Foto bij 19

You've got a friend in me
You've got a friend in me
When the road looks rough ahead
And you're miles and miles from your nice warm bed
You just remember what your old pal said
Boy, you've got a friend in me
Yeah, you've got a friend in me
You've got a friend in me
You've got a friend in me
If you got troubles, I got them too
There isn't anything I wouldn't do for you
We stick together, we can see it through
'Cause you've got a friend in me
Yeah, you've got a friend in me

Ravenna Morena



''Ravenna, weet je zeker dat we de goede trein pakken?'' ik knikte zelfverzekerd. ''Ja zeker weten Charlot, vertrouw me eens voor één keer.'' Charlot grinnikte en duwde porde plagend in mijn zij. ''Jou vertrouwen met het openbaar vervoer? Dat is hetzelfde als een kind een snoepjeswinkel intrekken en zeggen dat die niks mag hebben, je krijgt er een hoop problemen van..'' spotte ze sarcastisch, ze had een punt. Ik en het openbaar vervoer waren geen goede maatjes, integendeel zelfs, ik liep als een kip zonder kop rond, geen idee waar en wanneer de treinen reden en welke trein ik nodig had, ik zag vanzelf wel waar ik belandden, zo dacht ik eigenlijk over veel dingen. Charlot greep mijn arm beet en samen stapte we de trein in, waarvan ik Charlot had verzekerd dat het de juiste trein was, we hadden immers school vandaag.
Ik zuchtte bij het zien van de overvolle coupé's en trok Charlot giechelend mee de éérste klas in. ''Raven, wat doe je!'' bracht ze gechoqueerd uit. ''Wij reizen vandaag, éérste klas.'' fluisterde ik vrolijk, in de hoop niet opgemerkt te worden, Charlot beet grijnzend op haar lip en volgde me uiteindelijk giechelend. ''Echt Ravenna, je bent net zo onvoorspelbaar en random als het weer.'' zuchtte ze lachend uit.
Samen namen we plaats in de lege coupé. ''Zo, eindelijk kunnen we in stilte roddelen.'' merkte ik grijnzend op. Charlot knikte uitbundig en draaide zichzelf om naar mij, zodat we goed oogcontact hadden.
En zo raakte we verstrengeld in een lang en diepgaand gesprek.
''Amsterdam Centraal. Amsterdam Centraal.'' verbaasd blikte ik in het rond en keek Charlot vragend aan, direct sloeg ze haar handen voor haar hoofd. ''Oh Ravenna.. Je wist toch zeker dat we de goede trein hadden gepakt?!'' ik knikte verward. ''Ja ik zweer het je, deze trein ging toch naar Rotterdam?'' vroeg ik mijzelf en haar tegelijkertijd vragend. ''Echt als we straks in Londen wonen, regel ik het openbaar vervoer.. Jou kennende belandden we anders in Ierland.'' mompelde ze zacht.
Ruw hield ik de conducteur tegen die langs ons heen liep, hij wierp een verbaasde blik op ons, hij zal wel denken wat moeten die twee studentjes in een éérste klas coupé? Echter negeerde hij het verder volkomen. ''Uhm, meneer wij moesten naar Rotterdam, deze trein ging toch naar Rotterdam?'' de conducteur wierp me een verbaasde en geïrriteerde blik. ''Ja.. Negen haltes geleden ja.'' mompelde hij nors en kortaf. Direct vielen ik en Charlot in de slappe lach, tot ergernis van de conducteur. Grijnzend grepen we onze tassen beet en liepen we de trein schaterlachend uit. ''En nu.'' begon Charlot toen we hulpeloos op het station in Amsterdam stonden. Nonchalant haalde ik mijn schouders op. ''Dagje Amsterdam dan maar?'' Charlot haar mond viel open. ''Ravenna we hebben school!'' schreeuwde ze geschokt en in een hopeloze poging mij van gedachten te veranderen, ik haalde mijn schouders gemakkelijk op en neer. ''Dus, ooit gehoord van ziekmelden.'' zei ik koeltjes, Charlot fronste haar wenkbrauwen en beet bedenkelijk op haar lip. ''Raven.. Dat kunnen we echt niet maken.. We zijn altijd samen ziek..'' zuchtte ze uit. Ik grinnikte opnieuw en ging smekend op mijn knieën zitten. ''Charlot, alsjeblieft!'' smeekte ik, terwijl ik haar handen begon te kussen. Omstanders wierpen ons rare blikken en schaterlachend trok ze me omhoog. ''Oké idioot. Dagje Amsterdam dan!'' gaf ze uiteindelijk toe, Ik sprong vrolijk in haar armen en giechelde kort. ''Maar als we dalijk op het Ravensbourne studeren kunnen we dit echt niet maken.'' zei ze streng. Ik fronste kort met mijn wenkbrauwen en tuitte mijn lippen bedenkelijk. We shall see Charlot.. Één dagje Ierland klonk zo slecht nog niet.
Arm in arm liepen we het station uit. Charlot mompelde zachtjes en verwonderd. ''Wow Amsterdam, het is zo groot, hier wonen alle Nederlandse bekendheden.. Hier reizen de wereldsterren naartoe, misschien komen we wel een bekende Nederlander tegen ofzo.'' ratelde ze met open mond, ik grijnsde breed. ''Of Harry Styles.'' Charlot zuchtte hoorbaar en rolde direct met haar ogen. ''Ja hoor Ravenna, keep on dreaming.'' antwoordde ze sarcastisch, ik gromde kort en viel uiteindelijk in de slappe lach. Ze had gelijk, de kans dat ik die hier tegen zou komen was één op de duizend, misschien zelfs miljoenen, of gewoon helemaal niet.
''Oké, als we straks in Londen wonen komen we hem vast wel een keertje tegen.'' probeerde ik haar wijs te maken. Plagend kneep ze in mijn arm. ''Uhu, bij de supermarkt, hij is tenslotte net als ons een koopjesjager..'' antwoordde ze sarcastisch terug, Charlot was mijn rare obsessie met Harry inmiddels wel gewend, dat was eigenlijk één van de eerste dingen die ze over mij wist, derest volgde daarna. In tegenstelling tot mijzelf had Charlot geen idolen, of iets waar ze fan van was, dus mijn gekke gedrag tegenover Harry Styles, was in het begin nog wel wennen voor haar, ze snapte niet waarom iemand zo gek kon zijn op een persoon die enkel zingt en er leuk uitziet. Charlot was daar vrij nuchter in, het deed haar niet veel, ik verwachtte ook niet van haar dat ze mijn obsessie zou begrijpen, soms begreep ik het zelf niet eens. Over drie jaar zouden we samen aan het Ravensbourne College studeren in Londen. En ik had er zo ongelooflijk veel zin in, samen met mijn beste vriendinnetje die mijn leven in zo'n korte tijd, zoveel mooier en leuker had gemaakt en stiekem hoopte ik natuurlijk Harry Styles tegen het lijf te lopen op een dag. ''Hé, zeg nooit nooit hé.'' antwoordde ik haar terug. In de hoop dat mijn droom ooit in vervulling zou gaan.
We wurmde ons door de drukke menigte heen en liepen vrolijk arm in arm, door de mooie straten van Amsterdam, ik glimlachte bij het feit dat we dit ook zouden doen in Londen over drie korte jaren, dan liepen we arm in arm in Londen, in freaking Londen, waar de chaos en drukte tweehonderd keer erger zou zijn, maar dat nam ik even voor lief. ''Let maar op Charlot, ik kom hem op een dag tegen.'' hield ik hopeloos vol.
Charlot grinnikte kort. ''Ja Ravenna en jullie gaan trouwen en krijgen prachtige baby's en leven nog lang en gelukkig.''
Ik humde en wierp haar een grijnzende blik. ''Ja precies, weddenschap maken?'' stelde ik haar lachend voor, wetend dat zij gegarandeerd zou winnen. Ik die zou eindigen met Harry Styles...
Grijnzend draaide ze zichzelf om, ik wist dat mijn woorden haar bevielen, Charlot was een vrouw van de weddenschappen en ze won ze dan ook echt altijd gegarandeerd, oh wat had zij graag gelijk en oh wat wilden zij altijd gelijk hebben en winnen, vrolijk stak ze haar hand uit, ze ademde diep in en fronste bedenkelijk. ''Als je niet eindig met Harry Styles als je vriend of man, trakteer ik op Ben en Jerry ijs, wat ik dus nu ga doen, aangezien je niet met hem eindig Ravenna, zet het uit je mooie koppie.'' giechelde ze vrolijk. Ik trok mijn rechtermondhoek vermaakt omhoog, waardoor mijn kuiltje direct zichtbaar werd.
Ik pakte haar hand beet met een grijns en schudde hem vrolijk op en neer.
''En wat als ik wel met hem eindig?'' vroeg ik haar nieuwsgierig.
Ze fronste kort met haar wenkbrauwen. ''Dan laat ik jou naam tatoeëren op mijn lichaam.. En jij de mijne.''
Antwoordde ze nonchalant. ''Zo gewaagd wedje hoor mevrouwtje: 'ik wil geen tatoeages'.'' grijnsde ik naar haar. Plagend tikte ze op mijn neus. ''Ik weet dat je niet met hem eindig, dus wat heb ik te verliezen? Maar onze weddenschap staat vast Ravenna en ik houd mij altijd aan mijn weddenschappen.''



''Aarde aan Ravenna, aarde aan Ravenna hallo?!'' mijn zus knipte ongeduldig met haar vingers voor mijn neus, ik zuchtte kort en hoorbaar en keek gefrustreerd in haar ogen. ''Ja, rustig maar hoor.'' mompelde ik zachtjes en lichtelijk geïrriteerd.
Ze kneep haar ogen samen tot kleine spleetjes en ze bestudeerde mijn gezicht grondig uiteindelijk mompelde ze zacht. ''Waar zat je met je gedachten, je luistert niet?''
Ik zuchtte hoorbaar en frunnikte zenuwachtig aan mijn broek. Mijn zus wist mij zo goed te voorspellen, hoewel ik overkwam op andere mensen als onvoorspelbaar en random, wist mijn zus met enkel een blik te meten hoe ik me voelde, waar ik aan dacht, wat er in me omging, ze wist altijd door mijn toneelstukjes heen te kijken, ik haatte het. Ik gromde kort. ''Niks.'' mompelde ik nors.
Ze sloeg haar armen over elkaar heen en trok haar wenkbrauwen ongelovig omhoog. ''Charlot hé.'' raadde ze direct. Ik rolde mijn ogen en keek pissig haar kant op. ''Ja laat het oké.'' mompelde ik. Ik had geen zin om erover te praten, vooral niet met mijn zus die altijd elk woordje uit me wist te pulken.
''Ravenna, hier gaat het fout. Je bent een binnenvetter.'' mompelde ze teleurgesteld. Ik liet mijn ogen glijden over de stilstaande schommels, ik en mijn zus hadden deze ochtend samen ontbeten en besloten een zussendagje ervan te maken, de mannen waren immers met zijn allen gezellig op stap, ik wist dat Richard, Danielle en Harry dit zo geregeld hadden zodat mijn zus me even voor haar alleen had en eruit kon slaan wat ze wilden horen, tuurlijk hadden ze dit zo geregeld.. Danielle wilde alles van me weten en ze bemoeide zich met het kleinste aspect van mijn leven, hoewel ik wist dat ze het uit liefde deed, irriteerde me het soms mateloos. Ik was een volwassen vrouw, geen puber meer. De klok sloeg na twaalven, ik was er nogsteeds niet over uit wat ik en mijn zus zouden gaan doen vandaag. Eerlijk gezegd, had ik er ook niet superveel zin in.
''Meisje, praat alsjeblieft met me. Je zit niet lekker in je vel, ik zie het aan je.'' ik genoot van de stilte en kalmte waarin we ons bevonden. Waarschijnlijk was dit speeltuintje niet erg bekend, aangezien ik en mijn zus hier ons alleen bevonden en gisteren precies hetzelfde verhaaltje alleen dan met Harry. Ze zuchtte geërgerd bij de pogingen die ze maakte om mij te laten praten, om door te krijgen wat er gaande was en hoe ik me voelde, echter hield ik eigenwijs mijn lippen op elkaar geklemd. Het ging er niet om dat ik niet wilde praten, of de behoefte niet had, die had ik zeker wel, ik wist gewoon niet hoe ik moest beginnen, hoe ik moest beginnen om te vertellen wat ik voelde, hoe ik me voelde.
Ze sloot haar arm om me heen en trok me dichter tegen haar aan. ''Hoe zit het nou tussen jou en Harry?'' vervolgde ze.
Ik grinnikte kort, wetend dat dit één van haar pogingen was iets uit me te krijgen. ''Goed, denk ik. Hij heeft bij me geslapen vannacht.'' ze schonk een verraste blik op me en knikte goedkeurend. ''Zo, gezellig. Wat hebben jullie gedaan?'' vroeg ze grijnzend terwijl ze haar wenkbrauwen heen en weer wiebelden. Lachend sloeg ik tegen haar schouder. ''Daan, oh my! In het ziekenhuis.. Doe even normaal.. Hoe romantisch wel hé.'' giechelde ik. Ze lachte breed uit bij het zien van mijn beschaamde diep rode wangen. ''Nou ja, romantisch niet. Maar spannend zeker wel, je had er eventueel een rollenspelletje in kunnen goo-.'' ik snakte kort naar adem en keek haar met grote ogen aan. ''Oh stop alsjeblieft!'' gilde ik beschaamd uit. Het idee van mij en Harry in het ziekenhuis.. Harry die mijn naakte lichaam compleet in zich op kon nemen.. Nee bedankt. Ze grinnikte kort en sloeg haar arm opnieuw liefdevol om me heen. ''Nee eigenlijk nog een beetje gekletst.'' mompelde ik uiteindelijk. Ik loog niet, we hadden wat nagepraat en uiteindelijk braaf gaan slapen.
Ik sloeg mijn arm losjes om de middel van mijn zus heen, ze wreef liefdevol door mijn haren heen. Kort sloot ik mijn ogen, genietend van de rust, van de warmte en van de liefde die ik op dit moment voelde in mijn lichaam. Dit voelde zoveel beter dan de afgelopen weken, ik had niks anders gevoeld dan stress, angst en bezorgdheid.
''Maar, zusjelief.. Wil je de hele dag in de speeltuin blijven rondhangen.. Zo ver ik weet, ben je 22 en geen 15 meer hé, in speeltuinen rondhangen op 22-jarige leeftijd is niet meer cool.''
Grinnikend trok ik mijzelf omhoog. ''Oké laten we wat ondernemen dan.'' mompelde ik uiteindelijk, alhoewel mijn lichaam beter voelde had ik mentaal echt geen zin en puf om wat te doen, wat mij vrij verbaasde, dan had ik de kans om iets te doen, maar dan wilden ik het niet.. dagenlang opgesloten zitten in een ziekenhuis kamer doet niks goeds voor je.. Moest ik nu wat gaan ondernemen met mijn zus, zou ik me daarna misschien beter voelen?
Een angstig gevoel bekroop mijn lichaam direct. Natuurlijk merkte mijn zus het gelijk op. ''Wat is er meisje?'' ik zuchtte kort. ''Wat als er... fans zijn.. paparazzi..'' zuchtte ik krampachtig uit. Mijn zus plaatste haar handen langs mijn gezicht en fronste kort. ''Maak je daar alsjeblieft geen zorgen om.. Alsjeblieft.'' haar ogen flikkerden onrustig en ze beet gefrustreerd op haar lip. Waarschijnlijk was ze boos, boos dat de bekendheid mij misschien getriggerd heeft en ik uiteindelijk in het ziekenhuis was beland hierdoor. Echter was dat niet helemaal zo, de bekendheid die ik had gekregen in een korte tijd had niks goeds voor me gedaan, maar de hoofdreden dat ik nu in het ziekenhuis lag was toch echt door mijn eetstoornis.
''Oké..'' zuchtte ik uiteindelijk..
Ik greep mijn telefoon beet uit mijn zak en opende Safari. 'Wat te doen in Londen.'' typte ik vluchtig in.
Ik klikte op het pijltje en direct kwamen er honderden pagina's tevoorschijn.
Aandachtig scrolde ik door de eindeloze mogelijkheden heen.. Londen Dungeon.. Gedaan en doe ik nooit meer.. The Londen Eye.. Gedaan.. Grinnikend dacht ik terug aan de ontmoeting tussen mij en Harry die zich plaats had gevonden in het reuzenrad dat was nog eens een bizarre ontmoeting, dan sta je opeens oog in oog met je jeugd idool..
Direct liet ik mijn gedachten afdwalen naar Charlot, als Charlot eens zou weten dat ik contact had met Harry.. En met hem in een.. relatie.. ofzo? zat.. Haar mond zou openvallen, ze zou gek worden als ze erachter zou komen dat zij nu eens een weddenschap verloren had.. Charlot maakte graag weddenschappen. Zo hadden we er ook één over Harry gemaakt, ik slikte pijnlijk. Wie had ook gedacht dat deze weddenschap gewonnen zou worden door mij..
Was ze er nog maar, ik had haar gezicht willen zien als ik haar verteld had dat ik Harry ontmoet had, hoe ze angstig in een stoel zou zitten in een tattoo shop, om mijn naam te vereeuwigen op haar lichaam.
Ik fronste kort en zuchtte. ''Ik weet niet wat we kunnen doen Daan, ik weet het echt niet.'' zuchtte ik vermoeiend uit, Danielle zag mijn moeilijke en pijnlijke blik en trok me opnieuw tegen haar aan.
''Oké meisje, anders blijven we hier, dan drinken we gewoon gezellig wat in het cafetariaatje beneden in het ziekenhuis, wachten we gewoon tot de mannen terugkomen?'' ik knikte. ''Is dat een idee? Zullen we dat doen?'' vroeg ze verder.
Ik knikte en sloot mijn kleine hand in de grotere hand van mijn zus, ik grinnikte bij ons lengte verschil en het verschil van onze handen.
Samen liepen we terug naar het ziekenhuis, direct nam ik plaats aan het tafeltje waar we gisteren met zijn allen gezellig gegeten hadden.
Mijn zus liep gehaast naar de kantine en kwam later teruggelopen met twee bakken koffie en twee grote chocolade muffins. Ik fronste kort, ik haatte het als ze dit deed.
''Danielle.'' zuchtte ik, ik blikte afkeurend naar de twee muffins. Mijn zus merkte het op en schoof de stoel naar achteren, waar ze daarna plaats op nam. ''Ravenna, het is gewoon een muffin, het is geen gif.. Daarbij heb je vanochtend enkel een appel en koffie op. Alsjeblieft doe niet moeilijk.'' mompelde ze lichtelijk geïrriteerd.
Ik fronste mijn wenkbrauwen bij het horen van haar woorden, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. De stemmetjes schoten door mijn hoofd heen en een benauwend gevoel bekroop mijn lichaam, ik wilde mijn zus niet teleurstellen, maar ik wilde ook zeker niet mijn lichaam volproppen met deze.. deze troep..
Ik schoof het bordje met een afkeurende blik naar mijn zus toe. ''Ik eet het niet.'' antwoordde ik standvastig.
Mijn zus bestudeerde mijn gezicht kort en zuchtte teleurgesteld. ''Ravenna, waarom doe je zo moeilijk.'' ik sloeg mijn armen eigenwijs over elkaar heen en liet mijzelf nonchalant naar achteren vallen tegen de grote leuning aan.
''Danielle, ik ga die fucking muffin niet op eten.'' mompelde ik gefrustreerd. Danielle liet haar vingers door haar haar glijden en zuchtte hard.
''Ik wil best wat anders eten, een gezondere variant. Ik ga deze troep echt niet eten.'' Mijn zus gromde kort en stond ruw op. ''Fijn.'' snauwde ze kort af.
Ze liep gefrustreerd naar de kantine en kwam niet veel later teruggelopen met een kommetje yoghurt. Naast het kommetje lag een zakje granola, ik humde afkeurend. ''Ga me niet vertellen hoeveel suikers er in die granola zitten of wat voor bullshit dan ook, je eet dit einde discussie.'' ik blikte kort op naar mijn zus die gefrustreerd van haar bakje koffie nipte. Ik knikte kort, in granola zaten ook veel verborgen suikers waar veel mensen niet van af wisten.
Ik beet twijfelend op mijn lip, en opende het plastic verpakte lepeltje vol tegenzin. Mijn zus blikte op en een geruststellende glimlach vond plaats op haar gezicht.
Ik strooide de granola stukken door de yoghurt heen en mengde het goedje goed door.
Ik wilde het niet.. Ik wilde het niet.. Ik wilde het niet.. Ik. Wil. Dit. Niet. Eten!
Mijn zus zag mijn tegenstribbelende gedrag en zuchtte zachtjes. ''Mijn zusje, bestemd om grote dingen te bereiken, maar haar eetstoornis houd haar tegen.'' ik fronste verbaasd bij het horen van haar woorden en stopte de lepel yoghurt met enkele granola stukjes vluchtig in mijn mond. Ik mompelde nep tevreden. ''Ik eet.''
Mijn zus hield haar blik gericht op haar kopje koffie, ik wist dat ik haar pijn deed met mijn tegenstribbelende gedrag, maar de relatie die ik had met eten was niet te veranderen met een. ''Je moet eten.'' het had meer nodig dan dat. Ik had er al jaren een gevecht mee. En het was een gevecht die ik in mijn eentje moest doen..
Mijn zus zuchtte. ''Ik weet niet wat er om gaat in je hoofd Ravenna, als ik had geweten dat je in zo'n korte tijd zo achteruit zou gaan, had ik je fucking never nooit naar Londen laten gaan.'' ik slikte pijnlijk bij het horen van haar woorden. Ze had me altijd gesteund om mijn droom te volgen. Dus ik verbaasde me er echt over.
''Danielle, het gaat goed.'' probeerde ik hopeloos, mijn zus een geruststellend gevoel te geven.
Mijn zus blikte geërgerd op en siste zachtjes. ''Ja dat blijf je jezelf vertellen, daarom geloof je daarin! Ik geloof niet meer in je fucking toneelstukjes, ik verlaat Londen niet totdat jij fucking eet!''
Het was vrij rustig in het cafetariaatje. Dus ik maakte me niet zo druk om de omgeving, of gekke blikken die we zouden krijgen.
''Danielle..'' zuchtte ik zachtjes uit.
Mijn zus stond ruw op en trapte haar stoel naar achteren, gehaast liep ze langs me heen met een pijnlijke uitdrukking op haar gezicht. ''Nee Ravenna, laat het.'' mompelde ze zachtjes. De tranen stonden in haar ogen en ik zag hoe ze zuchtend haar jas greep van de stoel, die op de grond lag. ''Als ik terug ben wil ik dat je yoghurt op is.''
Met die woorden liep ze vluchtig langs me heen, de grote deuren van het ziekenhuis uit naar buiten. Ik speelde met het goedje in het witte kommetje en liep direct naar de dichtstbijzijnde prullenbak om het erin te dumpen, ik ging die troep echt niet eten. Ik liet een klein beetje zitten, dit zou ik wel verder opeten als Danielle terug zou keren, zo leek het nog een klein beetje geloofwaardig. Gek genoeg, leerde je allemaal trucjes kennen als je een eetstoornis had. Goed of gezond was het niet, maar geen haar op mijn hoofd die die troep zou willen eten.
Ik beet bedenkelijk op mijn lip en staarde naar het beetje yoghurt in mijn kommetje.
Direct dwaalden mijn gedachten af naar Charlot. Wat zou ze teleurgesteld in me wezen als ze wist dat haar beste vriendin weer niks at, te bang om dik te worden. Ze zou zo enorm gekwetst zijn.
Na haar overlijden is het obsessieve eetgedrag er weer stiekem ingeslopen, echter wist ik deze zo goed verborgen te houden voor mijn omgeving dat ze niks doorhadden en dachten dat ik een gezonde relatie had met eten.
De jaren dat ik bevriend was met Charlot, was eten eigenlijk geen probleem of obstakel meer voor me geweest, in die jaren heeft ze me geholpen te genieten van eten, hoe leuk en gezellig het kan zijn samen te eten.
Ik glimlachte zwakjes, de bakken Ben en Jerry's die Charlot en ik naar binnen hadden gewerkt in die jaren dat we elkaar kende was echt bizar. Elke week minimaal drie, als het er niet meer waren..
Echter had ik nooit een schuldgevoel, ik genoot er zelfs van om samen met haar liters Ben en Jerry's op te eten.

Sinds haar overleden, kon ik niet meer genieten van eten.
Eten smaakte me niet meer zoals het me vroeger deed.

''Oh my god, Charlot.'' pufte ik vermoeid uit, terwijl ik met mijn handen lachend over mijn buik wreef.
''Echt, de komende twee weken eet ik helemaal niks meer.'' Charlot knikte instemmend. ''Ik ook niet.''
We lieten ons lachend en vermoeid tegelijkertijd achterover vallen, onze wangen licht gekleurd door het felle zonnetje wat scheen.
''Heerlijk hé dit weer.'' zei Charlot zachtjes, ik knikte. ''Ja.. Prachtig..'' zuchtte ik tevreden uit.
Ik keek verwonderd naar de lichtblauwe lucht en genoot van de klotsende water geluiden.
We lagen aan de haven in Rotterdam, iets wat we wel vaker deden als we vroeg uit waren.. Of spijbelden..
''Niet te geloven dat je me weer overgehaald heb om te spijbelen.'' zei Charlot plotseling, haar wenkbrauwen stonden in een afkeurende frons, haar mond sierden in een grijns.
Ik lachte bij het horen van haar woorden. ''Ja, jij bent gewoon makkelijk over te halen.'' grinnikte ik zelfingenomen.
Ik wist haar altijd over te halen, maar dan ook echt altijd.
Ze wierp me een korte blik en stak speels haar tong uit. ''Je hebt talent Morena.'' zei ze vrolijk.
''Alleen jij weet me altijd over te halen, anderen moeten er wat meer moeite voor doen.''
Ik keek glimlachend naar mijn beste vriendin, samen met haar genoot ik zo van het leven, iets wat ik voorheen niet echt deed. Ik waardeerde het leven niet zoals ik het nu deed.
Ik had zoveel ontdekt van de wereld in slechts die korte tijd dat we elkaar hadden leren kennen.
Normaal sloot ik mijzelf thuis op, in mijn kamer, afgesloten van de wereld.
Met Charlot had ik mijzelf nog nooit zo vrij gevoeld, zo levend en gelukkig.. Zo spontaan en avontuurlijk.
''Charlot, je weet dat ik van je hou hé?'' mompelde ik plots, mijn gevoelens namen de overhand. Ik sloot mensen niet gauw in mijn hart, maar als ik het deed deed ik het zo diep, dat ze er voor altijd in zouden blijven zitten.
Charlot trok ons behendig omhoog en glimlachte lief. ''Tuurlijk weet ik dat! En ik hou van jou mijn beste vriendinnetje.'' glimlachte ze tevreden.
Ik zuchtte opgelucht bij het horen van haar woorden en sloot mijn armen om haar heen. ''Alsjeblieft, ik wil je nooit en dan ook echt nooit meer kwijt Charlot.'' ik sloot mijn armen strakker om haar slanke lichaam heen. Ze zuchtte kort. ''Stop met daar zo bang voor zijn Ravenna, ik snap niet waarom je daar zo bang voor bent, niemand en niks kan ons uit elkaar halen, je raakt mij echt niet kwijt al zou je willen.''
Haar woorden drongen door in mijn oren, maar zoals altijd kwamen ze niet aan.
Ik knuffelde haar toch nog wat strakker en liefdevoller, genietend van onze knuffel voordat ik haar misschien kwijt zou raken.


Zachte snikken verlieten mijn lippen, de tranen vielen in het kommetje yoghurt waarmee ik nogsteeds levenloos speelde.
''Ravenna, heb je je yoghu.. Hey wat is er aan de hand?'' mijn zus knielde naast me neer en wreef bezorgd wat plukjes haar voor mijn gezicht weg. ''Meisje wat is er aan de hand?'' probeerde ze opnieuw. Ik piepte, ik had geen woorden.
Ze trok haar wenkbrauwen in een bedenkelijke frons en zuchtte kort.
''Kom hier.'' mompelde ze, direct nestelde ik mijn hoofd in haar nekholte.
Wilde snikken verlieten mijn mond, mijn hart deed zeer, mijn hele lichaam trilde. Mijn zus wreef geruststellend over mijn rug heen en humde zachtjes in mijn oor.
Na enkele minuten trok ik mijzelf met moeite los, mijn ogen waren gevuld met tranen. Ik hield mijn blik strak gericht op de grond, mijn verdriet verbergend voor mijn zus.
''Ik weet wat ik wil doen vandaag.'' mompelde ik zachtjes, ik schraapte mijn keel kort. Mijn zus humde en keek me bedenkelijk aan, haar ogen stonden bezorgd en ze wreef de weglopende tranen op mijn wangen liefdevol weg.
''Wat dan meisje, zeg het maar en dan gaan we direct weg.'' zuchtte ze zachtjes uit terwijl ze de blonde plukjes voor mijn ogen voorzichtig achter mijn oren schoof. Ik beet op mijn lip en blikte op, om haar aan te kijken in haar ogen.

''Ik wil naar de tatoeage shop.. Ik heb een belofte gemaakt aan Charlot die ik nog na moet komen.''




-




Oh jongens, trek nooit in een korte tijd al je verstandskiezen er tegelijk uit..
Je gaat kapot van de pijn.:(
Hoop dat iedereen een leuk weekend gehad heeft!
Het weer was in ieder geval wel wat beter en word ook alleen maar beter!:)
Bedankt voor het lezen!
Doeidoei...(H)

Reacties (1)

  • Millyss

    Met tranen in mijn ogen heb ik zitten lezen. Je schrijft goed!(H)

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen