Foto bij 17

Help, I have done it again
I have been here many times before
Hurt myself again today
And the worst part is there's no one else to blame
Be my friend, hold me
Wrap me up, unfold me
I am small, I'm needy
Warm me up and breathe me
Ouch, I have lost myself again
Lost myself and I am nowhere to be found
Yeah, I think that I might break
Lost myself again and I feel unsafe
Be my friend, hold me
Wrap me up, unfold me
I am small, I'm needy
Warm me up and breathe me
Be my friend, hold me
Wrap me up, unfold me
I am small, I'm needy
Warm me up and breathe me

Ravenna Morena



''Is she awake?'' een onbekende stem drong door in mijn gehoorgangen, vaag en verward opende ik met moeite mijn ogen, mijn oogleden voelden zwaar, mijn ogen vonden die van Oliver, direct klemde de hand van Oliver om mijn pols heen, hij trilde lichtelijk. ''Ravenna.'' zijn stem klonk geschrokken en bezorgd tegelijkertijd. Zachtjes wreef hij over mijn pols heen, ik volgde zijn bewegingen en fronste verbaasd bij het zien van het infuus.
Verbaasd nam ik de omgeving in mijzelf op, ik was niet.. ik was niet thuis? ''Oliver?'' vroeg ik verbaasd, mijn stem klonk zwak en schor, alsof mijn keel dichtgeknepen werd. ''Where am i?'' vervolgde ik mijn vraag. Ik probeerde mijzelf omhoog te duwen, mijn lichaam voelde zwak. Ik liet mijzelf vermoeid tegen het kussen achter mij op het bed aanvallen en kreunde lichtelijk, oh mijn lichaam voelde gebroken. ''In the hospital miss.'' antwoordde de zuster iet wat nors die binnengelopen kwam met een bordje, op het bordje bevonden zich een paar suikerklontjes en een mok heet water, om de mok heen lagen enkele zakjes verschillende smaakjes thee.
Bah, thee. Hadden ze hier geen koffie?
''Hospital?'' herhaalde ik de vrouw vragend, Oliver knikte pijnlijk en tegelijkertijd stond zijn blik ook teleurgesteld. Ik was zo in de war, ik was me niet bewust van het dagdeel waarin we ons bevonden, van de tijd, van de maand, ik was me bewust van niks. Ik had echt geen idee wat er gaande was, het leek alsof ik maanden geslapen had, zo voelde ik me wel althans.
Toen ik het kopje hete thee aan wilden pakken, merkte ik de twee slangetjes op die zich in mijn neusgaten bevonden. Mijn hand stopte voor de mok en geschrokken trok ik ze terug, ik liet mijn vingers glijden over de slangetjes die naar een zak Nutricia sondevoeding liepen, ik ademde oncontroleerbaar. Sondevoeding, sondevoeding.
Het kwartje viel direct en mijn lichaam begon hevig te beven.
''Wha.. Wh..'' bracht ik uit met een trillende stem, ik lag aan de sondevoeding. Aan de fucking sondevoeding. Vol paniek greep ik naar de slangetjes die ik er probeerde uit te wurmen met al het kracht die zich nog in mijn zwakke lichaam bevond. ''Haal ze eruit!'' gilde ik zo hard als ik kon, wetend dat niemand een fuck zou begrijpen van wat ik bedoelde. Waren ze zich wel bewust van alle calorieën die zich hierin bevonden, het was troep, pure troep, het was gif.
Oliver greep in paniek mijn handen beet en probeerde ze weg te trekken bij mijn neus, huilend sloeg ik hem weg. althans dat probeerde ik, mijn lichaam voelde zwak. Twee zusters kwamen de kamer ingerend en hielpen Oliver mee met de hopeloze pogingen mij gekalmeerd te krijgen. Ik zou pas kalm worden als die twee slangetjes per direct uit mijn neus verdwenen, als ze die gif niet meer in mijn lichaam zouden pompen. De tweede zuster drukte hopeloos het alarmknopje in. Wild trapte ik in het rond, het moest eruit! Het moest er fucking uit.
Niet veel later kwam er een dokter de kamer in gerend. ''Get the syringe.'' riep de man gehaast en vol paniek naar de zusters die mijn handen probeerde weg te houden bij mijn neus. De zuster knikte en kwam later de kamer ingelopen met een spuitje. Vol paniek trapte ik in het rond. De dokter greep mijn arm stevig beet en ik kreunde pijnlijk van zijn enorm strakke greep om mijn zwakke arm. ''Let's calm you down little lady, let's calm you down.'' fluisterde hij.
De woorden van de man kwamen vaag binnen, mijn oogleden voelde opnieuw zwaar aan en voor ik het wist, lag ik in een heerlijke diepe slaap.


''How are you doing miss?'' de zuster kwam de kamer binnen gelopen met een grote lach op haar gezicht. Ik irriteerde me aan haar neppe vrolijke gedrag elke fucking morgen.
''Fine, thanks.'' mompelde ik kortaf, ze knikte en reikte me een bekertje water en wat vitamine supplementen aan. Ik haatte het feit dat je hier niks te zeggen had over je eigen voeding en medicijnen.
Ik knikte kort en gooide ze achterover in mijn keel. Ik lag inmiddels alweer dik een anderhalve week in het ziekenhuis.. De ondervoeding had mijn lichaam goed te pakken genomen, ik was nogsteeds te zwak om naar huis te gaan, ook speelde de angst mee dat ik thuis weer zou vallen in een slecht eetpatroon, daarom hielden ze me ook hier.. Voor controle. Oliver was een paar keer langsgekomen, hij had onze mentor doorgegeven dat ik in het ziekenhuis lag, mijn mentor had me alle beterschap gewenst en dat ik zeker rustig aan moest doen, het gaf me een beetje rust wetend dat ik even niet aan school hoefde te denken, maar aan de andere kant streste het me ook enorm. Ik wilde naar school, tenslotte ben ik daarvoor verhuisd naar Londen, maar hoe ik het leven voor mij had gezien in Londen, dat was allemaal zo anders dan dat het nu liep, ik was dankbaar voor Oliver, hij was de enige die ik momenteel nog had. Hij hield me up to date over het school werk en liet me lachen wanneer ik dat nodig had. Hij had ook wat spulletjes overgebracht toen ik hem vertelde dat ik langer in het ziekenhuis moest blijven, extra kleding en mijn telefoon, we hadden elke dag contact via Whatsapp of Facetime, dankzij hem voelde ik me toch niet helemaal alleen.
Ik had dat ook echt nodig, een maatje. Iemand waarmee ik even kon vergeten hoe klote ik me voelde. Charlot was die persoon voor mij, Charlot was véél meer dan dat voor mij, ze was mijn hele wereld, maar aangezien zij er niet meer was...
Ik zuchtte kort en een pijnlijk gevoel vond plaats in mijn hart.
Niemand zou Charlot kunnen vervangen. Niemand.
De zuster kwam opnieuw de kamer ingelopen en onderbrak de stilte, ik schrok op uit mijn gedachten.
''Miss your sister called again, she asked if you.. wa..'' ik schudde wild met mijn hoofd.
''No, tell her no. I don't want to see her.'' de zuster schraapte ongemakkelijk haar keel. ''She didn't asked if she could visit.. Uhm her husband and kids wanted to visit you.''
Ik schrok op bij het horen van die woorden. ''My nephews?'' vroeg ik verbaasd, waren Richard en mijn neefjes ook in Londen? Ze knikte lichtjes. ''Yes, if that's alright.'' uitbundig knikte ik ja, als ik ergens behoefte aan had was het mijn neefjes doodknuffelen, het gelach en gegiechel horen van die twee kleintjes heelden mijn gebroken hart altijd. Ik wilde die twee zien, en dan vooral Vince.
Ik had me zo rot gevoeld over het afscheid wat ik had met hem toen Danielle hem kwam halen, hoe ze hem van me weggetrokken had.
''Yes, yes! Call them, i want to see them.'' enthousiast ging ik recht op zitten in het bed. De vrouw knikte goedkeurend en liep de kamer vervolgens weer uit. Mijn neefjes komen vandaag!

''Tante!'' ik keek glimlachend toe hoe mijn twee kleine neefjes naar het bed gesprint kwamen, Vince duwde Rayvin ruw opzij. ''Nee ik ben eerst!'' ik grinnikte kort in mijzelf en trok Vince op het bed, ik wachtte tot Rayvin het bed had bereikt en trok hem ook bij me op bed. Ik opende mijn armen en trok mijn twee kleine mannen dicht tegen me aan, ik nestelde mijn hoofd tussen hen in en snoof hen geur dankbaar op. Voor het eerst in al die dagen, voelde ik een zekere rust over mijn lichaam trekken. Ik slikte mijn tranen weg en kuste de twee mannetjes voor mijn neus uitgebreid. ''Oh ik ben zo blij jullie te zien.'' zuchtte ik tevreden uit.
Richard schraapte zijn keel en grijnsde breed. ''En niet om je zwager te zien?'' vroeg hij plagend, ik grinnikte kort en opende mijn armen, hij beantwoordde deze direct met een knuffel. ''Ja ja, ik heb jou ook gemist hoor.'' mompelde ik grijnzend terug. Hij wreef kort over mijn rug heen. ''Goed je te zien zussie.'' fluisterde hij zachtjes in mijn oor.
Ik humde kort en trok mijzelf los uit de knuffel. Ik wendde mijn blik opnieuw af naar mijn neefjes. ''Tante we hebben wat cadeautjes voor jou.'' zei Rayvin zachtjes. Fronsend keek ik de jongens aan, Vince sprong behendig van het bed af en liep naar zijn vader toe die een plastic tasje achter zijn rug vandaan toverden. Vince zeulde onhandig met het ding en wierp hem op mijn bed. ''Kijk.'' mompelde hij. Hij opende de tas en trok er een paar tekeningen uit. Ik glimlachte breed bij het zien van de tekeningen. ''Deze zijn van mij en deze is van Rayvin, maar dat is wel te zien hé tante ik kan natuurlijk beter tekenen.'' ratelde Vince bijdehand. Ik grinnikte en gaf hem een speelse tik tegen zijn schouder. ''Doe eens lief voor je broertje joh.'' antwoordde ik lachend, terwijl ik Rayvin dichter tegen me aantrok. Ik drukte een kus op zijn voorhoofd en op die van Vince. ''Dankjewel lieverds, ze zijn prachtig'.'' Richard schraapte zijn keel en liep richting het bed. Hij haalde een doosje uit zijn broekzak. ''Uh Richard, je gaat me toch niet ten huwelijk vragen hé?'' antwoordde ik schaapachtig. Richard begon breed uit te lachen. ''Nee gek, maar ik heb ook een cadeautje voor je.'' ik haalde mijn hand langs mijn voorhoofd.''Pffieuw gelukkig, ik dacht al waar ben ik nu weer in beland.'' hij bleef breed uit lachen en mompelde kort. ''Met jou trouwen, oh nee. Alsjeblieft niet zeg! Ik heb al medelijden met die Harry van je, oh wat heeft die gozer het te verduren met jou.'' ik trok mijn gezicht in een arrogante blik. ''Eikel.'' mompelde ik lachend. Hij schudde zijn hoofd en nam plaats op het bed. ''Ik heb dit samen met Danielle voor je gekocht, uh.. Het was grotendeels haar idee.'' bracht Richard mompelend uit terwijl hij achter zijn oor krabbelde. Ik opende het doosje nieuwsgierig en keek verwonderd naar de twee ringen die zich bevonden in het doosje, één zilveren ring en één gouden ring. ''Richard. Dit.. Wow.'' bracht ik verwonderd uit. Richard grinnikte. ''Kijk eens naar de binnenkant.'' spoorde hij me aan, verbaasd deed ik wat hij vroeg, op de binnenkant van de twee ringen waren de namen van mijn neefjes gegraveerd. De zilveren ring had de geboortesteen en naam van Rayvin, de gouden ring had de geboortesteen en naam van Vince. Ik beet op mijn kapotte lip die lichtelijk begon te trillen. ''Zo zijn ze altijd een beetje bij je.'' mompelde Richard zachtjes. Die gedachten erachter vond ik prachtig. Zo waren ze inderdaad altijd een beetje bij me. ''Dankje, dit is.. Prachtig..'' zuchtte ik tevreden uit.
Ik schoof de ringen om mijn bleke vingers en keek tevreden naar mijn handen die gevuld waren met ringen. De twee die ik echter net gehad had van mijn zwager en zus, sprongen er echt uit. Ik had Rayvin en Vince altijd aan mijn hand nu. Ze waren nu altijd bij me. Ik hoefde enkel even te gluren naar mijn vingers.
''Pap, mogen we een ijsje halen?'' onderbrak Vince de stilte. Richard knikte en griste zijn portemonnee uit zijn zak. ''Neem je broertje even mee en haal voor papa en tante een bak koffie.'' hij duwde de kleine man een briefje van twintig pond in zijn handen. ''Je hebt omge..'' Richard onderbrak me vluchtig. ''Ja omgewisseld, Danielle en ik blijven hier nog wel even.'' antwoordde hij zachtjes. Vince greep de hand van Rayvin beet en verdween samen met zijn broertje uit de kamer.
Ik fronste verbaasd. ''Hoelang?'' hij lachte kort. ''Net zolang tot mijn vrouw haar kleine zusje gesproken heeft.'' ik zuchtte hoorbaar en keek naar de twee ringen om mijn vingers. ''Richard.'' zuchtte ik uit. Hij knikte en zuchtte. ''Je bent ook zo lekker koppig, ik was vrij verbaasd dat wij wel mochten langskomen.'' ik schudde mijn hoofd en trok een sarcastische glimlach op. ''Ik heb geen ruzie met jou, en daarbij zou ik nooit nee kunnen zeggen tegen mijn neefjes.'' Richard humde. ''Nee en vooral niet tegen Vince.'' bracht hij mompelend uit.
Ik beet op mijn lip en liet mijn gedachten afdwalen naar mijn zus, ze was hier al één week. Harry had haar opgebeld over het feit dat ik in het ziekenhuis lag, natuurlijk was mijn zus meteen overgevlogen. Zo was mijn zus, echter had ik haar de deur gewezen toen ze me wilden bezoeken, ik had haar net zo hard de deur gewezen als dat ik bij Harry had gedaan, ik wilde haar niet zien, de omstandigheden die zich nu plaatsvonden zouden niet veranderen dat ik nogsteeds fucking boos op haar was. Misschien was ik koppig, of moeilijk. Maar ik wilde zowel haar als Harry niet zien. ''Kijk lieve schat, dat je Harry niet wilt zien zijn mijn zaken absoluut niet, maar je zus Ravenna, dat zijn wel een beetje mijn zaken.'' mompelde Richard.
Ik zuchtte opnieuw en staarde bedenkelijk naar de witte muur voor me. ''Ik ben gewoon nog boos.'' mompelde ik zachtjes en eigenwijs. Richard knikte. ''Ja dat snap ik, maar je zus is het ondertussen alweer vergeten en heeft het ook alweer vergeven, Vince heeft verteld dat hij was weggelopen, maar je snapt de schrik toch wel die wij gehad hebben.'' ik knikte kort, ik begreep het ook zeker wel.. Maar ik was gewoon nogsteeds boos. ''Ja snap ik, maar normaal reageert ze gewoon nooit zo tegen me.'' ik zuchtte pijnlijk, mijn zus had nog nooit zo lullig gedaan tegen me.
Richard gromde kort. ''Ze maakt zich zo zorgen om je, toen Harry het nieuws verteld had heeft ze direct haar spullen gepakt en is ze direct overgevlogen.'' ik fronste mijn wenkbrauwen. ''Toen je haar meerdere malen had aangegeven dat je haar en Harry absoluut niet wilden zien, heeft ze mij en de kinderen ook laten over vliegen, het was een enorm gedoe om te regelen op mijn werk en op de scholen van de kinderen, maar ze doet het wel allemaal voor haar kleine zusje Ravenna. Vind je het dan niet.. Een klein beetje egoïstisch dat je haar niet wilt spreken?'' het laatste sprak hij met zachtjes en met onzekerheid uit, bang voor mijn onvoorspelbare reactie.
Ik beet op mijn lip, wetend dat hij gelijk had. ''Ik weet het niet Richard, ik voel me gewoon, niet mijzelf ofzo.''
Ik zuchtte gefrustreerd, ik wist echt niet hoe ik moest beschrijven hoe ik me voelde. ''Wat een droom had moeten zijn, lijkt alleen maar meer en meer te veranderen in een nachtmerrie.'' zuchtte ik uit, Richard zag mijn gezichtsuitdrukking veranderen en schoof bezorgd mijn kant op, hij sloeg zijn armen strak om me heen en troostte me voorzichtig en zorgzaam, bang om mijn zwakke lichaam te bezeren. ''Ik weet het, de plotselinge bekendheid die je hebt gekregen in een korte tijd is ook erg moeilijk en vooral raar en onbekend, vooral omdat jij graag op jezelf bent.'' ik slikte. Hoewel ik in het ziekenhuis lag voor mijn teruggekeerde eetstoornis, of eetstoornis die nooit weggeweest is, had ik er geen moeite mee, ik had voor het eerst rust, geen mensen die me lastig vielen of mensen die voor mijn appartement aan het gillen waren, ik kon gewoon lekker op mijzelf zijn. De media en paparazzi hadden nog geen lucht gekregen van het feit dat ik in het ziekenhuis lag en ik hoopte ook dat dat zo zou blijven, wat zou mijn familie in Nederland wel niet denken als ze op het nieuws te horen krijgen dat ik in het ziekenhuis beland was door mijn eetstoornis. Ik zuchtte gefrustreerd, ik wilde er niet aan denken. ''Daarbij weet ik niet wat ik met Harry moet.'' mompelde ik. ''Hem een kans geven.'' mompelde Richard terug. Ik zuchtte en rukte mijzelf los uit zijn greep. ''Ik meen het Ravenna, ik heb hem meerdere malen gesproken nu, hij ziet eruit als een lieve en goede jongen, geef hem gewoon een kans. Hij lijkt echt om je te geven.'' ik trok mijn wenkbrauw vermaakt de lucht in. ''Ja hoor, hij kent me niet eens.'' mompelde ik arrogant. ''Ja, zou best kunnen maar hij is dag en nacht bij ons, hopend nieuws over jou te horen dat het goed met je gaat. Geef hem een kans Ravenna, open je hart voor één keer. Niet iedereen die in je leven komt gaat je hart breken Ravenna.'' zijn woorden klonken streng en zijn blik bleef rusten op mijn gezicht. Ik wilde mijn hart wel openen, maar telkens als ik mijn hart open voor iemand, braken ze hem altijd weer. Opnieuw en opnieuw en opnieuw, waarom zou Harry anders zijn? Waarom zou hij mijn hart niet breken..
Ik zuchtte en lachte opnieuw humorloos. ''Wat als ik hem niet leuk vind?'' Richard fronste zijn wenkbrauwen vermaakt en knikte ongelovig. ''Oh wacht, oh wacht..'' hij trok zijn mondhoeken in een grijns omhoog.
''Ohja, ik zie het alweer voor me.. De twaalf jarige Ravenna.. Kijkend naar One Direction op tv..'' hij sloot zijn ogen en drukte zijn wijsvingers in cirkel achtige bewegingen over zijn slapen. ''Oh wat zie ik daar? twee enorme zweetplekken onder haar oksels.. Oh ja.. Oh Harry komt in beeld. Ja ze gaat zwaarder ademen..'' Lachend duwde ik tegen zijn schouders aan. ''Richard eikel, houd je bek man! Ik was raar toen.'' giechelde ik. Ik wist precies waar hij het over had.
Ik dacht grijzend terug aan de éérste avond dat ik Richard had leren kennen, ik was een One Direction concert aan het kijken en het beviel me nogal goed.. Waardoor de zweetplekken onder mijn oksels enorm waren en mijn ademhaling bibberde als een gek. Ja die avond had ik nooit meer vergeten en hij ook niet.
Zolang kende ik Richard alweer, inmiddels alweer tien jaar. Wat ging de tijd toch vlug.
''Oké eikel, ik kijk wel wat ik ermee doe.'' mompelde ik lachend. Richard schudde lachend zijn hoofd. ''Nee, je gaat die jongen op bellen en zeggen dat het de liefde van je leven is. Oh my god ik wil met je trouwen Harry, ik wil geen vriendje behalve als het Harry is..'' imiteerde hij de jongere Ravenna na, opnieuw stootte ik hem aan tegen zijn borstkas. ''Ja ik meen het Ravenna, de zeventien jarige Ravenna had het wel geweten hoor.'' zei hij grijnzend, waarna hij kort wiebelde met zijn wenkbrauwen. Ja, die zeventienjarige Ravenna had het zeker weten wel geweten.
Lachend zaten we samen op het ziekenhuis bed, voor het éérst in al die dagen voelde ik me oprecht goed en gelukkig, vrolijk door het gezelschap van mijn zwager.
''Tante, pap.'' Vince kwam de kamer binnen gelopen met twee bekers, Rayvin hobbelde hem onhandig achteraan zijn kleine handjes waren geklemd om twee sundae's.
''Zo ziet er lekker uit kerels.'' zei Richard enthousiast terwijl hij knikte op de twee grote bakken ijsjes, hij pakte de twee hete bekers over van Vince en overhandigden mij er eentje. Ik snoof de geur van de koffie dankbaar op. ''Oh koffie.. heb ik wel echt nodig.'' Na een week aan de sondevoeding gelegen te hebben, had ik de afgelopen dagen zo eenzijdig gegeten. Ik mocht enkel water en thee drinken, de koffie die ze hier rond brachten op de afdeling was net opgewarmd rivierwater. ''Hoelang moet je nog hier logeren tante?'' De stem van Rayvin klonk vragend, terwijl hij onhandig zijn ijsje aan het eten was. ''Uhm, nog wel een weekje denk ik.'' beantwoordde ik zijn vraag. Richard fronste. ''Ja?'' ik knikte. ''Ja ze vinden me nog te zwak om me naar huis te sturen, ze willen mijn ... eating habits in de gaten houden.'' ik probeerde zo min mogelijk informatie te geven, Vince was inmiddels zeven en snapte heus wel wat er aan de hand was en ik wilde hem niet angstig of bezorgd maken of verkeerde ideeën geven, tenslotte keek hij op naar mij, wat voor voorbeeld zou ik zijn om hem te laten zien dat zijn tante niet goed eet? Dat zijn tante walgt van eten. Ik wilde hem geen slecht voorbeeld geven.
Richard knikte. ''En wat als je naar huis word gestuurd, er is niemand die je gedrag daarin controleert.'' ik zuchtte, de dokters hadden dit ookal besproken met me. ''Ja ze willen me het liefst de eerste paar weken bij iemand laten slapen, familie ofzo, maar aangezien ik hier niemand ken en mijn hele familie in Nederland woont word dat lastig, Ja ik ken Oliver, maar ik heb ook geen zin bij hem te zitten en ik wil hem niet opzadelen met die last.'' Richard schraapte zijn keel. ''En Harry dan?'' suggereerde hij. Ik lachte kort, ik wist dat hij dat voor zou stellen. ''Alsof Harry daarop zit te wachten en daarbij. Dan moet ik hem uit gaan leggen waarom. Heb ik geen zin in.'' mompelde ik kort, ik kon nu geen toneelstukjes meer spelen bij Harry, hij wist wat er gaande was, hij wist over mijn eetstoornis. Richard trok zijn gezicht in een bedenkelijke frons en tuitte zijn lippen. ''We vinden er wel wat op.'' mompelde hij kort.
Ik sipte aan mijn hete koffie en humde, we zullen zien.

''Doei tante, mogen we je morgen weer bezoeken?'' ik grinnikte en wreef door Vince zijn haren heen. ''Altijd lieverd, graag zelfs.'' Vince sprong vrolijk in mijn armen. ''Pap gaan we morgen weer dan?'' Richard schudde zijn hoofd. ''Nee vent, morgen ga je met mama.'' Ik beet op mijn lip en zuchtte kort, ik was nerveus mijn zus morgen onder ogen te komen. Ik had er uiteindelijk toch mee ingestemd, ik had haar nu al meer dan een week genegeerd en de deur gewezen, misschien moest ik haar wel even onder ogen komen, misschien zou praten toch niet zo slecht idee zijn?
''Oké, met mama dan. Tot morgen liefste tante!'' Vince sprong opnieuw in mijn armen en drukte vluchtige kusjes op mijn hele gezicht. ''Wow vent, nu mag je broertje even afscheid nemen.'' Richard trok Vince weg en zette Rayvin neer op mijn schoot, Rayvin was de rustige van de twee, zijn blauwe ogen keken vrolijk in de mijne. ''Doei lieverd, zie ik jou ook morgen.'' onzeker schudde hij zijn hoofd. ''Ja mag dat?'' vroeg hij me zachtjes, ik grinnikte kort en drukte een kus op zijn wang. ''Tuurlijk jongen, ik wil jou ook zien.'' mompelde ik, ik trok de kleine jongen dicht tegen me aan en drukte opnieuw een kusje op zijn kruin. Ik sloot kort mijn ogen en zuchtte trillerig. Richard pakte zijn zoontje beet en zette hem neer op de grond, hij hurkte naar voren en trok me in een vluchtige knuffel. ''Ik zie je snel ja, ga morgen maar eerst met je zus praten.'' ik knikte. ''Doe ik komt goed Richard.'' antwoordde ik kortaf. Richard humde. ''Ze zal blij zijn je te zien meisje, echt waar.'' Hij wreef kort over mijn wang en draaide zich om, om aanstalten te maken naar de deur.
Ik zwaaide de twee jongetjes kort uit die hen handen geklemd hadden in die van hen vader, zuchtend keek ik toe hoe ze wegliepen, weg uit het kamertje waar ik al bijna twee weken in lag, toen ze bijna door de deur gepasseerd waren beet ik op mijn lip, met een frons en zucht tegelijkertijd opende ik mijn mond.
''Richard.'' riep ik vluchtig, hij draaide zich verbaasd om en keek me vragend aan.
Ik ademde diep in en zuchtte uit.


''Wil je vragen of Harry morgen ook wilt komen? Ik wil hem.. Ja ik wil hem zien.''




Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen