. . .


Alex had een fles wodka nodig voordat ze in slaap viel, waardoor ze niet alleen met een pijnlijk been wakker werd, maar ook met een beste kater. Ze was gewoon op de bank in slaap gevallen en toen ze zichzelf overeind hielp, voelden al haar spieren stijf. Moeizaam schuifelde ze naar de keuken, sloeg een glas water met pijnstillers achterover en staarde door het raam naar buiten. Ze voelde zich leeg. Eenzaam.
      Haar vingers klemden zich rond de rand van het aanrecht toen er beelden door haar hoofd schoten. Opvliegende grond, bloed, Koziks verwilderde gezicht. De klap denderde door haar heen, de lucht die uit haar longen werd geslagen toen ze op de grond gesmeten werd. Haar hart bonkte weer in haar borstkas alsof ze daar in dat mijnenveld stond.
      Alex haalde diep adem en sloot haar ogen. Geruststelling vond ze echter niet. Ze wist niet eens of hij het zou redden. Misschien stierf hij vandaag evengoed wel en had ze hem alleen maar een langere lijdensweg gegeven.
      Het voelde alsof er iets duisters om haar heen sloop, iets met lange klauwen en smeulende ogen. Haar maag trok samen, kippenvel trok over haar lijf. Even dacht ze zelfs een hete adem in haar nek te voelen, afkomstig van een herinnering die ze dacht te hebben verbannen. Toen ze zich naar het koffiezetapparaat bewoog, schrok ze van de reflectie in het raam. Verwilderd keek ze om maar er was niemand – ze was het zelf.
      Het was alsof er iets vastzat achter in haar keel. Een ophoping van tranen – tranen die daar al zaten vanaf het moment dat ze Juice in het bos vond, met een ketting om zijn nek. Sindsdien had ze niet meer gehuild, alsof ze wist dat hetzelfde lot boven haar hoofd hing als ze wél toegaf aan de gevoelens die ze ver weg gestopt had. Gevoelens die haar moeder hadden gebroken, die Juice hadden gebroken.
      Juice… De gedachte aan hem deed haar hart pijnlijk samenkrimpen. Zelfs met een kater begreep ze maar al te goed waarom hij was weggegaan. Haar eigen sneer klonk steeds opnieuw in haar hoofd. Ze wist niet eens waarom ze dat gezegd had, waarom ze hem zo diep had willen kwetsen. Zodat hij degene was die zich ruk voelde? Zodat ze hém weer kon troosten, nu hij die troost van haar niet meer nodig scheen te hebben? Ze had gewild dat hij zich weer gelukkig zou gaan voelen, maar sinds hij zelf niet meer ingestort was, was het alsof de aandacht naar haar was verplaatst en het verstikte haar. Hij verstikte haar – zij verstikte zichzelf. Alles was gewoon verstikkend – ze hunkerde naar een adempauze, naar frisse lucht, ver bij Charming vandaan. Misschien zou dat helpen om die vermoeiende duisternis van zich af te schudden, die schaduwen die voelden als de geest van degene die haar verkracht had.
      Er was echter geen enkele mogelijkheid om nu weg te gaan. Niet nu. Clay en Jax dachten waarschijnlijk dat ze hen niet meer onder ogen durfde te komen na gisteren en hoewel het haar normaal gesproken weinig kon schelen wat anderen van haar vonden, hadden haar voorzitter en vicepresident nou eenmaal een hoop over haar te zeggen. Hun mening deed er wél toe. Vandaag besloot ze echter thuis te blijven. Aangezien ze met krukken liep, zouden ze toch niets aan haar hebben en zo kon ze zichzelf even respijt gunnen terwijl ze zich voorbereidde op een gesprek met Jax en Clay. En misschien ook met Juice… Ze schudde de gedachte van zich af. Nee, er viel niets meer te praten. Hij was beter af zonder haar.

. . .


‘Voelde je liefje zich te beroerd om vandaag te werken?’ Chibs sloeg Juice op de schouder terwijl hij naast hem op een stoel ging zitten.
      ‘Ik zou het niet weten,’ bromde de jongen. ‘Vast niet, hij loopt met krukken.’
      Chibs grinnikte. ‘Dat zegt niks bij hem.’
      Juice klemde zijn kaken op elkaar en draaide zijn hoofd weg. Chibs keek hem een beetje verbouwereerd aan – blijkbaar hadden de twee jongens ruzie.
      ‘Ja, daar moeten we het nog eens goed over hebben,’ bromde Jax. ‘Ik zit niet echt te wachten op een broeder die z’n geweer op m’n hoofd richt om z’n zin door te drijven.’
      Chibs’ ogen schoten even naar Juice, maar die maakte geen enkele aanstalten om zijn vriend te verdedigen. Toen hij zijn blik voelde, trok hij zijn wenkbrauwen op. ‘Wat kijk je mij aan? Ik vind het best als ie z’n cut inlevert.’
      Tig grinnikte terwijl hij met zijn vinger figuren op het tafelblad tekende. ‘Is ie soms uitgekeken op jullie bromance?’
      Juice snoof en zei niets, zijn gezicht was gespannen. Chibs fronste – gisteren had hij nog door een mijnenveld gebanjerd zonder nog om zijn eigen leven te denken, alleen omdat hij dacht dat Shane dood was. Er moest dezelfde avond een verhitte discussie hebben plaatsgevonden, hij kreeg zelfs het idee dat Juice wílde dat zijn vriend zijn proefperiode niet voltooide zodat die vrees van gisteren een paar weken later niet alsnog zou uitkomen.
      ‘Hij moet gewoon wat strakker aan het lijntje worden gehouden. Kozik liet ‘m veel te los, hij was er de afgelopen weken niet eens,’ zei Chibs.
      ‘Eens,’ zei Clay. ‘Het is een goeie. Ik wil hem erbij houden. Zonder hem hadden we gisteren een broeder verloren.’
      Jax liet zijn blik even langs de anderen gaan. Happy haalde zijn schouders op en Bobby knikte. ‘Dan heeft hij een andere sponsor nodig.’
      Er viel een beklemmende stilte. Ze wisten allemaal dat Kozik zijn patch zou verliezen, dat hij nooit meer zou kunnen rijden nu zijn been was geamputeerd en hij daardoor ook geen lid meer kon blijven.
      ‘Ik doe het wel,’ zei Chibs.
      Jax hield al toezicht op Rat en ook Bobby en Tig hadden een prospect die ze opleidden. Het was alweer een paar jaar geleden dat hij Juice had aangestuurd, hij voelde dat hij de aangewezen persoon was om Koziks taak over te nemen.
      De rest scheen het wel best te vinden.
      ‘Ik ga naar het ziekenhuis,’ zei Happy en hij stond op, wat het teken was waarop ze zich allemaal begonnen te verspreidde.
      Voordat Juice wegliep, greep Chibs hem bij zijn elleboog en keek hem aan. ‘We moeten praten.’
      Hij kreeg er een boze blik voor terug. Juice trok zijn arm weg, maar liep daarna zonder te morren achter hem aan.

. . .


Juice wist dat het gesprek over Alex zou gaan en op het moment had hij helemáál geen zin om over haar te praten. Net als de vorige keer had hij gehoopt dat ze weer een berichtje zou sturen dat ze er spijt van had, maar ze had deze keer helemaal niets laten horen en dat maakte hem alleen maar bozer. Daarnaast bleven de woorden van Mila maar door zijn hoofd spoken, dat ze hem nodig had, ook al wilde ze dat niet toegeven. Maar hóé? Hoe kon hij er voor haar zijn als ze zich voor hem afsloot? Als ze alleen maar de dingen zag die hij fout deed? Als het feit dat hij van haar hield al niet genoeg voor haar was – wat dan wel? Moest hij haar elke keer maar weer vergeven, ook als zij dat zelf niet deed?
      ‘Wat is er aan de hand, knul?’ vroeg Chibs toen ze zich in een kamer hadden teruggetrokken. De man leunde tegen een tafel en keek hem vragend aan.
      Zuchtend haalde Juice zijn schouders op. Hij had niet verwacht dat het om hém zou gaan, al voelde Chibs altijd feilloos aan wanneer hij zich ruk voelde. ‘Niks,’ mompelde hij. ‘Gisteren gewoon een zware dag gehad.’
      Hij voelde Chibs’ doordringende blik op zich branden. ‘Dat is niet het enige. Waarom insinueerde je net dat Shane beter kan opstappen?’
      Juice zakte naast hem op de tafel neer en liet zijn handen in zijn zakken glijden. ‘Hij is roekeloos.’
      ‘En jij niet?’ vroeg Chibs met een sarcastisch lachje. ‘Jij liep gisteren blind door een mijnenveld. Ik had je wel verwacht wat blijer te zien, nu hij nog in leven is.’
      Juice sloeg zijn ogen neer. De waarheid brandde op zijn lippen. Het was alsof hij gewoon op het punt stond om over te stromen, hij had het gevoel dat hij íéts moest loslaten voordat de hele waarheid er als een kruk uit knalde.
      ‘Het is niks,’ mompelde hij. ‘We hebben het gisteren uitgemaakt. Daarom ben ik boos.’ Zijn spieren spanden zich aan, hij wist dat Alex het niet leuk vond dat hij dit aan Chibs vertelde maar tegelijkertijd was hij er ook wel een beetje klaar mee dat het er alleen maar om ging wat zíj wilde dat zíjn vrienden wisten.
      ‘Uitgemaakt?’ Hij hoorde de verbazing in Chibs’ stem. ‘Ik wist niet dat jullie… serieus waren. Dacht eigenlijk dat hij met die meid samen was.’
      ‘Nee,’ mompelde Juice. ‘Hij maakte het uit met haar. Voor mij, een week of twee terug.’ Hij vergde concentratie om ‘hij’ te blijven zeggen in plaats van ‘ze’, maar hij was niet van plan dezelfde fout als gisteren te maken. ‘Hij wilde niet dat iemand ervan wist, omdat hij bang is dat het dan lijkt alsof hij zich weg in de club pijpt.’
      ‘En jij wilde dat wel?’
      Juice haalde zijn schouders op en wist niet wat hij moest antwoorden.
      ‘Was dat waar jullie ruzie over ging?’
      Hij staarde naar zijn schoenen. Zou Chibs weten wat hij moest doen? ‘Hij is niet oké. Hij doet zich wel voor alsof alles prima met hem gaat, maar ik weet dat hij zich diepongelukkig voelt. Elke keer als ik hem erover aan het praten probeer te krijgen, wordt hij boos.’
      ‘Tja Juicy…’ Chibs legde een hand tegen zijn nek en kneep er even in. ‘Niet elke man heeft de behoefte om… veel te praten, over dingen. Denk je dat je broeders hun ziel blootleggen aan hun partner? Sommigen van ons hebben dat nodig, en dat is niet erg, maar iedereen zit anders in elkaar.’
      Gefrustreerd beet Juice zijn kiezen op elkaar. Maar Alex was geen man. En zij had het wel nodig.
      ‘Ik ken hem. Ik zie hem veranderen.’
      Chibs was een tijdje stil. ‘Door wat? Denk je dat hij de druk niet aankan?’
      Juice boog zijn hoofd en masseerde zijn slapen. Moest hij het zeggen? Waarschijnlijk zou ze hem wurgen. Maar het was toch al uit en ze hád hulp nodig. Misschien dat Chibs er op de een of andere manier wél in slaagde om haar te helpen.
      ‘Hij is verkracht. Door Miles. Die avond dat de drugs gestolen werd.’
      Chibs vloekte en Juice kneep zijn ogen even dicht. ‘Waarom weet niemand dat?!’
      ‘Zou jij willen dat iedereen het wist dan?’ vroeg Juice zacht. ‘Voor een vrouw is het heftig, maar voor een man is het… vernederend.’
      En op de een of andere manier had hij het gevoel dat Alex dubbel verkracht was, als Alex én als Shane. Misschien lag daar het probleem wel. Dat beide delen van haar persoonlijkheid het op een andere manier moesten verwerken. Een rilling kroop langs zijn rug – het klonk zo onderhand alsof ze geestesziek was. Kwam men zo aan een meervoudige persoonlijkheidsstoornis? Hij wist niks van die shit, maar hij had wel het gevoel dat Shane de reden was waarom Alex het niet kon verwerken. Omdat die eerste de onverzettelijke prospect moest blijven.
      ‘Jemig Juicy. En daarom werkt het niet? Kan het zijn dat jullie… relatie dingen oproept die Miles deed?’
      ‘Nee,’ mompelde hij. ‘Daar let ik wel op. Behalve zijn uitbarsting met Jax gisteren is hij altijd de rust zelve rondom de club, maar niet thuis.’ Hij slaakte een diepe zucht, niet goed wetend hoe hij het probleem moest inkleden op een manier die Chibs begreep. ‘Hij is net als ik. Kan uren piekeren. Je weet dat ik iemand nodig heb die me erdoor heen leidt en hij heeft dat ook nodig, maar hij sluit zich er nu voor af en wil praktisch nergens meer over praten. Hij wil alleen…’ Hij zuchtte en haalde zijn schouders op. ‘Wat de meeste mannen willen als ze gefrustreerd zijn. Maar dat werkt niet voor mij. Als ik alleen daar goed voor ben.’
      Juice beet zijn kiezen op elkaar. Damn, nu klonk hij als een wijf.
      ‘Ik ga zo wel naar hem toe, vertellen dat ik z’n nieuwe sponsor ben. Dan zal ik ‘ns een goed gesprek met hem voeren.’
      Verschrikt keek hij op. ‘Niemand mag weten dat ik het je verteld heb. Van Miles. Dan kijkt ie me zeker nooit meer aan.’
      Chibs hield zijn blik even vast. ‘Gaat ie het volhouden als er niemand met hem praat?’
      Juice boog zijn hoofd. ‘Denk het niet,’ mompelde hij.
      ‘Dus dan moet ik wat proberen. Hij is nu mijn verantwoordelijkheid.’ Chibs gaf een kneepje in zijn schouder. ‘Je deed er goed aan dit te delen, knul. Waarschijnlijk sta jij gewoon te dichtbij voor hem. Wie weet, vindt hij het makkelijker om tegen een ouwe wijsgeer zijn hart te luchten dan tegen de knul waar ie een crush op heeft. het is zoals je zegt – vernederend. Misschien schaamt ie zich, omdat hij niet sterk genoeg was om Miles te stoppen.’
      Met een zucht deed Juice er het zwijgen toe. Hij geloofde niet dat het schaamte was wat Alex ertoe overhaalde haar mond over die nacht te houden, maar zoals hij het verhaal nu aan Chibs had opgehangen, klonk dat wel als een logische aanname en hij had geen idee hoe hij die moest ontkrachten.
      Misschien moest hij het ook maar loslaten. Hij had gedaan wat hij kon – toen ze nog samen waren en nu, daarna. Ze wilde hem niet in vertrouwen nemen, dus dan kon hij het beter aan iemand anders overlaten. Net zoals Mila bij hem had gedaan.

Reacties (4)

  • NicoleStyles

    Chibs is wel een goede keuze als sponsor, altijd begripvol. laten we hopen ook over deze situatie hehe

    1 jaar geleden
  • LarryNiam

    Oh myy
    Goed stukje<3

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Dit kan echt absoluut niet goedgaan.
    En ik wil echt weten of Kozik het gaat overleven!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Hmm dit gaat de verkeerde kant op..

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen