Foto bij Pt 2: Trip

ik = Giselle

*tijdsprong: Onderweg*

Het zou niet heel lang meer duren voor ik bij het hotel aan kom waar ik verblijf. Het is ongeveer 20 minuten lopen naar Town House Ostoso. Met klassieke muziek die buldert uit de auto kijk ik een beetje rond, vrij pittoresk en veel natuur. Ik denk dat ik het wel naar mijn zin ga hebben hier, als ik het schilderij niet vind dan kan ik nog altijd genieten van de cultuur. Eenmaal aankomen kijken de mensen mij met scheve gezichten aan, 'Goedemiddag!' zeg ik vrolijk als ik binnenstap. De vrouw achter de balie knikt, 'reservering?' 'Giselle Nuvach' De vrouw knikt en geeft me mijn sleutel, 'rustig aan, geen lawaai en geen vreemde mee naar boven..' Ik knik en loop naar boven. Het is niet een super chique hotel maar, ach. Ik stap mijn kamer binnen en zie enkel een bed, openslaande deuren, tafeltje met een telefoon en dat is dat. Ik schud mijn hoofd en gooi mijn koffer vervolgens op de grond. 'Wat ga ik als eerste doen?' Zeg ik hardop en denk na. Eerst omkleden en dan Town House. Eenmaal omgekleed grijp ik naar mijn beige jas en loop naar buiten. 'Gaat het heen?' klinkt er vanaf de balie. 'Rondje lopen!' Ze knort 'blijf uit de buurt van het Town House wil je? Staat op instorten.' Ik frons en knik. Hell no, daar ga ik dus wél heen. Ouwe taart..

Het duurt niet veel langer voor ik het huis heb bereikt, mijn adem stopt heel even als ik het gebouw van top tot teen bekijk. 'Ongelofelijk..' Ik zie ondanks het mooie weer tóch donkere wolken vanuit de verte naderen en besluit naar binnen te gaan. Ik probeer de deurhendel en vreemd genoeg gaat die gewoon open zoals gewenst, vroeger moest ik nog wel eens door ramen klimmen of iets dergelijks. Ik frons en stap naar binnen. Een bijna magische entre stelt zich voor. Het is wellicht leeg, stoffig, oud en versleten. Maar, de klassieke uitstraling blijft. Hier en daar zie ik nog wat meubelstukken, onder andere een oud tapijt, een bank met een laken er overheen en in de hoek nog een vaas. Ik ben onder de indruk van het feit dat helemaal geen jeugd het hier heeft gesloopt. Ik loop verder en kijk om mij heen. Op het plafond is een prachtige lichtkoepel gevormd, ik kijk omhoog en zie de donkere wolken er boven vormen. Ik krijg een rilling en besluit naar boven te gaan. De trap is per geluk van marmer dus voor instortingsgevaar hoeven we gelukkig niet bang te zijn. Eenmaal boven loop ik snel alle kamers af, helemaal niets. Tot ik uiteindelijk op een smalle doorgang uitkom, ik wring mijzelf er doorheen en tot mijn schrik zie ik daar voor mij ruim 50 schilderijen. Allen met de achterkant naar mij toe. Met open mond en vlinders in mijn buik loop ik er naar toe, maar op dat zekere moment hoor ik een enorme knal van buiten. Onweer! Niet veel later hoor ik de vloer oorverdovend kraken en voel ik mijn lichaam naar beneden getrokken worden.

Zwart.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen