Foto bij Pt 1: Thuishaven.

ik = Giselle

Greselda slaat met het boek op mijn wankele salontafel, 'rustig aan wil je?!' zeg ik bezorgd en tast een beetje af of alles nog op zijn plek staat. 'Ja, ja! Maar, dit is niet om rustig aan te pakken. Ik zag dit boek in de bieb en ik dacht gelijk aan jou!' Ik frons en kijk haar aan terwijl ik een krul achter mijn oor doe, 'hoezo?' Greselda kijkt triomfantelijk en gaat zitten met een plof op de bank, 'moet je nou écht zo roekeloos zijn met mijn spullen Gres?' Ze kijkt me aan met haar avontuurlijke groene ogen en grijnst, 'luister Gisellita, je zit al maanden thuis! Vroeger ging je nog op weg naar oude krotten, wat is er gebeurt?' Ik haal mijn schouders op en ga naast haar zitten, 'verveling ofzo.' Greselda slaakt een zucht en slaat het boek open. 'Kijk, het gaat over de geschiedenis van Town House 'Ostoso.'' Ik knik en bekijk de stoffige bladzijdes. 'En?' 'En! Er scheen een jonge graaf te wonen met liefdesverdriet..' Het woordje liefdesverdriet zei ze alsof hij er nog in zat, ik begin te lachen. 'Hij liet ooit een telegraaf uitgaan met een oproep aan alle vrouwelijke schilders. Heel apart, hij wilde dat ze hem gingen schilderen.' Ik frons 'Oké en toen verder?' 'Nou, uiteindelijk was hij zelfs niet tevreden met de beste schilder. Héél ondankbaar. Uiteindelijk gebeurde er een verschrikkelijk ongeluk dat voor een litteken zorgde in zijn gezicht. Toen kon hij al helemaal zijn eigen uiterlijk niet meer aanzien.' 'Wat zielig..' zeg ik en kijk sip naar de illustraties. 'Ja, naja. Hij was wel erg narcistisch met al die schilderijen van zichzelf..' Ik begin te lachen en kijk Greselda aan, 'goed, wat wil je dan van me?' Greselda kijkt me met een stoute blik aan en opent haar mond, 'het schijnt dat er hier en daar nog wat schilderijen te vinden zijn in het huis, als jij er eentje terug vind dan betaal ik je royaal.' Ik kijk onder de indruk nog even naar het boek, 'ik weet niet..' 'Hoezo je weet niet?! Het is toch een pracht verhaal?' Ik knik en sta op. 'Ik denk er over na, het is te lang geleden dat urbexen..' Greselda staat beledigd op en slaakt een zucht, 'prima Giselle, als jij de rest van je leven thuis wilt zitten omdat Thom bij je weg is gegaan.. go. ahead..' Dan loopt ze weg, nog voor ik wat kan zeggen. Licht beledigd en verdrietig loop ik naar het balkon. Ik hang over de rand van mijn balkon en kijk over het plein, er moest wel inderdaad meer zijn dan dit. Al jaren bezocht ik verlaten kastelen, huizen, kantoren en nog meer. Maar, echt iets ongelofelijk zit er niet tussen. Het is net alsof er een stukje leegte staat te tochten zonder enige stop. Nogmaals draai ik mijzelf om naar de openslaande deuren richting mijn appartement, in de opening zie ik mijn salontafel met daarop het boek.
Misschien moet ik dan toch..

Dan ga ik voor het boek zitten en blader er doorheen. 'Er schijnen dus nog altijd schilderijen te liggen, alleen niemand heeft ze gevonden..' Mompel ik en kijk verder naar aanwijzingen. Dan grijp ik naar mijn telefoon en bel Greselda. 'Hey. Ik ga het doen.' Een onverstaanbare kreet inclusief gemompel van woorden klinkt aan de andere kant van de lijn. 'Rustig!'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen