Zazuar liet me geen keus de ruimte te verlaten, met een spreuk blokkeerde hij de deur met een stalen wand. Had hij verwacht dat, dat mij tegen ging houden? Iets in mij vertelde mij dat ik er gewoon doorheen kon komen.
“Dus je wilt me hier nu houden, tot ik ja zeg op je verzoek?” Ik draaide mij weer om en ging weer terug zitten.
“Ik wil graag dat je de mensen voor mij opruimt, je hebt vast wel een manier om dat te doen, hoe moeilijk kan het zijn?” Aangezien ik niet weet hoe ik dat deed met de dinosauriërs, waarschijnlijk vrij lastig. “Alleen de mensen,” zei hij er nog achteraan.
“Hoe wil je dat ik alleen de mensen voor je ga opruimen?” Hij staarde mij aan met een duistere blik.
“Je hebt geen keus ervoor te kiezen, anders ontneem ik je leven.” Zou ik eigenlijk wel willen zien, maar misschien kan ik alsnog met hem een spel spelen.
“Ik heb een beter idee, maak een creatie voor jezelf, een creatie die alle mensen voor je kan uitroeien, ik kan je er zelfs bij helpen, en dan heb ik toch gedaan wat je van mij wilde, daarbij heb je een beest die naar je luistert. Klinkt dat als een goed idee?” Hij scheen er best lang over na te denken, maar een machtig wezen in zijn bezit te hebben trok zijn aandacht wel, misschien dacht hij stiekem dat ik dat wezen zou zijn, maar ik ga echt niet naar hem luisteren. Ik doe liever wat ik zelf wil, en tot zover heb ik geen bond gemaakt met welk mens dan ook, dus eerlijk gezegd interesseerde het mij niet wat er met die mensen zou gaan gebeuren.
“Best, als je mij helpt met een wezen in mijn macht te krijgen, dan vind ik dat goed. Het liefst had ik jou, je ziet er uit als een sterk wezen.” Waarschijnlijk omdat ik de wereld al eens heb opgeblazen, niet omdat ik er sterk uit zie.
“Ja, tuurlijk, als jij dat denkt, maar ik ga niet je huisdier spelen. Geef me even de tijd om een manier te vinden een beest voor je te creëren, ik heb daar nog niet zoveel over gelezen.” Ik zweefde weer de lucht in richting de deur. “Ik wil er nu graag uit.”
Hij deed de deur voor mij open, en ik vloog er dan uiteindelijk uit.
Ik moest dus weer terug naar de bibliotheek, en met een flits was ik er ook meteen weer.
Ik begon dit trucje langzamerhand niet zo leuk meer te vinden, zo kon ik juist niet genieten van de omgeving. Misschien moet ik er meer controle erover leren.
Tijdens mijn zoektocht in de boeken, om wezens te creëren, zag ik ook een boek over draken.
Zelfs in deze mensentijd schijnen deze wezens daadwerkelijk nog te bestaan, als dat zo is, betekend dat ik alsnog een draak kon zijn, als ze toch de gehele apocalyps hebben overleeft.
Ik ging niet veel later ook opzoek naar die wezens, aangezien ze mijn interesse weer hadden gelokt, wezens die net als mij die enorme explosie hadden overleeft, misschien vind ik zelfs die draak die ik destijds had ontmoet. Dat zou ik op het moment niet zo erg vinden, dan kon mijn gedachtes weer even terug gaan naar Jay’la. Ondanks het misschien niet zolang geleden was, voelde het al als een hele lange tijd terug. Ze was dood gegaan, en ik kon niet bij haar zijn. Simpelweg omdat ik mijn krachten niet onder controle heb gehad…
Het voelde kut, iemand kwijt te raken.
Ik heb vaker verhalen gelezen waarbij wezens hun geliefdes verliezen, en vaak beginnen ze te huilen aan alles wat aan hen denkt, zelfs wat kledij, of de plek waar ze sliepen, de dingen die men samen normaal gesproken deden…
Die boeken hadden zeker gelijk dat zoiets pijn deed, maar waarom liet dat gevoel mij de wereld opblazen? Dat lijkt mij nogal heel impulsief.
Toch is het gebeurt.
Zoals ik al eerder had verteld, mijn krachten waren het probleem, soms voelt het alsof ze niet van mij zijn, alsof iemand anders ze stuurt. De emoties die mij zo aangrijpen dat ik alles moest loslaten, want dat was precies wat er gebeurde. Door de pijn moest ik wel alles loslaten.
Ook een reden waarom ik niet dichtbij de mens wil zijn, voor ik weer mijzelf zou gaan verliezen, door de pijn. Pijn dat nooit stopt.
De boeken vertelde niet waar de draken leefden, dus moest ik maar zelf opzoek gaan. Misschien hadden ze uiteindelijk hun eigen wereld gevonden, een wereld waar ik niet bij kon komen.
Het zou heel veel dingen verklaren waarom ik ze daarna nooit meer had gezien. Misschien hadden een paar draken het wel overleefd, maar zeker kon ik niet meer zijn.
Toen ik na een lange zoektocht toch niets had gevonden, ging ik weer verder lezen uit de boeken om een creatuur te maken voor Zazuar. Omdat ik niet mijn gedachte van die draken af kan houden, was het mijn idee om een draak te maken die erop leek. Want zo’n draak zag er zeker uit alsof die alle wezens neer kon halen. Misschien een deel van Jay’la ook, een deel die voor haar eigen volk kon zorgen, iets vrouwelijks… Naam van de draak; Enferia.
Eenmaal die naam te hebben uitgesproken vlogen er flitsen door mijn hoofd, beelden over de draak genaamd Enferia, een draak die nog niet had bestaan.
De draak die inderdaad voor problemen zorgt, maar niet genoeg. Er zou een nieuwe draak eerst moeten komen, een draak genaamd Pythius, een draak gemaakt van mensen bloed…
Ik moest dus zorgen voor beide. Een vrouwelijke draak genaamd Enferia, gemaakt uit lucht en mijn kracht, in combinatie met de onderwereld…
En Pythius, een draak gemaakt van mensenbloed, gemaakt van een mens.
Maar dat zou betekenen dat ik contact moet maken met een mens…?
Misschien was dat niet zo’n slecht idee, dan kon ik meer informatie verzamelen voor ik Enferia ging creëren.
En zodoende ben ik opzoek gegaan naar een mens, een jongen die zijn familie is kwijt geraakt door geweld, of ziektes, een jongen, zoals Jack.
Jack was een jongen van eenentwintig, een jongeman die zijn ouders is kwijtgeraakt door een auto ongeluk, maar hij overleefde het.
Een jonge die zichzelf verwijt aan dat ongeluk, misschien kan ik zijn haat wel gebruiken om hem een draak te krijgen, zo moeilijk hoef dat toch niet te zijn?
Zijn enige vriendin die hij had heette Rosa, een meisje die jonger bleek te zijn dan ze eruit zag, hun leeftijd verschil was minstens vijf jaar, maar juist omdat Rosa zoveel ouder leek zag niemand dat verschil.
Ze waren voor de rest hele interessante wezens, ze hebben beide op meerdere scholen gezeten en ze waren zelfs rijp voor een hoge school wat ook wel een universiteit betekende, maar ze gingen niet.
Ze wilden graag een leven leiden voor hunzelf, mogelijk met elkaar.
Ik deed ondertussen allemaal onderzoek op hun leven, en natuurlijk voor mijzelf, ik moest voor elkaar krijgen dat een draken DNA daadwerkelijk werkt op een mens.
Maar hoe maak ik zo’n soort DNA als ik niet eens weet hoe dat eruit ziet? Ik kan mogelijk een combinatie opschrijven wat ervoor zorgt dat het DNA eigenschappen van een draak krijgt, schubben, sterke stevige poten, sterke stevige staart, vleugels, en groot. Natuurlijk de informatie wat nog meer bij een draak hoort te passen.
Ik schreef alle formules bij elkaar, zoveel als ik maar kon verzinnen, uiteindelijk kon ik ze samenplakken in mijn kop, ik kreeg beelden ervan hoe het eruit zou zien, en als het faalde schreef ik de formules opnieuw, elke keer weer, dagen lang, het enige wat ik deed waren de formules om een draak te creëren, op gegeven moment moest het toch wel lukken?
Na zoveel pogingen, na zo’n lange tijd had ik eindelijk mijn formule, een formule een mens te laten veranderen in dat van een draak.
Ik kon dat toepassen op Jack, zodat hij langzaam zou veranderen in een draak, ik zou mogelijk alsnog verbaast zijn als het echt werkte, aangezien er zoveel dingen fout kon gaan. Ik kon Jack hiermee zelfs vermoorden, niet omdat ik er emotioneel over zou worden, maar omdat, dat betekende dat ik had gefaald. Dat was juist wat ik niet wilde.
Deels was ik trots op mijn formule, en met die gedachte keek ik opnieuw naar mijn klad dat vol zat met formules.
Het waren pagina’s vol met formules om een DNA samen te stellen, enig idee hoeveel mogelijkheden er bestonden in het DNA? Er waren zoveel verschillende mogelijkheden, zelfs bij het drakenras zelf. De combinatie waar ik nu voor had gekozen was geen normale draak, het moest er gevaarlijk uitzien, een draak met stekels, duistere blik, vuurspuwen, zoals een draak hoort te zijn. Ieder geval, volgens de sprookjes en verhalen over duistere draken.
Op Jacks 23e verjaardag gaf ik hem dit cadeau, ik dacht op dat moment dat hij daar wel blij mee zou zijn, niet dat hij wist dat ik het was, maar ik wist wel dat mensen graag cadeautjes ontvingen.
Op zijn verjaardag zelf veranderde er niet zoveel. Het begon voor hem alleen als ernstige koppijn. Een koppijn waar hij maar niet vanaf leek te komen. Misschien waren dat inderdaad de eerste tekenen. Natuurlijk de samenstelling in de hersenen veranderen een beetje, aangezien hij uiteindelijk het proces moet kunnen verwerken dat hij vleugels heeft, een staart, een orgaan waarmee hij vuur kan spuwen enzovoort.
Het was best interessant uit te vogelen wat zijn eerste zichtbare symptoom zou zijn.
Mijn eerste gok waren de schubben, aangezien dat het meest oppervlakkige was, maar ik had het fout. Het waren zijn nagels.
Ze veranderde langzaam in langere, dikkere donker gekleurde nagels.
Het was zo interessant om de reactie van Rosa te zien, ze schrok zich dood toen Jack per ongeluk een snee in haar maakte. Ze schrok zo erg dat ze van hem weg begon te rennen, mensen scheen echt niet te houden van zo’n soort duistere magie.
Wat hield duistere magie eigenlijk in? Magie dat er duister uit ziet, of magie waarmee slechte dingen gedaan wordt? Of misschien wel beide.
Als tweede teken waren het de schubben, maar op een minder indrukwekkende manier dan ik dacht, de schubben kwamen maar in paren, een paar op zijn armen, handen, benen… Helaas niet op een pijnlijke branderige manier. Zou ik wel leuk hebben gevonden om te zien om eerlijk te zijn, misschien kwam dat nog als zijn botten begonnen te bewegen, vergroten… Dan zou hij vast wel pijn krijgen.
Dit keer had ik het zeker goed, Jack kon dagen lang niet uit bed komen. Waarschijnlijk waren het zelfs weken aangezien hij niet uit bed kon komen tot zijn verandering klaar was. Hij kreeg zelfs korte scheuten van instincten binnen waarmee hij wezens aanviel die in zijn kamer of te wel territorium waren, inclusief zijn beste vriendin Rosa.
Wat was het heerlijk om daarnaar te kijken.
Zijn kleuren veranderde in het donkere zwarte, en rood. Zijn kleding begon natuurlijk niet meer te passen en hij leek niet meer onder de dekens vandaan te komen. Dagen lang durfde Rosie niet zijn kamer in.
Helaas in de laatste paar stadia gebeurde er niet veel, hij had veel pijn, dat wel, maar het was niet zo leuk om meer naar te kijken. Het verveelde mij zelfs.
Het moest dan maar een beetje opschieten.
Toen Jack eindelijk was veranderd in zijn drakenvorm, wat ik Pythius noemde, bleef hij daar maar liggen. Het duurde een aantal dagen voor Rosa de kamer binnen kwam om naar hem te kijken, waarschijnlijk omdat het zolang al stil was.
Ik wist dat Pythius nog leefde, dat kon ik voelen, maar Rosa blijkbaar niet.
Ze schoof de dekens van hem af en ze schrok met hoe Jack eruit zag, Pythius leek helaas te slapen voor die reactie. Ik had zijn gezicht wel willen zien nu Rosa zijn echte vorm kon zien.
Misschien had hij haar meteen aangevallen, maar dat betwijfelde ik, misschien moest ik in de toekomst zijn agressiviteit even opvoeren. Zo hoog dat hij alles om zich heen kon verslinden. Dan had Zazuar er tenminste wat aan hem.
Na een tijdje werd Jack ook wakker een zag hij dat Rosa naast hem lag, ze was wakker en keek naar het plafond, ze leek ineens niet meer bang voor hem te zijn.
Jack schrok van haar en probeerde zich weer onder de dekens te kruipen.
“Ik weet hoe je eruit ziet, Jack, ik ben niet meer bang voor je, ook al snap ik waarom jij jezelf niet wilt laten zien. Ik zou hetzelfde hebben gereageerd als je mijn geheim zag.” Ze bleef naar het plafond staren, en zelfs ik snapte niet waar ze het over had. Had zij ook iets te verbergen dan?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen