HET VERLEDEN


Een paar weken geleden had hij het hier ook gestaan – toen met een bos bloemen in zijn handen. Deze keer had hij die maar achterwege gelaten. Hoewel er geen reden was om zich zenuwachtig te hoeven voelen, was hij dat wel. De vorige keer had hij er ook niet op gerekend dat ze boos op hem was.
      Nadat hij op de bel had gedrukt, betrapte hij zich erop dat hij zijn adem inhield. Pas toen ze opendeed en hij haar stralende ogen zag, durfde hij die weer los te laten. Deze keer was ze blij hem te zien.
      ‘Hoi,’ zei hij een beetje onwennig. Aarzelend gaf hij haar een knuffel en een beetje een schichtige kus. Het was een paar dagen geleden dat ze elkaar hadden gezien. In de tussentijd hadden ze wel wat smsjes verstuurd, maar dat was niet hetzelfde.
      Achter June ving hij een beweging op. Een van haar zusjes gluurde om de deurpost, maar trok gauw haar hoofd terug toen Juice haar opmerkte. Hij grinnikte zachtjes.
      ‘Ik dacht uh, misschien kan ik me eerst aan je moeder voorstellen? Voordat ik haar dochter meeneem?’
      Dat was misschien nog wel zijn grootste zorg van vandaag. Jordy had hem verteld dat June’s moeder gek op hem was, dus hij was als de dood dat ze in hem teleurgesteld zou zijn nu ze hem in het echt ontmoette.
      Een blos trok over haar wangen. Het gaf hem een naar gevoel in zijn buik, alsof ook zij bang was dat haar moeder niet heel erg van hem onder de indruk zou zijn. Toch knikte ze en hij stapte verder het halletje in.
      Zijn hart bedaarde iets toen June zijn hand pakte en hem meenam naar de woonkamer. Twee identieke meisjes zaten op de bank en keken hem met nieuwsgierige ogen aan. Hij toonde ze een beetje een beverige glimlach en richtte zich toen op de vrouw die op het bed lag, met een paar kussens in haar rug.
      Juan slikte. Ze zag zo bleek als het laken dat haar omringde. Ze zag er zo fragiel uit, zo… ziek. Haar dunne lippen bogen zich echter om in een liefdevolle glimlach toen ze hem zag.
      ‘Hallo Juan Carlos,’ zei ze met een zwakke, schorre stem. ‘Wat leuk om je eindelijk te ontmoeten.’
      Samen met June liep hij naar de rand van het bed toe. De vrouw ging iets rechterop zitten, legde een hand tegen zijn wang en drukte er een kus tegenaan.
      ‘Hoi,’ zei hij een beetje opgelaten. Zijn wang gloeide – zijn eigen moeder had hem nog nooit een kus gegeven. Het voelde oneerlijk het leven van deze lieve vrouw bijna voorbij was. ‘Ik uhm, ik ben dus Juan. Junes vriendje. Uhm, als u dat goed vindt,’ hakkelde hij.
      Ze legde een hand op hun verstrengelde handen en glimlachte. ‘Ik ben heel blij voor jullie. Volgens mij gaan jullie heel veel van elkaar houden.’
      Juans ogen schoten naar die van June en vermoedde dat hun wangen dezelfde kleur hadden. In een opwelling gaf hij haar een kus op haar wang, zoals hij altijd wilde doen wanneer ze bloosde, daarna keek hij de vrouw een beetje verlegen aan.
      ‘Ga nu maar lekker saampjes weg,’ glimlachte ze. ‘Wil je vanavond mee-eten, Juan? De tweeling maakt lasagna.’
      ‘Um…’ Hij keek June even aan, die haar schouders ophaalde. ‘Oké. Graag.’
      ‘Leuk.’ Ze schonk hen nog een vermoeide glimlach en zonk terug in de kussens. Haar rode krullen glansden in het zonlicht dat door het raam viel en die haar er jonger lieten uitzien dan ze waarschijnlijk was.
      Toen haar ogen dichtzakten, trok June hem zachtjes naar achteren toe. Voordat ze weer naar buiten gingen, stelde hij zich aan Junes zusjes voor, die net zo timide oogden als June zelf. Hij had het gevoel dat er hier in huis niet vaak ruzie was – dit hele gezin was een scherp contrast met zijn eigen familie, zelfs ondanks het gebrek aan een vader.
      Toen de tweeling zich voorstelde als April en May, kon hij zijn verbazing maar nauwelijks onderdrukken. Het voelde een beetje te veel om al je kinderen naar maanden te vernoemen, maar tegelijkertijd creëerde het een soort samenhorigheidsgevoel wat dit gezin nog closer maakte.
      ‘Ze heeft net een longontsteking gehad,’ zei June toen ze weer buiten stonden. ‘Soms – soms is ze energieker.’
      ‘Ze is lief.’ Hij streek langs haar wang. ‘Dat heb je niet van een vreemde.’ Even drukte hij zijn lippen tegen haar voorhoofd, daarna ging hij haar voor naar zijn motor.
      ‘Het is niet zo ver,’ liet hij haar weten terwijl hij haar een helm gaf en die van zichzelf vastmaakte.

Juan was niet vaak in een museum geweest, alleen een paar keer tijdens een excursie voor school. Het was ook geen plaats waar hij in zijn eigen vrije tijd naartoe zou gaan, maar toen hij bij Jordy gepolst had of er dingen waren waar June heel graag naartoe wilde gaan, had ze deze expositie genoemd. Het was in ieder geval minder afgezaagd dan een filmpje pakken en aan de stevige manier waarop ze nu zijn hand vasthield, voelde hij dat het een goede keuze was geweest.
      Hij moest toegeven dat hij er zelf niet veel aan vond, kunst deed hem nou eenmaal weinig, maar zolang zij het leuk vond, was hij tevreden. Haar enthousiasme vlamde op toen ze de tijdelijke striptentoontstelling binnenliepen en inzage kregen in een paar van de oudste stripverhalen. Ze hadden de informatiebordjes niet nodig; ze vertelde hem over de ontwikkeling van strips en de verschillende stijlen. Langzaam begon hem iets te dagen.
      ‘Is dat wat je zelf ook tekent? Strips?’
      Met een verlegen glimlach knikte ze. Onmiddellijk vond hij de expositie tien keer interessanter.
      ‘Mag ik ze lezen?’
      Er kroop weer een blos op haar wangen. ‘Jordy is eigenlijk de enige die ze leest. Ze zijn – ze zijn heel meisjesachtig.’
      Juan haalde zijn schouders op. ‘Je bent een meisje. Dat geeft toch niet? Ik ben gewoon super nieuwsgierig – al sinds het moment dat ik je in het park zag tekenen wilde ik weten hoe je schets eruitzag.’
      Na een aarzeling knikte ze. ‘Oké. Ik zal je straks wel wat laten zien.’

Een uur voor etenstijd zat hij samen met haar op haar kamer. Het was een kleine kamer, netjes opgeruimd en met een paar bandposters aan de muren. De muren waren in een warme tint geschilderd en straalden rust uit – hij vond het een fijne plek om te zijn.
      Ze waren naast elkaar op de rand van het bed gaan zitten. Op haar schoot hield ze een paar schetsblokken. Een blos was nog steeds op haar wangen en hij merkte dat ze zijn blik vermijdde.
      ‘Ik heb veel losse tekeningen, maar een paar langere strips. Aan deze uh, deze heb ik dit jaar gewerkt.’
      Ze schoof het bovenste schetsblok naar hem toe. Nieuwsgierig sloeg Juan hem open. Zijn andere arm sloeg hij om haar middel.
      Zelfs als het eruit had gezien als het geklieder van een peuter, had hij het waarschijnlijk geweldig gevonden, maar hij zag direct dat ze écht talent had.
      ‘Wauw zeg,’ stamelde hij een beetje overweldigd toen hij de fijne potloodstrepen zag. ‘Je bent echt heel talentvol, June.’ De karakters waren in detail weergegeven. Ieder plaatje was een kunstwerk, het leek helemaal niet op een schets. Zijn duim streek over een van de figuurtjes, de hoofdpersoon die hem direct aan June liet denken. Winter, bleek ze te heette.
Hij bladerde de eerste pagina’s door. Het ging over een net meisje met strenge ouders die verliefd werd op een skater, een beetje een Romeo en Julia verhaal.
      ‘Juice,’ grinnikte hij zacht. ‘Wat is dat nou weer voor naam?’ vroeg hij met een blik op de skater.
      Toen ze geen antwoord gaf, keek hij opzij. Ze staarde naar haar handen, haar wangen vuurrood. Een beetje verbaasd streek hij langs haar zij. ‘Hé, wat is er? Ik bedoelde er niets mee, ik vroeg me gewoon af hoe je erop was gekomen. Je hebt echt talent, lieverd.’
      ‘Het is een beetje gênant,’ mompelde ze.
      ‘Wat?’ Hij draaide zich wat meer naar haar toe. ‘Geloof me, niets is genânter om samen met je kersverse vriendin je huis binnen te stappen en daar je beste vriend en broer aangeschoten en high aan te treffen terwijl ze porno aan het kijken zijn.’
      Ze grinnikte zachtjes en stak haar hand uit naar het tekenblok. Haar nagel tikte langs de ringetjes.
      ‘Jij was een beetje de inspiratie voor deze strip. Juice was… gebaseerd op jou. Ik had een soort nickname nodig want dat paste bij dat skate-wereldje. JC… jouw afkorting… Op de een of andere manier werd dat Juicy in mijn hoofd en daarna Juice. Ik weet niet, ik vond het passen.’
      Juan sperde zijn ogen open – dat had hij niet zien aankomen. ‘Dus dit ben ik?’ vroeg hij met een verwonderd glimlachje toen hij naar het karakter keek. Ja, hij zag zichzelf erin terug, als hij de tattoeages op zijn hoofd en de hanekam wegdacht.
      ‘Nou, niet helemaal,’ mompelde ze. ‘Ik wilde een interessant karakter neerzetten, met een harde buitenkant maar een klein hartje, zeg maar. Maar gaandeweg… werd het steeds meer jou. Onbewust. Ik denk dat je je broer en Emilio wel in zijn vrienden zal herkennen.’ Ze klapte het boek dicht. ‘Het is stom,’ mompelde ze.
      ‘Nee, helemaal niet,’ protesteerde hij. ‘Is dat niet wat veel schrijvers of tekenaars doen? Dingen uit hun eigen leven nemen en daar iets nieuws omheen bouwen?’ Voorzichtig deed hij het boek weer open en bladerde de verder.
      June zei niets meer, maar hij voelde dat ze over zijn woorden nadacht. Hij zag dat er achterin wat losse vellen zaten en trok ze eruit.
      Er verscheen een brok in zijn keel toen hij de tekeningen zag. ‘Wauw June…’
      Het waren de karakters uit de strip, maar hij herkende zijn eigen gezicht en dat van haar er nog duidelijker in. Alsof ze tevergeefs had geprobeerd de identiteit geheim te houden in het geval iemand ze zou vinden. Hoewel Winters haar in lange vlechten over haar schouders viel en ze een bril droeg, zag hij duidelijk June’s neus, haar lippen, de stand van haar schouders. En onder dat maffe kapsel van Juice herkende hij zichzelf moeiteloos, het was alsof June ieder detail gevangen had. Het waren herinningen, tekeningen van de avond na het bal. Van hun stille dans, hun kus op het bankje. Er was er een waar hij haar in zijn armen hield, eentje waar ze elkaars hand vasthielden en beiden zo verlegen keken dat hij er een blos op zijn wangen van kreeg.
      Hij wilde het volgende vel omslaan, maar plotseling schoot haar hand naar voren. ‘Nee wacht!’
      Juan schrok van haar verschrikte stem en de tekeningen gleden op de grond. Hij voelde haar verstijven, met grote ogen staarde ze naar een van de bovenste vellen. Toen ze geen aanstalten maakte om het op te pakken, deed hij het. Vanuit haar ooghoeken zag hij hoe ze in elkaar kromp, maar het was de mooiste tekening die hij ooit had gezien.
      Ze droeg dezelfde jurk als tijdens het concert. Net als toen had hij van achteren zijn armen om haar heen geslagen. Zijn ogen waren gesloten terwijl hij haar in haar nek kuste. Hij voelde zijn wangen kleuren toen hij zag hoe natuurgetrouw ze zijn gezicht had weergegeven – het had iets voorzichtigs, iets liefs. Haar eigen ogen waren ook dicht, haar gezicht bijna extatisch. Hij kreeg een droge keel van haar halfopen, sensuele mond. Dat werd nog een stuk erger toen zijn blik naar beneden gleed. Zijn hand was in de hals van haar jurkje gegleden en omvatte haar borst. Haar stijve tepel bevond zich tussen zijn duim en wijsvinger.
      Hij slikte terwijl hij naar haar ontblote borst keek, zelfs die leek overeen te komen met de glimp die hij er weken van terug van had opgevangen.
      ‘Sorry,’ mompelde ze. ‘Het was niet de bedoeling dat je dat ooit zou zien.’
      ‘Sorry?’ herhaalde hij verdwaasd en hij scheurde eindelijk zijn blik van de afbeelding los. ‘Het is prachtig, June. Het eh, het is zelfs behoorlijk opwindend,’ gaf hij toe. ‘Heb je… heb je meer van deze?’ Hij beet op zijn tong toen die vraag eruit kwam gerold. Hij wilde niet overkomen als een of andere pervert, maar damn, die tekening was gewoon fucking hot.
      ‘Nee,’ mompelde ze met neergeslagen ogen.
      ‘Ik um, ik zou het niet erg vinden als je er meer zou maken.’ Zijn hart bonkte in zijn borstkas. Misschien moest hij dit helemaal niet zeggen, maar hij kon het niet laten en hij wilde niet dat ze zich hiervoor schaamde. ‘Later. Ooit. Als je je daar prettig bij voelt.’
      Beelden schoten door zijn hoofd, van alle dingen die hij met haar wilde doen, door haar getekend – misschien wel terwijl hij erbij was. Hij kreeg het er warm van.
      Eindelijk durfde ze hem aan te kijken. Voorzichtig legde hij de strips op de grond, sloeg haar armen om haar heen en trok haar mee achter over op het bed zodat ze op hun zij lagen. Haar ademhaling haperde toen hun lichamen dicht tegen elkaar aan kwamen te liggen. Met zijn duim streek hij langs haar verhitte wang.
      ‘Je hoeft je bij mij nooit ergens voor te schamen, lieve June,’ zei hij zacht. ‘Ik had dit niet echt verwacht maar ik vind het wel heel leuk. En ik vind het – onbeschrijfelijk lief dat je een strip hebt getekend over ons. Juice en Winter.’ Hij haalde een hand door haar rossige lokken. ‘Ik hoop dat die strip nog heel lang wordt. En dat je elke kus zult tekenen. Elke aanraking. Elke glimlach.’ Hij keek diep in haar ogen. ‘Want ik wil er nooit meer iets van vergeten.’
      Na die woorden drukte hij lichtjes haar lippen tegen die van haar, een beetje aarzelend omdat hij niet goed wist of ze hem op dit moment wilde zoenen. Toen ze zijn kus beantwoordde, schoot er een tinteling door hem heen. Terwijl zijn tong zich teder om die van haar wond, schoven zijn gespreide vingers vanaf haar heup omhoog, tot zijn duim haar borst raakte. Hij voelde haar spanning tijdens de kus, maar hij wist niet of ze het al goed zou vinden als hij zijn hand over haar borst zou laten glijden. Dat ze die fantasie had opgetekend betekende niet dat ze er ook lichamelijk al aan toe was en hij wilde niet haar grenzen opzoeken. Niet nu ze zich al zo onzeker voelde.

Reacties (2)

  • VampireMouse

    Dit is zo cuteee!!!!!!! Verder!!!

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    ‘Juice,’ grinnikte hij zacht. ‘Wat is dat nou weer voor naam?’

    Oh... zo komt hij aan zijn naam. Ik ga misschien echt huilen. Dat is zo zielig. En schattig. En zielig. En schattig. En ook zielig, toevallig, ook al is dat misschien een beetje gemakkelijk over het hoofd te zien.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen