4 september 2019, de dag die eigenlijk wel mijn hele leven heeft verandert. Ik stapte net het frans lokaal, of misschien het engels lokaal, binnen toen ik jou berichtje zag.
"Hey, wat is je snap?"
Mijn hart sloeg een paar keer over toen ik je account even grondig ging doorzoeken. Ik weet nog dat ik boos ben geworden op Mees, omdat hij al antwoord had gegeven voordat ik het zelf kon doen en ik bang was dat je me stalkerig zou vinden.
Je stuurde me je foto's van de afgelopen zomervakantie van jou in een bootje. Ik weet nog dat je totaal mijn typ niet was, maar dat het me niet boeide omdat je zo'n mooi innerlijk had. Je behandelde me hoe ik het altijd gewild had. Je liet me zien dat het ook anders kon dan voorheen. En ik denk dat ik daar gevallen voor ben.
Toen, een paar dagen later op 9 september, hebben we gebeld. Van 21:00 tot half 2 geloof ik. Ik had toen al het gevoel dat het wel klikte, ik kon dingen bij je kwijt, je zag dingen in mij die anderen niet zagen. Soms mis ik dat nog wel, hoe het toen was.
Op 12 september hebben we voor het eerst afgesproken. Ik weet nog dat je de dagen van te voren steeds bleef vragen of ik het wel echt wou. Tuurlijk wou ik dat. Ik heb 45 minuten gedaan over bij je huis komen, het was een hele opgave. Gelukkig kwam je me tegemoet fietsen en praatte je de oren van m'n lijf af. Je was zo nerveus, dat was zo schattig. Je zoende me ook zo schattig. En toen je lippen mijn nek kuste.
Al je vrienden heb ik ook meteen al gezien toen. Dat was voor mij een hele opgave; het stille, ongemakkelijke meisje dat ineens zoveel nieuwe dingen deed.
De dagen die volgde voelde ik me zo verliefd. Ik zag je en het gevoel dat ik had valt niet te beschrijven.

21 september; de dag!
We gingen afspreken bij mij thuis. Mijn vader mocht je meteen. En toen vroeg je me. Ik vond het erg snel, maar ik zei daar natuurlijk geen nee tegen. Ik had ergens meteen al wel spijt. Ik was namelijk nog niet verliefd op je. Je ging helemaal voor mij en dat liet je ook echt zien. Daar deed ik het voor. Je was een goeie jongen, dat had ik nodig.
We hadden het wel leuk samen.. Aan het begin.

Na een tijdje gebeurde er meer dan zoenen, daar ging het denk ik fout. Niet dat ik het niet wou, maar gewoon. Ik was toen nog zo onzeker. Ik had geen idee wat ik moest doen en of ik het goed deed en aangezien jij al zo ervaren was, was ik bang. Ik was vanaf het begin al zo bang dat je je ex beter vond dan mij. Dat ik haar niet zou kunnen overtreffen. Ze was mooi, lief en aantrekkelijk. En ze was je ex. Hoelang had je nou met haar? Anderhalf jaar?
Ik heb me de hele relatie lang zo onzeker gevoeld zonder duidelijke reden. Ik ben geen onzeker iemand, jij haalde dat gewoon in mij naar boven. IK moest alles goed doen van mezelf. Jij was het waard.
Ik weet dat ik dingen fout heb gedaan. Misschien had ik die ene dag naar je familie-verjaardagsfeest moeten komen, maar ik was zo zenuwachtig. Ik voelde me zo rot daarna. Of dat ik nooit naar je voetbalwedstrijden kwam, omdat je het nooit vroeg. De communicatie was er niet bij ons. Het was vaak alsof je ergens anders was met je hoofd. Alsof je niet snapte waar ik nou mee zat, of hoe ik me voelde. Je begreep niet waarom ik er alles aan deed om je aandacht weer te krijgen. Ik snap het zelf eigenlijk ook niet.
Op een avond in eind november heb je me voor het eerst pijn gedaan. Je was alleen thuis en ik had een paar glaasjes wijn op bij je. We gingen naar boven zodat jij me vervolgens kon vertellen dat ik meer pit moest hebben, omdat zij dat ook had. Je snapte wel waarom al je vrienden met haar gingen. Je snapte niet waarom dit mij zo raakte. Ik heb de rest van de nacht gehuild. Ik begreep niet waardoor deze switch kwam. Wat had ik fout gedaan?
Na die avond is alles wel mis gegaan met me. Het stress kotsen was begonnen, het huilen werd een dagelijkse routine en eten zat er ook niet echt meer in. Ik wou er alles aan doen om je te houden. Je moest van mij blijven.
Ik wist toen echt niet wat ik zonder je zou moeten.

We lagen een keer bij mij op bed en je keek op een bepaalde manier naar je telefoon. Ik vond het zo schattig dat het een lach op mijn gezicht toverde. Alles wat je deed zorgde daarvoor. Ik begon echt van je te houden. Ik wou zoveel leuke dingen met je doen, maar al stelde ik dat voor was het "pfff, wat leuks doen?". IK was je vriendin, maar meer je friends with benefits. Dat was namelijk alles wat we deden, en dat was genoeg voor mij zolang ik je maar bij me had. Ik deed alle moeite voor je terwijl al jou moeite verdween.
Je zou meegaan naar Alkmaar weet je nog? Je zou mijn moeder en mijn broertje ontmoeten. Maar toen wou je ineens niet meer? Je hebt me wel pijn gedaan daarmee.
Ik wou zo graag dat je met me kon praten over waar je mee zat, maar je zei dat je dat niet kon bij mij. Ik kon je niet sturen, maar zij wel.
Ik had je een week niet gezien, we kregen daar ruzie over. De volgende dag was het uit. Je gevoelens waren niet meer hetzelfde zei je. Welke gevoelens, dacht ik. Je hebt nooit om mij gegeven op de manier dat ik om jou gaf. Je zag niet de kleine dingen in mij. Je zag een mooi meisje, maar je hield niet van me. Je hield van haar, dat was wel duidelijk.
Het was nog geen 2 dagen uit toen je al weer fix had met haar. "Je vind wel weer iemand" zei je tegen me. Maar wou ik iemand anders? Nee. Ik wou en wil nog altijd jou.

Ik ben dan wel verandert nu, ik ben losser en meer mezelf. Ik mis je nog steeds, want niemand is zoals jij.
En je weet niet hoe graag ik wil dat je hetzelfde voelt.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen