Foto bij Hoofdstuk 4  ||2001||

Wat vinden jullie?


2001
Cara Victoria Lagos Cullen

Zacht zingend, stap ik door Caesars Forum Shops in Las Vegas heen. Ik laat mijn blik over de vele winkeletalages glijden en begin te glimlachen door alle nieuwe spullen die ik zie. Enthousiast huppel ik van de ene winkel naar de andere en onderhand heb ik al negen over volle tassen aan mijn armen hangen. Twee tassen van het merk Christian Dior, een van het merk Gucci, drie van Louis Vuitton, een van Salvatore Ferragamo, een tas van Valentino en de laatste tas is van Tiffany & Co. Sara zou trots op me zijn geweest. Ze zou deze tijd fantastisch hebben gevonden. Ik kijk naar mijn overvolle tassen en draai een vrolijk rondje. Ik word door verschillende mensen verbaast aan gekeken en grinnikend loop ik veder. Bij een cafétje houd ik halt en ga er op het terras zitten. ik zet de negen tassen langs me neer en bekijk het menu op de menukaart.
‘Goede dag mevrouw.’ Hoor ik een hese jongens stem zeggen. Verbaast draai ik me in de richting van de stem en zie er een jonge tienerjonge staan. hij glimlacht beleeft naar me en bekijkt me met twee grote ogen. ‘Eh… Heeft u een keus kunnen maken?’ Vraagt hij me lichtelijk van de kaart. Ik begin zachtjes te grinniken door de indruk die ik op hem maak.
‘Een kop Earl grey thee alsjeblieft.’ Zeg ik waarop de jongen knikt en vlug bij me weg beent. Ik glimlach als ik de jongen nog een keer zie omdraaien en kijk dan nieuwsgierig om me heen. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes als de zon in mijn ogen schijnt en vlug haal ik mijn zwarte Louis Vuitton zonnebril uit mijn tas en zet hem op. Ik adem diep in en glimlach door de frisse lucht die mijn longen in stroomt. Waar zal ik nu heen gaan? Wat word mijn nieuwe doel, mijn nieuwe avontuur? Er word een kop dampende thee op mijn tafel gezet en glimlachend kijk ik op en zie een andere tiener jongen staan. Hij kijkt me even verbaast aan en glimlacht haal ik een briefje van vijf dollar uit mijn zak. Ik strijk het briefje even glad en geef hem dan aan de jongen.
‘D-danku-uwel.’ Stamelt de jongen verbaast en loopt dan verslagen terug het cafétje in. Een zachte grinnik verlaat mijn lippen en glimlachend open ik het zakjes waar mijn thee in zit. Ik gooi mijn thee zakje in mijn kop met thee en kijk dan weer nieuwsgierig om me heen. Aan een tafeltje tegenover me zie ik een moeder met een meisje van zeven zitten. Wat zou ik graag ook een kind willen hebben om voor te zorgen.
‘Mama?’ vraagt het meisje zachtjes. ‘Wanneer komt papa weer thuis?’ vraagt ze waarop de vrouw glimlacht en over de rechter wang van het meisje strijkt.
‘Hij komt over drie dagen weer thuis. Hij zal je vast erg gemist hebben. Zullen we anders morgen alvast een taart voor hem maken?’ vraagt de vrouw waarop het meisje enthousiast begint te knikken. Ik voel hoe er een brok in mijn keel ontstaat en vlug probeer ik hem weg te slikken. Ik pak mijn thee vast en neem een slokje van het warme water. Waarom mis ik hem zo erg? Hij was mijn vader niet eens! Ik hoor hem niet te missen, maar hij is wel meer vader dan ik ooit in heel mijn leven heb gehad. Mijn echte vader heb ik nooit gekend. Mijn moeder heeft hem vermoord toen ik was geboren en gezond was. Bij ons in het dorp was er alleen een man voor het geld en om je twee dochters te geven. De zonen moesten gaan werken om meer geld binnen te brengen en de dochters werden uitgehuwelijkt zodra de jongste dochter achttien werd. We hadden rare gewoontes in mijn dorp en die mis ik totaal niet. Ik neem nog een slok van mijn thee en begin te glimlachen. Carlisle vertelde me dat thee drinken iets rustgevends was. Hij had het graag willen proberen vertelde hij me vaak. Hij vertelde me altijd van alles. Ik mis zijn fluweel zachte stem. Ik mis zijn bezorgde vaderlijke houding. Ik mis hem als mijn vader maar vooral als mijn beste vriend. Vlug drink heel mijn kop thee leeg en zet hem terug op het schoteltje. Ik sta op en pak mijn tassen weer beet en loop het terras af. Ik had beloofd om te schrijven en dat heb ik nooit kunnen doen omdat ik niet wist waar hij was. Ik heb hem nooit kunnen opzoeken omdat ik niet wist waar hij zich bevond. Misschien word dit mijn nieuwe doel, Carlisle zoeken. Maar waar moet je een persoon vinden tussen duizenden andere personen? Ik zucht gefrustreerd en loop dan vlug door naar mijn auto. verbaast kijk ik naar de mensen die om mijn auto heen staan en zuchtend stap ik tussen ze door. Ik krijg bozen en verbaasde blikken naar me toegeworpen. Ik maak de klep van de auto open en zet mijn tassen er in neer. Ik doe de klep weer dicht en op slot en draai me om. Natuurlijk kijkt iedereen nu verbaast naar mij. Een meisje van rond de twintig die een prototype van Bugatti Veyron EB16.4 rijd moet wel een geheim hebben. Dat noem je nu eens sparen. Alleen heb ik er eeuwen de tijd voor gehad.
‘Hoe komt u aan die auto?’ Hoor ik een kattige vrouwen stem aan me vragen. Ik draai me in de richting van de stem en zie er een opgetutte jongen vrouw staan van rond de vijfendertig.
‘Zelf betaald.’ Zucht ik geërgerd.
‘Hoe oud ben je dan?’ vraagt de vrouw me nors.
‘Twintig.’ Lieg ik waarop de vrouw een verontwaardigd geluidje hoor slaken.
‘Wat voor merk is het?’ hoor ik een mannen stem vragen en verbaast draai ik me in de richting van de man.
‘Een Bugatti Veyron EB16.4. Het is een prototype.’ antwoord ik de man vlug waarop hij glimlacht en knikt. Waarom moeten ze zo nieuwsgierig zijn het is maar een auto! Het is maar een auto en over een jaar kun je hem zal halen als je er geld voor hebt. Ik duw verschillende mensen aan de kant en open de bestuurderskant van de auto. Ik stap zonder nog te antwoorden op vragen in en klap de deur achter me dicht. Ik steek mijn sleutel in het contact en start mijn auto die met een prachtig geronk tot leven komt. Ik druk een keer op de toeter als er iemand voor mijn auto blijft stilstaan en zodra hij weg stapt, trap ik het gas in en race ik weg. Mensen en hun nieuwsgierigheid!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen