Foto bij H78

Mijn excuses voor de late activatie, maar school hield me nogal bezig.:(

“Kom maar, ik zal je een rondleiding geven”, zegt Ronald nog even enthousiast en ik sta dan op om hem te volgen.

Alaïs Spiorad pov.

“En dit is dan jouw kamer. Het is niet zo groot, ik weet het, maar het is wel gezellig. Maar ja, das persoonlijk”, zegt Ronald opgewonden en ik kijk de kamer rond. Een eenvoudig bed, een klerenkast, een bureau en een groot raam: klein, maar het bevat alles wat ik nodig heb. “Het is inderdaad heel gezellig”, geef ik eerlijk toe en hij leidt me de kamer weer uit. We dalen samen de smalle trap af en wanneer we in de keuken zijn, zie ik Melina koken. “Ik ben zelfgemaakte pizza aan het klaarmaken, hopelijk lust je dat, Alaïs?”, vraagt ze en ik knik glimlachend: “Heel graag zelfs.” Samen met Ronald dek ik de ronde, houten tafel terwijl mijn foto vanaf de muur meekijkt.

De pizza was nogal rap op en het was ook echt overheerlijk. Ronald had tijdens het eten ook een paar verhalen over me verteld die hij gehoord had van Fausto, maar ze waren wel heel erg aangedikt. Zo lag ik volgens Fausto eens halfdood in het ziekenhuis na een gevecht met een Warlock. Dat was natuurlijk niet waar, ik had gewoon een gebroken rib en een paar open wonden, maar voor de rest niets. Ik moet wel toegeven dat de Warlock een lastig wezen was om te verbannen. Ik zie ons gevecht nog voor me. Een Warlock is een mannelijke heks en hij had zijn ziel verkocht aan de duivel. Ik weet nog dat hij mij telkens een leugen voorlegde over mijn verleden. Oh, wat was hij toch een echte bedrieger. Ik schud glimlachend mijn hoofd. Hij beheerste de zwarte magie, iets wat in mijn nadeel lag, maar na een gevecht van ongeveer een hele nacht wist ik hem met een leugen te omzeilen en zo heb ik hem kunnen verbannen met mijn Athame, recht naar de onderwereld waar hij thuishoort. Het was ook nog eens een stomme leugen. Ik grinnik. Ik zei tegen hem: “Kijk, achter je! Je ex!” En hij draaide zich dan ook om en daar zag ik mijn kans toen mooi liggen. Die angst ook in zijn ogen. “Alaïs, ik ga even met Melina inkopen doen. Vind je het erg om even alleen te blijven?”, vraagt Ronald en ik bemerk dat de tafel al is opgeruimd. De twee bewoners hadden al hun jassen aan. “Euhm… Nee, geen probleem. Neem gerust jullie tijd”, zeg ik even verward. “Oké, we komen voor het donker wel thuis. Tot straks Alaïs!”, roept hij nog en doet de deur toe, gevolgd door een doodse stilte in het hele huis.

Ik zet me met een zucht neer op de tuinstoel dat uitzicht geeft op het groene gras en de struiken. Het was eenvoudig, maar straalde wel een bepaalde rust uit. Ik pak na een tijdje mijn notitieboekje en slaag hem open. “Oké, een plan…” Ik pak een pen, tensamen met mijn gsm. Fausto had een paar telefoonnummers gegeven die ik moest proberen voor de avond viel om info te verkrijgen over de Barguest. Voor de avond viel… Ik schud mijn hoofd. Wanneer iemand een Barguest ziet, sterft de persoon in kwestie na een halfuur tot een uur na het zien van dat monster. Ik typ het eerste telefoonnummer in. Ik hou mijn gsm tegen mijn oor terwijl ik mijn pen in de aanslag hou, klaar om belangrijke notities te nemen.

“Oké, hartelijk bedankt voor uw medewerking en ik beloof u om het monster te pakken te krijgen. En nog eens sorry voor het verlies voor uw naasten” ‘Euhm, sorry mevrouw, maar we hebben niemand verloren’ “Dat weet ik, maar ze zullen u”, ik kijk even op mijn horloge, “wel missen over een vijftal minuutjes” Ik leg mijn gsm af en leg hem opzij en kijk in mijn notities: er was veel activiteit in een donkere weg zo een vijf minuten hier vandaan, dus nog binnen het dorpje zelf. Ze beschreven de Barguest als een hond van ongeveer een meter schofthoogte met gloeiende rode ogen die sterk afgaven tegenover zijn zwarte, lange haren. Ook had hij volgens sommige bewoners lange hoektanden die buiten zijn mond te zien waren. Het donkere steegje was gelegen dicht bij een beenhouwer. Dat verklaart dus waarom de Barguest daar te vinden was, vlees. Ik slaag mijn boekje toe met mijn pen erin en leg het naast me neer, samen met mijn gsm. Ik staar voor me uit en kijk naar het rode licht van de ondergaande zon. Ik slaag glimlachend mijn ogen dicht, een diepe ademteug nemend, en laat de laatste zonnestralen over mijn gezicht schijnen. Plots wordt het voor mijn gesloten ogen donker en ik open ze langzaam. “Wat doe jij hier?”, vraag ik noch blij, noch verbaasd.

Reacties (2)

  • Allmilla

    Ik zei tegen hem: “Kijk, achter je! Je ex!” En hij draaide zich dan ook om en daar zag ik mijn kans toen mooi liggen. Die angst ook in zijn ogen.


    Ocharme die warlock hahaxD
    Ik hoop dat het niet die wight is, want volgens mij gaat het dan nog een zware opdracht worden als hij erbij blijft...(N)

    1 jaar geleden
  • IkOpDeWereld

    Het zal waarschijnlijk Henry wel weer zijn denk ik

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen