Foto bij 025 • Lotte

Lottes hart ramde in haar borst. Zijn hand voelde klam in die van haar, maar het was onmogelijk te zeggen wie daar het meest schuldig aan was. Eigenlijk wilde ze hem wegtrekken, bij het clubhuis vandaan. Wat er ook in die doos zat – het zou hem breken. En hij had al zo vreselijk veel te verduren gehad. Iedere keer dat ze in die verslagen ogen van hem keek, brokkelde er weer een stukje van haar hart af. Kon ze hem maar helpen. Écht helpen.
      ‘Misschien moet je het spelletje niet meespelen,’ opperde ze zachtjes. ‘Het gewoon bij het oud vuil zetten.’ De suggestie deed haar vanbinnen verkrampen – als Maddox het hoorde, zou ze er zwaar voor boeten. Maar ze kon het niet langer aanzien, ze wist dat de man hem kapot zou maken – nog meer dan hij tot nu toe had gedaan.
      ‘Dat kan ik niet,’ mompelde hij. ‘Wat als haar hoofd erin zit? Dat kan ik toch niet bij het vuil zetten? Misschien heeft een van de bewakers haar wel doodgeschoten, uit zelfbehoud.’
      Lotte voelde haar ogen vol tranen lopen. Ze zei niets meer en legde een hand tegen zijn rug toen hij de doos van Chucky aannam en hem mee naar binnen nam. Ze beet op haar lip toen hij het op de tafel zette. Zijn handen trilden toen hij met een mes de tape doorsneed.
      ‘Wil je dat ik eerst kijk?’
      Het was een zinloze vraag – hij zou er toch niet aan ontkomen. Maar ze wist gewoon niet wat ze moest. Ze voelde zich zo machteloos. Ze wilde haar armen om hem heen slaan, hem beschermen tegen meer leed. Maar het waren niet haar armen die hij nodig had. Die hij wilde.
      Hij antwoordde niet terwijl zijn handen over de doos schoten. Met grof geweld maakte hij het open. Lotte keek niet naar de inhoud, in plaats daarvan hield ze angstvallig zijn gezicht in de gaten. Zijn ogen sperden zich open, zijn lippen trilden.
      Een verlammend gevoel trok door Lotte heen. Toen begon hij te schreeuwen – te gillen. Het klonk beestachtig, verscheurend en ze voelde zich tot op het bot verkillen. Zijn benen begaven het, hij viel met een klap op de grond en bleef op zijn knieën zitten, zijn schouders schokkend, schreeuwend alsof de duivel in hem gevaren was. Er klonken hollende voetstappen, sommige van zijn broeders knielden bij hem neer en riepen wat er aan de hand was.
      Lottes ogen werden naar de doos getrokken, waar een weeïge geur van afkwam. Tussen de kartonnen flappen zag ze huid, zag ze een rompje. Beentjes. ‘Oh God,’ fluisterde ze. Direct sloeg ze een hand voor haar mond, maar daarmee kon ze niet voorkomen dat ze overgaf. Braaksel kletterde op de grond. Haar oren suisden – en daardoorheen hoorde ze zijn gesnik, de wanhopige uithalen.
      Door het waas van haar tranen zag ze dat Kozik bij hem was neergeknield. Zijn stem klonk bedrieglijk rustig, maar Lotte wist dat er geen woord van binnen zou komen. Ze hurkte naast de man neer, sloeg haar armen om Juice heen en wiegde hem zachtjes, alsof hij een ontroostbaar kind was.
      Een kind… Haar ogen schoten weer naar de doos toe. Daar zat zijn kind in. Dood.
      Gal verzamelde zich opnieuw in haar keel. Ze kneep haar ogen dicht en drukte haar gezicht tegen haar schouder terwijl ze ook huilde. Zelfs na alles wat Maddox gedaan had, kon het er niet bij haar in dat hij tot zoiets gruwelijks in staat was. Een onschuldig kinderleven nemen, om Juice te straffen voor… ja, voor wat? Voor zijn liefde voor een vrouw die hij al was kwijtgeraakt.

Urenlang zei Juice niets. Kozik belde de politie en droeg het lijkje aan hen over. Juice merkte het niet eens, hij was helemaal in zichzelf gekeerd. Een omhulsel dat alleen met pijn gevuld was. In shock staarde hij voor zich uit, zonder ergens op te reageren.
      ‘Blijf jij vannacht bij hem?’ vroeg Kozik. Zijn stem klonk schor, hoewel ze hem niet had zien huilen.
      Lotte knikte stilletjes en liep achter de mannen aan naar buiten. Kozik en Bobby ondersteunden Juice, die zijn voeten niet een meer leek te kunnen optillen. Ze ging op de achterbank zitten terwijl Kozik achter het stuur plaatsnam en naar Juice’ appartement reed. Nooit had ze verwacht dat dít de manier was waarop ze daar binnen zou komen.
      Toen Juice om zijn huissleutels vroeg, kwam er geen antwoord. Nadat Kozik hem uit de auto geholpen had, doorzocht Lotte vlug zijn zakken totdat ze de bos gevonden had. De deur kraakte toen ze hem openzwaaide. Ze voelde zich koud vanbinnen toen ze het donkere huis binnenging. Juice en Kozik stommelden achter haar aan. Af en toe hoorde ze dat Kozik tot zijn vriend probeerde door te dringen, maar hij reageerde nergens op. Hij staarde alleen nog vooruit en bewoog zich langzaam en schokkerig – als een machine. Als iemand wiens emoties gestorven waren.
      Zodra Kozik hem op zijn bed had gelegd, rolde Juice zich op zijn zij. Lotte ging naast hem zitten om zijn schoenen los te maken en Kozik haalde een glas water met een paar pillen.
      ‘Als het goed is, is ie de komende uren wel onder zeil.’ Kozik keek haar aarzelend aan.
      ‘En dan?’
      ‘Ik heb geen idee.’ De man wreef over zijn ogen, zijn schouders zakten verslagen naar beneden. ‘Ik heb geen idee wat we hiermee aan moeten. Hoe hij dit in vredesnaam ooit te boven moet komen.’
      Lotte boog haar hoofd. Waarschijnlijk was er maar één iemand hem hierin bij kon staan – degene die precies wist hoe hij zich voelde. Door dit verdriet vervlochten ze zich nog dieper met elkaar, werd hun band nog sterker – en hun pijn heviger.
      Kozik legde een hand op haar schouder en kuste toen haar wang. ‘Bedankt dat je vanavond op hem wil toezien. Ik kom morgenochtend terug.’
      Lotte knikte wezenloos. Ze keek naar Juice en zag dat de pillen die Kozik naar binnen had gedwongen hun uitwerking niet misten. Hij was in slaap gevallen – of bewusteloos, wie zou het weten.
      Pas toen de voordeur sloot, durfde ze zich over Juice heen te buigen en heel lichtjes zijn lippen te kussen. ‘Sorry lieverd. Je verdient zo veel beter.’
Na die woorden zonderde ze zich af op de gang, pakte haar telefoon en zocht de juiste contactpersoon op. Ze ging bovenaan de trap zitten en wachtte tot hij zonder iets te zeggen opnam.
      ‘Ik ben in zijn appartement.’
      ‘Mooi.’ Zijn stem klonk koud en een steek trok door haar buik. ‘Dan weet je wat je moet doen.’
      ‘Ja,’ fluisterde ze met bevende lippen.
      Zo niet, dan was zij de volgende die een pakketje ontving.

Reacties (5)

  • EvaSalvatore

    NO NO NO NO NO NO NO NO NO NO NO

    5 maanden geleden
  • VampireMouse

    Meeweweeee ik had al ze eeen vermoeden neeeeeeeeeeeeeeeee gewoon niet....... 😭😭😭😭😭😭😭

    5 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Ik wist dat ze niet te vertrouwen was! Daarom had de de voicemail gewist en zo wist Maddox dat ze gingen ontsnappen! Omg als dit verhaal geen gelukkig einde krijgt word ik echt gek..

    5 maanden geleden
  • NicoleStyles

    okee ik had wel verwacht van het lijkje, maar dikke schok dat lotte dit zou doen:8:O

    5 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    als Maddox het hoorde, zou ze er zwaar voor boeten.

    Ik wist het. Ik wist het! IK WIST HET!!!

    Pas toen de voordeur sloot, durfde ze zich over Juice heen te buigen en heel lichtjes zijn lippen te kussen.

    Oké, toch misschien best wel een heel klein beetje erg creepy.

    5 maanden geleden
    • Croweater

      Haha ja ik baalde best dat je het meteen doorhadxD

      5 maanden geleden
    • AmeranthaGaia

      Het was niet heel erg overduidelijk of zo, hoor. Het was eigenlijk gewoon een gok. Ik vertrouw gewoon helemaal niemand, dus mijn eerste reactie bij nieuwe karakters in verhalen is gewoon om te beweren dat het verraders zijn. Ik wist wel dat ik op een dag gelijk zou krijgen.

      5 maanden geleden
    • Croweater

      Hahaha. Ja dat is ook een strategie :")

      5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen