Foto bij H76 - 22 sept

Instinctief doe ik een stap naar achteren. Dit kan nooit goed aflopen.

Alaïs Spiorad pov.

Ik sta tegen mijn auto aangeleund, wachtend tot Henry op school zou aankomen. Het was vandaag de eerste schooldag van een nieuwe week, maar ook meteen de laatste vakantiedag van mijn jagen op monsters en demonen. Dus dat betekent dat ik vanaf morgen weer moet gaan werken, te beginnen met die Barguest. Ik zucht en kijk nog eens op mijn gsm. Nog steeds geen berichtje van Henry. Ik steek mijn gsm weer weg en knoop mijn jas dicht tegen de kou en kijk over de menigte heen. Dan zie ik Edward die bij zijn auto staat, aan de andere kant van de speelplaats. Ik kijk hem aan en wanneer onze blikken kruisen glimlach ik. Hij zwaait kort even naar mij als teken van begroeting en ik zwaai terug. Ik zie hoe hij zijn gesprek beëindigt met Emmet om vervolgens naar mij toe te komen.

“Hey”, zegt Edward met een glimlach als hij bij me is. “Hey”, begroet ik hem terug. Hij komt naast me tegen mijn auto staan en leunt er ook tegen. Ik kijk weer over de speelplaats heen. “Zoek je misschien iemand?”, vraagt hij en ik kijk hem betrapt aan. “Nee hoor”, begin ik en steek mijn handen in mijn zakken, “Hoe zit het nu tussen jou en jouw vader? Gaat het al wat beter met jullie?” “Ik heb hem gezegd dat het me speet dat ik zo tegen hem riep, maar hij zei dat hij het niet erg vond”, zegt hij en ik draai met mijn ogen. Ik draai me naar hem toe: “Je vader verdient meer respect of hij het nu wilt of niet” Edward lacht dan. “Je bent onze moeder niet Alaïs” Ik maak mijn blik van hem los en lach, terwijl Edward me niet begrijpend aankijkt. Als ik mijn gevoelens gewoon volg, op een dag tegen Carlisle zeg dat ik van hem hou en hij ook van mij, dan betekent dat dat ik Edwards moeder wordt… ALS Carlisle ook van mij houdt... “Wat is er grappig?”, vraagt hij, maar mijn glimlach is al verdwenen. Als… Ik wuif zijn vraag weg en er blijft dan een korte stilte tussen ons inhangen.

“Mijn vader heeft verteld dat je me bijna elke zaterdag bijles komt geven”, zegt Edward en ik knik. “Maar waarom eigenlijk?” “Komaan Edward, je hebt hulp nodig met wiskunde. Je punten zijn uitermate laag” “Dat was altijd al zo en dat zal ook zo blijven”, zegt hij nonchalant en kijkt van me weg. “Maar nu heb je iemand die je zal helpen. Je staat er echt niet alleen voor Edward”, probeer ik hem te overtuigen en hij glimlacht dan naar me. “Maar we kunnen het geld wel beter besteden dan aan een hopeloze missie”, zegt hij en ik geef hem een neutrale blik. Ik duw speels tegen zijn schouder en zeg dan: “Het is geen hopeloze missie, geloof me nu maar. En daarbij, ik doe het gratis. Ik vind het wel leuk om andere mensen te helpen” “En help je ook vampieren of enkel mensen”, grapt hij en ik slaag lachend mijn ogen ter hemel. “Die ook, Edward”

Plots zie ik een jongen over de speelplaats slenteren met diepe schrammen op zijn gezicht. “Oh mijn God, is dat niet een vriend van Henry?”, zeg ik mijn gedachten hardop en Edward volgt mijn blik naar de jongen. “Hoe noemde hij ook alweer?”, begint Edward en fronst dan, alsof hij in zijn geheugen graaft, “Het was iets met een s… Sam? Samuel? Sven?” Ik schud mijn hoofd zonder mijn blik van de jongen af te wenden. “Scott”, zeg ik en er vormt een zachte ‘o’ rond zijn lippen. Ik zie plotseling iemand in mijn rechter ooghoek en ik kijk dan ook meteen naar de persoon. “Henry?”, vraag ik als hij naar me toestapt. Zijn hoofd was gebogen en de kap van zijn sweater bedekte zijn gezicht. Ik doe een stapje naar hem toe en zonder weerstand laat hij me zijn kap afnemen. “Jezus Christus! Henry! Wat is er in vredesnaam met je gebeurd?”, vraag ik in paniek als ik zijn gezicht zie: een blauwe kaak, een snee door zijn wenkbrauw die recht door zijn wang gaat, een hechting op zijn voorhoofd en nog meerder kleine sneeën. Ik leg voorzichtig een hand op zijn blauwe kaak. “Heb je gevochten met één van je vrienden?” Hij schud zijn hoofd en trekt me teder tegen zich aan. Zijn lippen drukken hard tegen de mijne, alsof hij er alles uit wilde halen. Ik hoor Edward ongemakkelijk kuchen. Henry stopt de kus en duwt zijn voorhoofd tegen de mijne met gesloten ogen. “Waarom maak je mijn opdracht toch zo moeilijk…”, fluistert hij binnensmonds, zodat enkel ik de woorden kan horen. “Welke opdracht, Henry. Kan ik ermee helpen?”, fluister ik even zacht terug en hij schudt zacht zijn hoofd. Hij pakt mijn hand en geeft er een tedere kus op. “Henry!”, hoor ik de bevelende stem van Scott roepen. “Laat me gewoon even met rust, voor een tijdje”, is het enige wat hij zegt en Henry stapt dan voorbij me, om dan naast Scott te lopen. Ik volg hem met mijn ogen en zie hoe hij ook nog eens mank wandelt. Samen met Edward blijf ik verbaast achter. Wat was er met hem gebeurd en wat was die zogenaamde opdracht?

Reacties (2)

  • IkOpDeWereld

    Poor Henry,
    Alaïs moet gwn bekennen aan Carlisle, het ergste wat er kan gebeuren en dat ie haar afwijst..
    Nu ik dat zo typ klinkt het erger dan ik in gedachten had

    1 jaar geleden
  • Allmilla

    ... Het is inderdaad niet echt goed afgelopen...:S

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen