Foto bij 16

Oh, got no reason, got no shame
Got no family I can't blame
Just don't let me disappear
I'mma tell you everything
So tell me what you want to hear
Something that'll light those ears
Sick of all the insincere
I'm gonna give all my secrets away
This time, don't need another perfect lie
Don't care if critics never jump in line
I'm gonna give all my secrets away

Harry Edward Styles





Met mijn handen strak geklemd om mijn leren beklede stuur reed ik vol zenuwen de Whitlesey Street in.
De adrenaline gierde door mijn lichaam heen, verschillende gevoelens raasde door mijn lichaam heen, nervositeit, liefde, angst, zenuwen, verdriet. Ik wist op dit moment niet wat ik moest voelen, of hoe ik me wilde voelen, hoe Ravenna zou gaan reageren was een raadsel, net als al het andere aan haar een raadsel was. Ze kon goed reageren op mijn spontane bezoekje, misschien kon ze er zelfs blij op reageren, dat was iets wat ik hoopte althans, maar Ravenna was onvoorspelbaar, elke reactie zou kunnen bij haar, maar met de Ravenna die ik de laatste dagen had meegemaakt.. Zal het net zo goed kunnen zijn dat ze me voor alles en nog wat uitscheld en de deur recht in mijn gezicht dicht smijt. En dat zou ze met gemak kunnen doen, geen greintje medelijden die ze zou tonen.
Ik beet gefrustreerd op mijn lip bij die gedachten, hoe vaak ze me ook afwees, hoe vaak ze de deur dicht bleef smijten, ik bleef naar haar verlangen en ik wilde haar hebben, ik wilde haar leren kennen. Ik wilde alles van haar weten.
Waarom was ze zo wisselvallig als het weer, waarom opent ze zichzelf niet voor mij of voor de wereld, wie heeft haar zo gekwetst dat ze zichzelf afschermt voor iedereen?
Ik parkeerde mijn auto voor het hoge gebouw en liep met knikkende knieën naar haar appartement. Hoewel ik erg zenuwachtig was, was ik aan de andere kant ook blij. Ik had haar gemist en wilde niks liever dan haar zien en vasthouden.
Ik ademde de frisse lucht diep en dankbaar in en sloot kort mijn ogen, moed verzamelend om haar onder ogen te zien. Ik deed een snel schietgebedje in de hoop dat ze niet al te heftig zou reageren.
Met trillende vingers sloot ik mijn hand in een vuist, ik klopte zachtjes op de deur en wachtte geduldig af tot mijn meisje zou open doen.
''Ravenna?'' riep ik vragend, toen ik geen gehoor kreeg op het geklop, ik had aardig hard geklopt dus..
Ik fronste verbaasd, was ze niet thuis? Ik kon me niet voorstellen dat ze niet thuis zou zijn, waar zou ze heen moeten gaan? Ze kende immers niemand hier..
Ik griste mijn mobiel uit mijn zak, en tikte haar nummer gehaast in, geduldig wachtte ik af. Ik vloekte zachtjes in mijzelf, wetende dat ze waarschijnlijk de deur gewoon niet opendeed.
Ik fronste verbaasd toen ik haar ringtone zachtjes af hoorde spelen, haar telefoon lag gewoon thuis?
Ik grinnikte zelfingenomen toen ik hoorde dat haar ringtone één van mijn nummers was.
Eens een Harry girl, altijd een Harry girl hm Ravenna.
Ik zuchtte lichtelijk geërgerd en drukte dit keer de bel ongeduldig en lang in. ''Ravenna, open the freaking door. I know you're home.'' mompelde ik door de galmen hal heen, het boeide me niet of haar buren mee konden genieten van mijn uitspraken, ik wilde dat ze de verdomde deur opendeed en niet zich niet zo kinderachtig gedroeg.
Ik liet mijn hoofd gefrustreerd tegen de deur aanvallen, weer geen gehoor, ze nam haar mobiel niet op en opende de deur gewoon niet. Oh wat kon zij kinderachtig zijn.
''Young man?'' ik schrok van de hoge krakerige stem en keek vluchtig naar waar het vandaan kwam, mijn ogen vonden die van een oudere vrouw. Haar blauwe ogen stonden bezorgd en met een lichte frons keek ze me aan. ''Ravenna isn't home, i'm her neighbor.'' bracht ze uit met een glimlach, ze stak vriendelijk haar hand uit die ik direct beantwoordde, onze vingers sloten kort om elkaar heen en kort schudde we de handen. Ik knikte begrijpend. ''Do you know where she is? I really need to see her.'' vroeg ik iet wat hopeloos, mijn hand had ik teruggetrokken, mijn armen hingen slapjes langs mijn lichaam. Het oude vrouwtje fronste haar wenkbrauwen kort en schraapte haar keel. ''Don't you know?'' verbaasd trok ik mijn wenkbrauw op. Wat weet ik niet?
''What?'' bracht ik verbaasd uit. Ze zuchtte kort, haar gezicht stond in een bezorgde blik en het leek alsof ze haar moed aan het verzamelen was om mij het nieuws te vertellen. ''She was rushed to the hospital yesterday evening.'' mijn spieren verstrakte, ik spande mijn kaken strak op elkaar. Hoorde ik dat nu goed?
''Hospital?'' bracht ik uit met een trilling in mijn stem, mijn maag krimpte in één. De vrouw knikte bekommerd. ''Yes, she was found unconscious.'' ik schudde mijn hoofd niet begrijpend. ''Who found her? How did they know, nobo-.'' de vrouw wuifde kort en onderbrak me stug. ''Apparently she had an appointment with a friend.'' mijn hersenen maakte overuren, vriend? Welke vriend.. Ze kende hier niemand? In eens kwam het me te binnen, Oliver natuurlijk, waarschijnlijk had ze afgesproken met hem. ''How did he know?'' vroeg ik stilletjes door. Het vrouwtje trok haar wenkbrauwen opnieuw in een bedenkelijke frons. ''When she did not answer her phone he came to her apartment, when she did not open her door he called the police, they kicked in her door and found her on the bathroom floor.'' ik zoog mijn lippen naar binnen.
''Jesus..'' mompelde ik zachtjes. Het vrouwtje knikte. ''She was unconscious for more than an hour, apparently malnourished.'' Ik beet nerveus op de binnenkant van mijn lip en dacht meteen terug aan de woorden van Danielle, aan haar eetstoornis. Ondervoed, ondervoed. Zou ze haar eetstoornis weer aan het opwekken zijn?
Zou het daarmee te maken hebben, of had ze toevallig gister slecht gegeten?
''Do you know which hospital?'' vroeg ik het oude dametje die nogsteeds ongerust blikken naar mij bleef werpen.
''Yes the Londen Bromphert Hospital.'' Ik knikte vluchtig en liep haastig langs het vrouwtje heen, kort zwaaide ik haar gedag, ik rende naar de trappenhal, de lift had ik geen tijd voor nu. Ik moet naar Ravenna en wel nu, nu, nu.
Ik opende mijn auto gehaast en nam plaats, mijn benen trilde oncontroleerbaar en de tranen gleden over mijn rozige wangen. fuck, fuck, fuck. Waarom moest dit verdomme gebeuren!
Met trillende handen bestuurde ik mijn auto zo goed mogelijk, de concentratie was ver te zoeken, mijn gedachten waren enkel bij Ravenna, oh ik hoopte zo dat het goed ging nu.
Na een klein halfuurtje arriveerde ik bij het ziekenhuis, ik parkeerde mijn auto vluchtig en haastte me naar de balie.
Buiten adem kwam ik aan, ik hijgde enorm en keek het meisje achter de balie hulpeloos aan. ''Where does Ravenna Morena stays?'' vroeg ik gehaast. Het jonge meisje begon te piepen en met trillende vingers wees ze richting mij. ''Harry... Harry.. Sty.. Sty.. Oh my..'' Ik zuchtte geërgerd, ik had echt even geen tijd voor dit gedoe nu. De vrouw naast haar wierp een geïrriteerde blik en schraapte haar keel nadat ze wat typte op haar Macbook. ''Room 405.'' antwoordde ze nors, ik besteedde er geen aandacht aan, ik dacht enkel aan Ravenna. Ik baande mijn weg door de mensen heen.
Aangekomen bij de juiste afdeling werd ik ruw tegen gehouden door een zuster. ''Sir?'' vroeg ze terwijl ze haar hand op mijn schouder liet rusten, waarschijnlijk verbaasd door mijn gestreste en gehaaste gedrag, ik was dan ook als een gek rond aan het rennen. ''I'm coming for Ravenna Morena, let me pass.'' mompelde ik nors. Mijn oog viel op een raam verderop in de hal, ik zag Ravenna in haar bed liggen. Ongeduldig probeerde ik mijzelf langs de zuster te banen.
De zuster zuchtte en liet uiteindelijk mijn schouder los. Geërgerd duwde ik haar verder opzij.
Ik haastte me naar haar kamer, maar bleef even staan bij het raam.
Mijn ogen gleden over haar heen. Ze lag in bed, wakker, gekleed in een ziekenhuis pyjama. Op haar linkerarm bevond zich een infuus. Haar andere arm gesierd met haar tatoeages.
Ik bestudeerde haar van een afstandje en voor één moment brak mijn hart. Ze zag er echt slecht uit, moe, gebroken.
Haar gezicht was bleek, de kringen om haar ogen waren lichtpaars, haar wangen gevuld met een paar oneffenheden en natuurlijk haar prachtige sproetjes, die zijzelf haatte.
Haar lippen waren dezelfde kleur als haar bleke gelaat, haar haren hingen slapjes en bagger vet langs haar lieve gezichtje.
Ze staarde levenloos uit het raam..
De slangetjes in haar neus gaven me een pijnlijk gevoel, ze lag aan de sondevoeding.. Aan de fucking sondevoeding.
Ik verzamelde mijn moed en liep naar de deur. Ik liet mijn handen twijfelend langs de deurklink glijden.
Ik opende de deur voorzichtig, haar blik vond direct de mijne, mijn hart stopte even met kloppen.. Desondanks ze er ziek uit zag, was ze nogsteeds het prachtigste meisje die ik ooit gezien had. Haar ogen verwijdde direct en haar bleke lippen trilde kort. ''Harry.'' mompelde ze schor, de verwarring duidelijk horend in haar gebroken en schorre stem, ik humde zachtjes en liep richting het bed waarop ze zich bevond. Ze schoof wat naar achteren zodat ik plaats kon nemen bij het voeteneind.
''Ravenna.'' zuchtte ik pijnlijk uit, haar zo zien was echt vreselijk, waarom was het me niet eerder opgevallen? Waarom zag ik het niet aankomen? Ik kende haar tenslotte pas net, misschien kende ik haar niet goed genoeg om te weten dat er iets mis was. Ik streek voorzichtig een plukje haar uit haar bleke gezicht, haar sproetjes sierden haar neus en wangen vrolijk, ik blikte op in haar mooie diepblauwe ogen, de blik in haar ogen gaf me echter rillingen, ze keek alsof ze het leven zat was. Alsof ze zichzelf zat was.
Eigenwijs als ze was duwde ze mijn hand weg. Ik zuchtte kort. ''Ravenna what happened?'' vroeg ik zachtjes. Ik probeerde haar voorzichtig te benaderen, niet wetend of ze weer zou gaan uitvallen.
Ze schudde haar hoofd en richtte haar blik weer op het raam, haar ogen gleden over de verschillende auto's die voorbij reden. ''Nothing.'' antwoordde ze uiteindelijk, alsof het de normaalste zaak ter wereld was dat ze hier lag, alsof ze niks anders deed. Alsof ze gewoon thuis op de bank zat met een bakje koffie.
Ik lachte humorloos en wees naar het slangetje die zich bevond in haar neus. ''You sure?'' mompelde ik lichtelijk gefrustreerd.
''Yeah, i fainted thats all.'' wuifde ze gemakkelijk weg, ik schudde mijn hoofd ongelovig, wetend dat ze glashard aan het liegen was, er was meer aan de hand dan slechts even flauwvallen. Haar blik leek onrustig, ze leek door te hebben dat ik haar niet geloofde. ''Why are you here?'' mompelde ze haast onhoorbaar. Haar nagels streken over haar bleke armen, waar rode krassen op achtergelaten werden.
''Your sister called me, she was worried.'' ze beet op haar lip en keek naar buiten. ''Why?'' vroeg ze zachtjes. Ik trok mijn mondhoeken in een rechte streep. ''You didn't answered your phone.'' antwoordde ik. Nonchalant haalde ze haar schouders op. ''So? that does not mean that she has to worry and send people to me to check up on me.'' ik zuchtte hoorbaar en nestelde mijn hand op haar schouder. ''Well if you don't want her to be worried, maybe you should answer your goddamn phone!'' ze knikte nonchalant. ''Tell her i'm fine then.'' mompelde ze. Ik schudde mijn hoofd ongelovig, meende ze dit nou! Ze lag in het ziekenhuis, aan de sondevoeding en ze wilde dat ik glashard zou gaan liegen tegen haar zus? ''You're in the hospital, do you seriously think i am going to lie to your sister?'' Ravenna lachte kort en schudde haar hoofd grijnzend, maar het was geen oprechte lach, haar grijns eerder vies en achterbaks. ''Yes, and you're going to say that i am totally fine.'' opnieuw schudde ik mijn hoofd ongelovig.
''Ravenna, your sister told me about your eating disorter, i'm not going to lie!'' verdedigde ik mijzelf en haar zus. Ik schrok echter van mijn eigen woorden die ik eruit had gegooid, was het de bedoeling dat ik wist over haar toenmalige eetstoornis?
Ravenna haar ogen werden groot en haar bleke en kapotte onderlip begon lichtelijk te trillen. ''She did wat?'' siste ze woedend. Haar stem trilde enorm. Haar handen begonnen ook te trillen en kort erna leek haar hele lichaam te beven.
''Harry. Leave.'' bracht ze uit, haar stemkleur was donker en beangstigend. Van haar lieflijke, zachte stem. Niks meer te bekennen, alsof de duivel haar even had overgenomen.
Ik schudde mijn hoofd koppig. ''No, why? I can't leave you.'' zuchtte ik bezorgd uit.
Ze schudde haar hoofd echter eigenwijs. ''Leave or i will call the nurse.'' haar stem klonk dreigend, maar het deed me niks, mijn part liet ze het hele ziekenhuis hierheen komen, belde ze heel fucking Londen. Ik ging niet weg, echt niet. Al zou ze me twintig keer de deur wijzen.
Ik bleef standvastig zitten op het bed met mijn armen over elkaar heen geslagen, tot haar ergernis want ze drukte het oranje knopje ongeduldig in.
Niet veel later kwam er een zuster het kamertje binnengelopen, met op haar gezicht een grote glimlach.
''What can i do young lady?'' vroeg ze Ravenna vriendelijk terwijl ze een korte blik op mij wierp.
Ravenna beet bedenkelijk op haar lip en fronste kort met haar wenkbrauwen. ''Can you send him away? He is bothering me.'' verbaasd keek ik op van de woorden die Ravenna uitspuwde. De zuster wenkte dat ik op moest staan. ''No, no, you don't understand. I'm here boyfriend, i need to stay here with her.'' verdedigde ik mijzelf hopeloos. De vrouw liet haar blik rusten op Ravenna en trok vragend haar wenkbrauwen omhoog, alsof ze bevestiging zocht. ''No he is not, please let him leave.'' ging ze eigenwijs door. Ik brak bij het horen van haar woorden, wat was ik voor haar? Ik was niks voor haar.
Ik kon mijn oren niet geloven, ik kon niet geloven dat ze dit deed. De vrouw trok me ongeduldig mee aan mijn arm maar ik trok mijzelf ruw los. Toen ik mijn mond wilde openen was Ravenna me al voor.
''Do what you want Harry, call my sister. Tell her the goddamn truth. I never want to see you, or her again.'' antwoordde ze laconiek. Haar stem ijs en ijskoud. De blik die ze wierp op mij, was dodelijk.
Ik keek verbaasd naar het meisje wat ik had leren kennen in 'The Londen Eye.' ik herinnerde me die dag nog als gisteren, hoe ze breed lachend met haar zus aan het videobellen was, die glimlach op haar gezicht had me betoverd, vanaf dag één al. Er was geen fuck meer van haar te bekennen, enkel een harteloos, en eenzaam meisje, die héél sporadisch die prachtige lach toonde.
De zuster trok me mee door de gang naar buiten, ik liep haar wazig en struikelend achteraan. Ravenna was zo veranderd in een minimum van tijd en ik kon niet begrijpen hoe, wat was er in godsnaam aan de hand?
Een ding wat ik zeker wist was dat dit meisje liefde nodig had en oh wat wilde ik graag de man zijn die haar zou laten voelen wat liefde is.

Verloren stond ik voor het grote ziekenhuis gebouw, de nacht was gevallen, het was donker en stil op de straten, dat gaf me rust, geen gillende fans die nu zouden vragen om een foto, ik zat wel even ergens anders met mijn gedachten.. Met een trillende zucht greep ik mijn mobiel uit mijn zak, ik had Danielle beloofd te bellen als ik Ravenna gevonden had.. Ik had alleen gehoopt haar niet in deze toestand te vinden. En ik denk dat Danielle daar net zo over dacht.
Terwijl de telefoon overging wachtte ik met trillende handen af of ze de telefoon op zou nemen.
Niet veel later hoorde ik haar stem door mijn telefoon klinken, ze klonk bezorgd. ''Hi Harry.'' zei ze zachtjes.
Ik verontschuldigden mijzelf direct. ''Sorry that i'm calling this late.'' ze humde, en gaapte kort. ''No it's alright, how is my babysister?'' Ik beet nerveus op mijn lip en staarde bedenkelijk naar de diepblauwe lucht.
Als ik het haar niet zou vertellen, zou ze er toch wel achter komen, de media en paparazzi zouden hier uiteindelijk lucht van krijgen. Ik wilde haar geen stress bezorgen, al kende ik Ravenna maar kort. De band die ze deelt met haar zus was zo'n intieme en sterke band. Haar zus zou gek worden wetende dat haar zusje in het ziekenhuis lag aan de sondevoeding, door extreme ondervoeding.
''Harry?'' ik schrok op uit mijn gedachte en kuchte. ''Sorry Danielle.'' verontschuldigde ik mijzelf opnieuw.
Ik viel weer stil, de tweestrijd in mijn hoofd was nog niet uit gestreden. ''Harry is she alright?'' drong ze door.
Ik zuchtte kort. ''Well, yes.. Well actually no.'' antwoordde ik kleintjes. ''What do you mean no?'' haar stem klonk dwingend.
''She is in the hospital Danielle, apparently she was very malnourished.'' zachte snikken vulde zich aan de andere kant van de lijn. Ook volgde wat zacht gemompel waar ik niks van begreep. ''Verdomme, fucking kutzooi!''
Ik hoorde flink wat gerommel en geschreeuw op de achtergrond. Ik stond stijf op de plek waar ik stond en verroerde geen spier.
''Harry have you already visited her?'' ik humde teleurgesteld.
''Yes, she didn't wanna see me, so the nurse kicked me out. I'm standing in front of the hospital now actually.''
Danielle zuchtte hoorbaar. ''her stubborn behavior drives me crazy.'' zuchtte ze moeilijk uit.
Ik humde en knikte instemmend mee. Dat deed het bij mij ook.
Ik zuchtte opnieuw en liep naar een oud bankje vlakbij het ziekenhuis. ''Harry, i will fly to Londen tomorrow morning. Can you get me at the airport?'' ik fronste verbaasd. zou ze zo snel naar Londen komen, morgenochtend al!?
''Uh yes, ofcourse.'' mompelde ik zachtjes.
Ik kon geen nee zeggen, haar zusje lag in het ziekenhuis. Opnieuw zuchtte ik hoorbaar en met moeite slikte ik mijn opkomende tranen weg.
''Go home sweetheart, take some rest. I will talk to Ravenna tomorrow, i will slap her stubborn behavior out of her fucking ass.'' gromde ze boos.
Ik grinnikte kort bij het horen van de woorden van Danielle.
Zuchtend liep ik naar mijn auto, wetend dat als ik nu terug naar binnen zou gaan, Ravenna me net zo hard de deur zou wijzen, de auto sleutels hield ik stevig geklemd in mijn vingers. ''Alright see you tomorrow.'' mompelde ik afwezig.
Ze humde kort. ''See you tomorrow Harry.''
Ik stapte mijn auto teleurgesteld in en wierp een korte blik op het ziekenhuis, ik wilde bij haar zijn. Haar steunen, vragen wat er om ging in haar hoofdje.
Maar ze bleef me wegduwen, wegduwen en bot doen. Misschien was het een foute keus geweest Vince te laten overvliegen, ze had immers school en dan was dat gedoe met Vince ook niet gebeurd. Dan had ze geen ruzie gekregen met haar zus. Had ze niet weggegaan bij mij.
Zuchtend reed ik de parkeerplaats af, op weg naar huis. Het zat me niet lekker, wetend dat Ravenna in het fucking ziekenhuis lag en ik terug naar huis aan het rijden was, ik snapte ook niet hoe het had plaats gevonden, ja tuurlijk de dagen dat Ravenna spendeerde bij mij had ze wat aparter eetgedrag vertoond, de wentelteefjes schoof ze met gemak naar binnen maar een hapje avondeten deed ze niet en was teveel gevraagd. Maar op zulke momenten sta je niet stil, je denkt er niet over na. Als iemand een keer niet eet, of een bepaald iets niet wilt eten, denk je niet direct aan een eetstoornis.
Nu begon ik ook te twijfelen aan haar allergie, zou dat wel kloppen? Of zou dat ook een excuus geweest zijn om niet te eten en er geen vragen over te krijgen?
Of dan had je nog haar debiele koffieverslaving, dat meisje tankte koffie naar binnen alsof het water was..
Duizenden vragen, duizenden gedachten dwaalde door mijn hoofd heen.
Wie was Ravenna eigenlijk, misschien had ze gelijk. Misschien had ik mijn hart wel te snel geopend voor haar en had ik haar te snel geclaimd. Misschien dat ze daarom nu enorme stappen achteruit zette en me wegduwde.
Maar ze deed iets met me, ze was het eerste meisje wat zich niet aan mijn voeten wierp, desondanks ze een grote fan was.
Ze reageerde zo anders tegen me, alles ging zo vanzelf, zo natuurlijk. Niks geforceerd, niks gespeeld.
Ik grinnikte kort, ze voelde zich zeker comfortabel bij mij aangezien haar enorme woede-uitbarstingen tegen mij de afgelopen weken.
Ik had er meerdere malen contact over opgenomen met haar zus.. Ik wist namelijk niet meer wat ik aan moest met Ravenna. Haar zus kon er lichtelijk om lachen en beschreef haar kleine zusje als: de zee.
Het ene moment rustig, het andere moment wild. Onvoorspelbaar met diepe en ietwat beangstigden geheimen.
Ik kon Ravenna daar wel in vinden, ze was onvoorspelbaar en wisselvallig.
De zee hield haar geheimen veilig met haar wilde en onvoorspelbare golven, net als Ravenna dat deed.


Maar oh God, ik wilde niks liever dan in die zee duiken en al haar geheimen ontdekken.




Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen