Foto bij 18

There's a calm surrender
To the rush of day
When the heat of a rolling wave
Can be turned away
An enchanted moment
And it sees me through
It's enough for this restless warrior
Just to be with you
And can you feel the love tonight?
It is where we are
It's enough for this wide-eyed wanderer
That we've got this far
And can you feel the love tonight? (Tonight)
How it's laid to rest?
It's enough to make kings and vagabonds
Believe the very best

Ravenna Morena




Zenuwachtig frunnikte ik aan mijn roze bloemige blouse, ik had mijzelf omgekleed en een beetje opgetut, de pyjama die ik had gekregen van het ziekenhuis was eindelijk in de prullenbak beland. Vandaag zouden mijn zus, Harry en neefjes langskomen en ik wilde er een beetje goed uitzien, of op zijn minst proberen er een beetje goed uit te zien.
Mijn wallen had ik weggewerkt met wat concealer en ik had na eeuwen in bed stinken en leven, eindelijk een douche genomen en eindelijk mijn bagger vette haar gewassen.
''Daar is ze rennen jongens!'' mijn zus kwam de kamer binnengelopen en duwde haar twee kinderen richting mijn bed, waar ik mij op bevond. Voorzichtig stond ik op van het bed, aftastend wat mijn lichaam toe zou laten. Ik knielde neer en kukelde onhandig achteruit toen beide mijn neefjes in mijn armen sprongen. ''Jongens zachtjes, tante Ravenna is nog een beetje ziek.'' piepte mijn zus geschrokken en bezorgd.
Ik hield de twee jongens stevig geklemd in mijn armen. ''Hoi schatjes.'' begroette ik ze vrolijk, Vince wees vermaakt naar de tekeningen die ik in het raamkozijn had opgehangen. ''Kijk mam, tante vind ze echt mooi.'' Danielle wierp een korte blik op de tekeningen en glimlachte. ''Ja hèhè.'' grinnikte ze kort.
Ik maakte mijzelf los van mijn twee neefjes en stond ongemakkelijk op. Ik keek ongemakkelijk in de ogen van mijn zus, ze torende tientallen centimeters boven me uit, daardoor voelde ik mij eigen nog kleiner en zwakker dan ik al eigenlijk was.
''Bedankt voor de ringen.'' bracht ik zachtjes en onzeker uit, niet wetend hoe ze zou reageren, ze blikte kort op mijn handen en greep ze beet. ''Is goed meisje, graag gedaan.'' direct trok ze me in een dikke knuffel. ''Oh wat heb ik je gemist.'' fluisterde ze in mijn oor, ze liet haar vingers kort glijden door mijn blonde haren. ''Wat is er toch allemaal aan de hand meisje, wat is er in godsnaam gebeurd.'' bracht ze bezorgd uit.
Ik blikte op en zag Harry ongemakkelijk in de deur opening staan. Danielle grinnikte kort toen ze mijn verbaasde blik zag. ''Oh ja, je vroeg hem te komen toch?'' onzeker knikte ik. ''Ja, uh.'' ze greep mijn arm beet en trok me naar hem toe. Wild stribbelde ik tegen, mijn zus en haar spontane acties altijd. ''Danielle, wat.. Stop.'' Danielle bleef me naar Harry toetrekken en negeerde mijn tegenstribbelende gedrag compleet, ze grijnsde breed. ''Nee nee, geef die jongen een knuffel. Je hebt hem genoeg stress en zorgen gegeven de afgelopen week.'' Ik wendde mijn blik af naar mijn voeten en kuchte. ''Uh hoi.'' mompelde ik naar hem. Harry schuifelde ongemakkelijk met zijn voeten. ''Hi.'' zei hij verlegen terug. Een warm gevoel vond plaats in mijn onderbuik, was hij echt zenuwachtig om mij te zien? Of gewoon bang voor mijn onvoorspelbare gedrag..
Danielle zuchtte geërgerd en duwde ons tegen elkaar aan, onhandig botsten ik en Harry. ''Knuffel hem nou.'' spoorde ze me aan. Ik opende mijn armen onzeker en sloeg ze slapjes om Harry zijn middel heen. Harry nestelde zijn hoofd op de mijne en drukte een licht kusje op mijn kruin. Direct vulde mijn ogen met tranen, wat had ik me als een kutwijf gedragen tegen zowel hem als mijn zus. Beide hadden ze het niet verdiend.
''What's wrong.'' Harry zijn stem klonk bezorgd. ''Niks ik heb je gemist.'' beantwoordde ik hem in het Nederlands terug. Mijn zus grinnikte en vertaalde het gauw voor hem. ''She said she missed you.'' Harry zijn grip verstrakte direct om mijn middel. ''I missed you too.'' bracht hij zuchtend uit.
Enkele minuten bleven we zo staan tot de ergernis van Vince. ''Uh ja, genoeg geknuffeld hoor.'' zei hij bijdehand, terwijl hij zijn armpjes over elkaar heen sloeg en fronsend naar het aanblik keek.
Danielle zuchtte moeizaam en wuifde snel naar Vince. ''Vince niet zo bijdehand hé vent.'' waarschuwde ze hem.
Ik rukte mijzelf los uit de greep van Harry en glimlachte kort naar hem. ''Dus Meis, wat wil je doen.'' verbaasd blikte ik naar Harry en mijn zus.. Uh, wat wilde ik doen? Mocht ik überhaupt wel weg?
''Wat gaan we doen? Mag ik wel weg?'' mijn zus knikte. ''Ja tuurlijk gek, je zit niet in een gekkenhuis.. Alhoewel ik soms wel in staat ben je er in één te stoppen.'' ze stak haar tong plagend naar me uit, die ik beantwoordde met een dikke middelvinger. Direct wendde ik mijn blik af naar Vince en Rayvin. ''Dat zagen jullie niet.'' zei ik vluchtig.
Mijn lichaam voelde beter, maar nogsteeds erg zwak. ''Ik weet het niet eerlijk gezegd, ik voel me nog vrij moe.'' mijn zus knikte naar Harry die ondertussen plaats had genomen op mijn bed.
''Ik heb even met je dokter gesproken Ravenna, hij vertelde me dat je volgende week weer naar huis mag.'' ik knikte, dat wist ik al. Maar toch luisterde ik aandachtig.
''Maar, hij vertrouwt jou niet helemaal en is enorm bang dat je terugvalt in je oude eetpatroon, hij stelde voor dat je zou logeren bij iemand tot je weer de oude bent.'' Ik zuchtte wetende dat ik hier niemand kende. Ik luisterde aandachtig naar mijn zus. ''Aangezien Harry de enige hier is die je kent en die ik zelf ook vertrouw, hebben we afgesproken dat je voorlopig bij hem blijft.'' Ik wilde mijn mond openen en tegen haar in gaan, maar ze was me zoals altijd voor. ''Eh, geen discussie jongedame, ik en Richard vliegen over twee weken weer terug naar Nederland met de kinderen, wij kunnen hier ook niet voor eeuwig blijven meisje, Londen is een prijzige stad.'' Ik knikte. Ze had gelijk. ''Harry zal goed voor je zorgen Ravenna, ik laat je echt niet alleen! Wie weet val je weer flauw, blijf gewoon bij hem tot je je eigen weer goed in je vel voelt meisje.'' Ik zuchtte kort. ''Danielle ik heb ook school, hoe moet ik da..'' ''Ja maak je daar maar geen zorgen om, ik heb contact gehad met je mentor en de situatie uitgelegd.'' ik rolde geërgerd met mijn ogen. ''Oh aha, alleen aan Harry vertellen dat ik een eetstoornis had was niet genoeg?'' mijn zus trok haar wenkbrauw verbaasd omhoog. ''Ravenna, school weet af van de situatie en hebben je uitstel gegeven, je kunt eventueel het volgende semester starten als je dat wilt, je moet je tijd nemen te rusten.'' ik trok mijn wenkbrauwen omhoog. ''Ja hoor, in fucking februari pas? Je weet dat het nu pas november is hé?'' antwoordde ik haar terug. Ze knikte. ''Ja weet ik, mooi toch, kun je een paar maanden herstellen, mijn zusje kennende ga je het niet trekken naar school te gaan.'' ik zuchtte hoorbaar. ''What the fuck moet ik die maanden doen? Uit m'n neus vreten?'' mijn zus lachte. ''Nee, tijd spenderen met Harry, Londen verkennen, tekenen, schrijven. De opties zijn eindeloos meisje, als je je hart er toe open zet.'' Ik walgde van haar cheesy woorden, dezelfde woorden die Richard gisteren had uitgesproken. Open je hart, open je hart. Het enige wat ik wilde openen op dit moment was een blik tonijn. Oh wat had ik opeens cravings in vis.
Ik blikte naar Harry die me met een bezorgde blik bleef aankijken, misschien moet ik mijn hart openen. Openen voor de jongeman recht voor mijn neus.
Ik zuchtte en slikte kort. ''Zullen we beneden een ijsje halen?'' stelde ik voor. ''Eventueel een wandelingetje maken erna? Meer trek ik denk ik niet.'' Danielle knikte. ''Is goed meisje, maar vanavond wil ik je wel even spreken.'' Mijn ogen werden groot. ''Je blijft tot vanavond?'' een gelukzalig gevoel nam plaats in mijn lichaam. ''Ja meid, wat dacht je dan dat ik na een halfuurtje zou opdonderen?'' Harry greep mijn andere arm beet en met kleine stapjes liepen we door de lange gang heen, op weg naar beneden. Vince en Rayvin waren al enthousiast vooruit gerend.
Beneden nam ik plaats aan het tafeltje, mijn zus nam plaats naast me en overlegde wat met Harry, ze liepen samen naar de balie ik bleef achter met mijn twee kleine neefjes die enthousiast 'vader Jacob' aan het zingen waren. Vrolijk zong en klapte ik met ze mee.
Niet veel later kwamen Harry en Danielle teruggekeerd met een dienblad vol met drinken en ijs.
Ik slikte en telde de ijsjes. Drie ijsjes? en drie bakken koffie? het sommetje klopte niet helemaal.
''Wie heeft er nog een ijsje dan?'' vroeg ik angstig.
Danielle kuchte kort. ''Jij.'' Ik schrok lichtelijk. ''Danielle, ik wil geen ijs.'' Harry zette de koffie neer voor mijn neus. Direct drong de aroma binnen van de verse koffiebonen, mijn maag begon te rammelen, maar ik bleef angstig naar het ijsje kijken.
Ze negeerde mijn angstige blik en schoof het ijsje voor mijn neus, het was een sundae, een karamel sundae. ''Kijk extra nootjes, vond je vroeger ook zo lekker.''
Twijfelend pakte ik het plastic lepeltje en schoof de verpakking er met trillende handen van af.
Verschillende gevoelens raasde door mijn lichaam heen. Angst, spijt?
Ik schepte voorzichtig wat ijs op mijn lepel en bracht het twijfelend naar mijn mond. Direct begonnen de stemmetjes in mijn hoofd door elkaar heen te gillen. ''Je word dik.'' ''Niet doen.'' ''Stop.'' ''Als je dit eet ben je zwak.''
Harry en Danielle keken me hoopvol aan en glimlachte beiden breed toen ik het goedje voorzichtig naar binnen werkte.
De zoete smaak op mijn tong voelde goed, ondanks een schuldgevoel mijn lichaam bekroop. ''Tante proef mijn ijsje eens!'' Rayvin hield enthousiast zijn lepel voor mijn mond en ik opende hem met een lach.
''Mm aardbeien!'' bracht ik lachend uit. Terwijl ik mijn lippen aflikte.
Niet veel later liet Vince zijn lepel voor mijn mond bungelen. ''En nu ikke!'' giechelde hij.
Ik hapte het ijs van zijn lepel en grinnikte kort. ''Chocolade!''
Vince knikte. ''Ja lekker hé.'' ik knikte goedkeurend. ''Héél!''
Mijn zus hield haar ogen gericht op mij en lachte breeduit, waarschijnlijk blij dat haar zusje weer iets at.

Na ons ijsje stonden we op, de zoete suikerbom had me echter meer goed dan slecht gedaan. Ik had het denk ik wel even nodig gehad een suikerbommetje. Ik negeerde mijn schuldgevoel en lachte breed uit.
''Hoelaat is het?'' vroeg ik mijn zus. Ze keek vluchtig op de horloge om haar pols. ''Half vijf, hm misschien moeten we eens gaan besluiten wat we gaan eten.'' ik knikte kort en wierp mijn blik op Harry. ''Wil jij met de kinderen anders eten halen, ik wil even een momentje alleen met Harry.'' bracht ik verlegen uit.
Mijn zus fronste kort maar schudde toen haar hoofd, een zwak glimlachje sierde haar gezicht. ''Is goed hoor meisje.''
Ik knikte en blikte naar Harry die verbaasd aan het kijken was naar mij en mijn zus, hij had natuurlijk geen idee wat we besproken hadden, hij snapte er natuurlijk helemaal niks van.
''Zullen we sushi eten?'' ik grinnikte kort van Vince zijn voorstel. Ik griste in mijn broekzakken en duwde hem een briefje van twintig pond in zijn handen. ''Haal maar Chinees ventje, sushi is nogal duur. De volgende keer gaan wij een keer op sushi date.'' beloofde ik hem.
Hij liep met het briefje naar zijn moeder die direct nee schudden. ''Geef dat geld terug aan je tante.'' mompelde ze. Ik zuchtte geërgerd. '''Vince, jij en broertje hebben allebei tien pond, koop er maar wat van.'' mijn zus rolde haar ogen zichtbaar en liep uiteindelijk de grote schuifdeur uit met haar twee kinderen. ''Tot zo!'' riep ze nog vluchtig.
Ik zwaaide haar uit en draaide mijn hoofd om naar Harry die verward rond zich heen aan het kijken was.
''So... let's go for a walk?'' stelde ik hem voor. Ik hield mijn hand naar voor gestrekt en hij greep mijn hand beet met een glimlach op zijn gezicht. Hand in hand liepen we het ziekenhuis uit, ik snoof de frisse lucht dankbaar op. Ik had niks anders geroken dan de muffe geur van het ziekenhuis de afgelopen dagen. We wandelden om het ziekenhuis heen, naar het kleine parkje wat zich erachter bevond. Het parkje was leeg - tot mijn opluchting - en er stonden een paar speeltoestellen, zoals een glijbaan en een schommel. Ik nam plaats op het houten bankje en beet op mijn lip.
''I'm sorry for my.. weird behaviour.'' verontschuldigde ik mijzelf naar Harry. Hij bleef voor zich uit staren, ik raakte gestrest van mijzelf, ik had mijzelf zo vaak verontschuldigd voor mijn rare gedrag, maar ik bleef er niet mee stoppen. Het rare gedrag wat ik vertoonde sloop er altijd weer in en onbewust bleef ik hem ermee kwetsen.
''I really am sorry Harry, i just.. hm.'' mompelde ik zacht uit. Ik raakte gefrustreerd van mijn woorden, ik kon in het Nederlands al niet eens uitleggen hoe ik me voelde, laatstaan in het Engels. ''I can't explain what i'm feeling, but i know i really am sorry. You have been so sweet for me, and i acted like a total bitch.'' Harry begon lichtelijk te grinniken en draaide zijn hoofd om. Zijn smaragd groene ogen vonden die van mij en voor even vlogen de vlinders door mijn buik heen, die ik snel probeerde te negeren.
''Your sister and i have discussed a lot about you..'' bracht hij moeilijk uit. Ik slikte, nu ging het komen hij zou me nooit meer willen zien. Geschrokken van mijn debiele levensverhaal.
Ik snapte niet waarom Danielle überhaupt dingen over mij vertelde tegen hem zonder mijn toestemming.
Hij slikte kort. ''You've been through quite a bit.''
Ik voelde hoe de brok in mijn keel tevoorschijn kwam en ik wendde mijn blik af naar mijn voeten. ''Yeah..'' bracht ik pijnlijk uit.
''What did.. What did she tell you?'' vroeg ik onzeker.
Hij richtte zijn blik op mij en tuitte bedenkelijk met zijn lippen. ''Uhm, the bond between you and your mum. You grew up with no dad, your eating disorter, quite a lot actually.'' beantwoordden hij mijn vraag.
Ik zuchtte en met een trillende stem vroeg ik. ''Did she tell you about Charlot.'' Harry schudde zijn hoofd. ''No, she said that was something i should ask you.''
Ik zuchtte opgelucht en fronste mijn wenkbrauwen kort. ''Okay.'' bracht ik piepend uit.
Harry legde zijn hand neer op mijn hand en ik zag hoe hij twijfelend voor zich uit staarde.
''Who is Charlot, Ravenna.. Since the nightmare you had.. I just wanna know.. Please.'' ik fronste kort en ademde diep in, ik snapte zijn vraag, het was gewoon een heel moeilijke vraag te beantwoorden.
Ik slikte hoorbaar en schraapte mijn keel. ''Uh.. she is my bestfriend.. or well.. was now.'' Harry fronste kort en zag de blik in mijn ogen. ''She.. died..a.. few years ago...'' Harry zijn mond viel lichtelijk open en met een pijnlijke frons keek hij me aan. ''Ravenna, i am so sorry.'' Ik schudde mijn hoofd. ''No, don't be.'' ik voelde hoe de tranen op kwamen spelen en gauw slikte ik ze weg. ''She had an car accident, fatal.. she died immediatly..'' ging ik verder met mijn verhaal.
''Is that why you came to London?'' vroeg hij door. Ik knikte. ''Yes, we both wanted to study in London. That's why i'm here.'' Harry wreef over mijn been heen en glimlachte. Dat was genoeg over Charlot wat ik kwijt wilde, anders zou ik in tranen uitbarsten en de komende weken nachtmerries hebben.
'''Thanks for telling me, i really appreciate it.'' ik veegde gauw de ontsnappende traan weg uit mijn linker ooghoek en glimlachte zwakjes naar hem. ''I'm sorry for acting like.. me, i really did missed you.'' ik loog niet, ik had hem echt gemist en samen met hem zijn voelde goed, ondanks mijn enorme verwarrende gevoelens tegenover hem en mijzelf.
Misschien had ik die gevoelens enkel om mijzelf te beschermen, ik wist het niet.
Harry sloeg zijn arm om me heen. ''Harry, can you kiss me?'' vroeg ik hem onzeker, hij fronste verbaasd bij het horen van mijn vraag. Hij duwde me dichter naar hem toe en duwde zijn lippen liefdevol op de mijne, ik volgde zijn voorzichtige bewegingen en krulden mijn vingers in zijn dikke haar, ik trok hem dichter naar me toe om zijn kus dieper te voelen.
''Gadverdamme.'' geschrokken verbrak ik de kus. Vince stond met zijn armen over elkaar heen geslagen. ''Mam, pap zag je dat, bahhh.'' riep Vince uit. Ik keek beschaamd op naar Richard en Danielle die breed grijzend toekeken hoe ik en Harry verstrengeld zaten in elkaar. ''Uh, hoelang staan jullie daar al?'' mompelde ik beschaamd.
''Oh meisje nog niet zo lang ho-..'' mijn zus werd ruw onderbroken door haar man. ''Nou al een poosje, Jezus dat noem ik nou nog eens gepassioneerd zoenen.''
Danielle tikte Richard waarschuwend tegen zijn hoofd, mijn wangen kleurden diep rood en beschaamd wurmde ik mijzelf los uit de greep van Harry. Ongemakkelijk schuifelde ik de richting in van mijn zus, man en haar kinderen. Ik wreef Vince kort over zijn haar. ''Dus, gelukt met de Chinees?'' Danielle schudde haar hoofd. ''Nee, we hebben sushi gehaald, handig zo'n lief schoonbroertje die graag zijn vriendin en schoonfamilie blij maakt.''
Verbaasd keek ik naar Harry die zijn schouders nonchalant omhoog haalde. ''Your sister told me you liked sushi so.''
Ik grinnikte kort en drukte een kus op zijn wang.
Vince sloeg jaloers zijn hand om mijn been en mompelde. ''Uh gaan we eten dan.''
Iedereen knikte uitbundig, allemaal uitgehongerd zo te zien.
Met zijn alle liepen we terug naar het ziekenhuis, beneden in de cafetaria namen we plaats aan een tafeltje, mijn zus maakte de verschillende bakken sushi open en gretig begon iedereen aan te vallen.
Ik begon met enkel twee stukjes en keek mijn zus angstig aan. Ze zuchtte kort en wreef een plukje haar uit mijn gezicht. ''Meisje, je hoeft jezelf niet vol te schransen, mijn part eet je maar twee stukjes. We doen het beetje bij beetje ja.'' ik glimlachte en sopte mijn sushi in de soja saus. Ik propte het stukje in mijn mond en ik keek gelukzalig toe hoe derest aan het eten was.
Voor het eerst voelde ik me goed.
Na het avondeten, hadden we nog gezellig nagetafeld. Nu had ik iedereen getrakteerd op een toetje, de kinderen zaten - opnieuw - aan een ijsje en ik, Harry, Danielle en Richard zaten met zijn alle aan de koffie, het koekje had ik stiekem doorgeschoven aan mijn neefjes.
Toen de klok rond zeven sloeg, stond Richard op. ''Ik ga met de jongens naar het hotel, het word laat.'' Danielle knikte goedkeurend en sipte nog aan haar koffie.
''Kom jongens, we gaan naar bed.'' de twee jongens sprongen op van hen stoel en rende richting mij.
''Trusten tante.'' kirde ze beide in koor. Ik grinnikte en drukte een kus op hen voorhoofd. ''Trusten mannetjes. Tot morgen!'' begroette ik ze terug. Daarna liepen ze naar Danielle. ''Trusten mannen, tot morgen, mama blijft nog even bij tante tot het bedtijd is voor tante.'' de jongens knikte en gaapte kort.
Ze zwaaide vrolijk naar Harry en liepen vervolgens met hen vader het ziekenhuis uit. Beteuterd keek ik ze na, ik wilde dat ze bleven. Mijn zus merkte mijn blik op. ''Morgen zie je ze weer meisje.''
Harry bestelde opnieuw koffie voor ons drieën en zo begonnen we nog een beetje te kletsen. De tijd vloog voorbij.
''Danielle, je wilde toch nog praten?'' vroeg ik mijn zus, die druk in gesprek was met Harry. Ze humde kort en blikte op de klok. ''Zullen we het anders morgen doen? Je bent zo vrolijk geweest vandaag, ik wil de dag niet afsluiten met een gesprek dat je verdrietig maakt.'' ik knikte goedkeurend, ik was blij toe. Ik had ook echt geen zin in dat gesprek.
Om kwart over negen stond mijn zus op. ''Nou Meis, tot morgen, ik ga ook maar eens richting het hotel.'' ik knikte begrijpend, ik stond op en trok haar in een knuffel. ''Dankjewel voor het komen.'' ze wreef in mijn haar en zuchtte kort. ''Altijd meisje.'' ze liep naar Harry en trok hem in een knuffel. ''See you tomorrow.'' fluisterde ze hem toe.
Ik zwaaide haar gedag en zag haar verdwijnen uit de deuren van het ziekenhuis.
Harry schraapte ongemakkelijk zijn keel. ''Uh.. I .. I am..'' ik schudde mijn hoofd lachend en greep zijn hand beet.

''Please stay with me the night.''


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen