens een paar dingen duidelijk maken en opklaren”, zegt hij knarsend met zijn zwarte tanden en ik voel een rilling langs mijn rug gaan. “Mijn Heer”, begin ik en vervolg na een korte stilte, “Ik heb geen gevoelens voor haar, ik voer enkel uw opdracht uit” “Dat is niet wat zij zei tegen mij”, sist hij en komt dichter. Instinctief doe ik een stap naar achteren. Ik bal mijn handen tot vuisten en adem diep in. Ik mag niet laten zien dat ik bang ben. Maar dit kan nooit goed aflopen.

Tommee profitt (feat Wondra) - I'm not afraid

Reacties (2)

  • Allmilla

    You're in trouble, Henry...:D

    Kei goed geschreven! Ik voelde de stress en angst van Henry tijdens het lezen...:S

    1 jaar geleden
  • IkOpDeWereld

    Wow het word nu wel ff spannend hoor

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen