Foto bij Pt 2: Hoofdpijn

Met mijn ogen nog dicht voel ik een warmte tegen mijn lichaam, ik open zacht mijn dicht getraande ogen en kreun van de pijn. 'God jezus help mij, hemel potv-' Ik hoor een gekuch van de andere kant in de kamer. Ik open mijn ogen goed en probeer een gedaante waar te nemen. In een stoel zie ik de zijkant van een jongeman, net niet voldoende om hem te identificeren maar voldoende om te weten dat het een man is. 'Excuses, wie bent u?' vraag ik beleefd en probeer recht op te zitten, 'dat kan ik beter van jou vragen..' zegt hij met een zware en trieste stem. 'Ik ben Giselle Nuvach, wat is er gebeurt?' 'Dat vraag ik mijzelf ook af, wat deed je in mijn huis?' Ik kijk verschrikt, 'het spijt me, ik wist niet dat dit bewoond werd door iemand. Ik heb een boe-' 'Ik wil er niets over horen oké? Zorg dat je weer op de been komt en verdwijn.' Ik kijk een beetje ongemakkelijk naar de stoel, nu ik wat meer gewend ben aan het schemerlicht zie ik wat duidelijker wie er in de stoel zit. Hij heeft donkerbruin haar, net zoals ik. Is in een mooi pak en zijn huid kleurt vrij licht ondanks het haardvuur. 'Blijf je staren of?' Zegt hij bijdehand en draait zijn hoofd verder weg. 'Sorry, wat is je naam eigenlijk?' 'Eric.' Ik maak een gek gezicht als antwoord op zijn korte reactie. 'Nou, Eric wat is er eigenlijk gebeurt?' Ik zie hem langzaam zijn hoofd draaien naar mij. Een scherp, mannelijk en bijna gebeeldhouwd gezicht word half verlicht. 'Je hebt mijn terrein betreden zonder toestemming, wilde vervolgens godweetwat doen en uiteindelijk ben je door de vloer gezakt.' Hij knikt en kijkt bits. 'Oh,' ik sla mijn hand voor mijn mond 'Ik heb iets kapot gemaakt..' 'Naast je eigen schedel en hersencapaciteit wel ja.' Ik bloos van schaamte en ga recht op zitten. 'Het spijt me oprecht, hoe kan ik het goedmaken?' Kreun ik terwijl ik naar mijn rib grijp. Het getik van de regen tegen de ramen klinkt als een stel marcherende soldaten, ik kijk naar buiten en zie een bliksemschicht zich vormen in de donkere lucht. 'Ik zag schilderijen, ik heb gelezen dat het van heel lang terug was. Ene graaf?' Eric staat op en blijft met zijn brede rug naar mij toe staan, nu hij staat lijkt het wel nog meer een beest dan dat het zich recht deed in de stoel. 'Ik heb geen schilderijen hier.' Zegt hij kort. Ik kijk om mij heen en knik, 'dat kan ik zien..' Even blijft het stil. 'Zal ik anders een schilderij maken? om.. het goed te maken?' Eric zucht vol ergernis 'Van?' 'wat je maar wilt, iets moois of zo. Je tuin, het huis of van jou!' zeg ik vol moed en enthousiasme. Eric draait zich met een ruk om en terwijl hij naar mij toe stapt vol kwaadheid gaat de haard uit en begint het te onweren. 'Van mij?! Heb je wel goed gekeken naar mij?' Ik kruip ineen terwijl hij zich buigt over me. 'Eigenlijk niet, er is weinig licht..' Zeg ik aarzelend. Dan staat hij weer recht en gaat de haard zacht weer branden. Hij blijft mij aankijken terwijl het licht steeds feller word. Ik zie nog altijd het scherpe, mannelijke gezicht dat lijkt alsof het is gebeeldhouwd. Bij zijn linkeroog zit een vrij groot litteken in de vorm van een uitlopende bliksemschicht. Ik kantel mijn hoofd om hem beter te bekijken. 'Wat is er mis?' Zeg ik kort en help mijzelf omhoog. Ik kreun en kijk omhoog, hij is naar grove gok ruim twee meter lang. Ik sta met mijn neus in de lucht zijn gezicht op te nemen en zucht 'waarvoor doe je nou zo gek?' Eric zijn wenkbrauwen trekken zich in neutrale stand. 'Hoe bedoel je?´ 'Je doet boos om niets, als ik je zou willen schilderen dan kan dat toch gewoon?' 'Ik ben niet zoals kunst, kunst is mooi en klassiek.' Ik frons bij zijn woorden, 'Kunst word mooi gevonden en mooi zijn is een mening, geen feit.' 'Daar, heb je een punt..'

Ik glimlach.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen