Jack keek haar aan met een vragende blik, iets wat hem schattig bleek te maken, ze lachte zacht en gaf een aai over zijn kop.
“Maak je geen zorgen jonge, ik zal wel goed voor je zorgen.” Jack probeerde terug te spreken, ik kon hem wel verstaan, maar Rosa blijkbaar niet.
“Draaks is niet een taal dat ik kan verstaan, maar dat maakt niet uit, ik zal wel een manier vinden met je te communiceren, ik ben al blij dat het goed met je gaat.” Ze leek zo aardig, bijna alsof ze van hem hield, het maakte mij deels een beetje misselijk.
Alsnog heb ik nu niet een draak die de mensheid moest vermoorden, aan de andere kant ik zat zelfs te twijfelen of Rosa überhaupt wel een mens was.
De volgende nacht keek Rosa naar het plafond, ik had nu pas door dat ze lichtgevende ogen had, wat betekende die ogen zelfs, en waarom gaat ze niet gewoon slapen?
Het was ook vollemaan deze nacht, deze maan scheen over de grond, feller dan het zou moeten doen. Het maanlicht dat Rosa raakte deed iets met haar, het maakte haar, haar zilver. Waarom zou het maanlicht iemands haar zilver kleuren? Zeker als iemand donkerblond haar had, was dat een vreemd verschijnsel.
Juist door deze aanzicht was ik weer terug in de boeken gekropen, opzoek gegaan naar wezens met lichtgevende ogen en zilver haar onder het maanlicht, na een tijdje zoeken kwam ik maar op een conclusie uit.
Een vampier.
Niet zomaar een vampier, maar een vampiers koningin… Rosa was een koningin? Dat moet ik weer hebben… Alhoewel ik vrij weinig van vampiers afwist, moest ik maar voorzichtig gaan handelen. Ik wil niet dat ze mij zomaar ontdekt, ik wil niet dat ik contact met ze moet maken, het enige wat ik wil is die draak bij Zazuar krijgen, of ieder geval een verbinding tussen die twee, zodat Jack naar Zazuar zou moeten luisteren.
Ik keek de volgende dagen hen gewoon weer toe, Rosa verzorgde vlees voor Jack, en Jack kwam het huis niet uit. Eigenlijk best een zielig bestaan, hij kon geen kant meer op. Hoeveel frustraties zou hij wel niet voelen op het moment? Opgesloten in een huis, met maar een ander persoon die je niet eens kan verstaan. Hoelang zou het eigenlijk duren voor de gekte hem in zou halen?
Misschien was dit juist mijn kans hem zijn agressiviteit te geven.
Zover ik weet is er niemand achter gekomen dat ik verantwoordelijk ben voor zijn verandering, en dat maakt dit moment het juist beter voor me.
Heel langzaam gaf ik Jack meer het gevoel alsof hij moest ontsnappen van deze gekte. Alsof hij ergens zijn agressie op moest uitleven.
Dit duurde maar een paar weken voor hij een gat in de muur had geslagen, hij vloog weg van zijn gevangenis. Zijn ogen knalrood, roder dan ik die had gezien, bloeddorstig opzoek naar iets om te verslinden.
Hij vloog naar een stad in de buurt en legde die compleet plat. De wezens die leefde in die stad waren verbrand of stervende, voor ze zelfs wisten wat er eigenlijk gaande was.
Het was duidelijk dat de wereld nooit een draak had gezien. Ze lieten stomeweg een leger achter de draak aangaan, maar ze wonnen het niet. Natuurlijk wint de mens niet van een draak.
Kogels kaatste zich van zijn schubbenhuid af, rakketen werden geplokkeerd door zijn vleugels, of ontplofte in de lucht door zijn eigen vuur.
Het was geweldig om te zien hoe weinig de mensen wel niet ertegen konden doen.
Uiteindelijk was er niets meer over van deze stad en van haar mensen, iets wat mij erg gelukkig maakte.
Misschien had ik dit veel eerder moeten doen, speeltjes maken van deze mensen, ze zien eruit als leuke speeltjes.
Ze zouden uiteindelijk toch uitgeroeid worden, dus kon ik er net zo goed plezier mee maken.
Jack vloog wat rond naar meerdere steden om die ook plat te leggen, voor hij weer terug ging naar Rosa, de plek wat je wel zijn nieuwe gevangenis kon noemen.
Ze leek niet blij te zijn met wat Jack had gedaan, ze had een ketting vast met een ijzeren ring, en deed het om Jack's zijn nek.
“Op deze manier kan ik je beter in de gaten houden, ik wil niet dat je straks mij ontnomen wordt, je bent het enige wat ik nog heb… Zorg er alsjeblieft voor dat jij jezelf kan weerhouden van al deze agressiviteit… Het was nooit mijn bedoeling geweest om je gevangen te zetten… Het spijt mij zo.” Natuurlijk had ik niets anders verwacht dat Jack haar begreep en knikte rustig.
Ondertussen wist ik niet wat ik moest zeggen over Rosa, ze bleek hem zo snel onder controle te kunnen houden, waren er nog meer dingen die ik niet wist over Rosa, of vampiers?
Eenmaal weer terug gedoken te zitten in mijn boeken, kwam ik achter dat vampiers en draken een vreemde connectie met elkaar hebben, het zijn normaal gesproken wezens die op elkaar jaagden, of te wel dat zou betekenen dat Rosa misschien sterk voelt Jack in controle te moeten houden.
Rosa had Jack in een kasteel opgesloten, in een soort kerker. Rosa leefde alleen in dat kasteel. Het kasteel zelf zou misschien wel genoeg ruimte zijn voor een draak, maar nog steeds is het een gevangenis waar ze hem niet voor eeuwig kan opsluiten. Jack zou vast niet voor altijd geweldig vinden om vast te zitten aan ijzeren ketting.
Misschien had ik het onderschat hoe een draak de wereld kon veranderen. Als Rosa, Jack echt in bedwang had, kon ik hem moeilijk naar Zazuar brengen, of ik zou hem direct naar Zazuar moeten brengen.
Dat laatste klinkt niet als een slecht idee.
Misschien kon ik Jack zo boos krijgen dat hij van zijn nieuwe gevangenis kon vluchten en dan kan ik hem het idee geven waar hij heen moet vliegen. Zodat hij recht in de handen van Zazuar zal gaan vliegen, zo moeilijk zou het niet moeten zijn.
Ik hoef alleen hem die suggestie te geven, en zoveel haat tegenover deze nieuwe plek, een draak hoort toch helemaal niet in een kasteel? Een draak hoort vrij te zijn.
En die suggestie gaf ik Jack ook. Opnieuw en opnieuw gaf ik hem die suggestie elke dag weer, na een paar weken had hij zoveel woeden opgekropt dat hij door de kasteelmuren wegvloog richting het dal.
Met een beetje help door mij, kwam hij op de kamer van Zazuar terecht, waar Zazuar bedenkelijk naar de draak keek.
“Dus dit is de draak die je voor mij hebt gemaakt?” Zazuar keek op naar mij, met een grijns op zijn gezicht.
“Hij is gemaakt van een mens, Jack, heette dat mens, maar ik noem hem liever Pythius, klinkt veel beter voor een draak, denk je ook niet?” Zazuar grinnikte en vond het idee alleen maar leuk klinken.
“Daarbij, Pythius alleen is niet genoeg, er zal een nieuwe draak komen, ik moet haar alleen nog maken.” Ik vertelde Zazuar dit, omdat het mij alleen maar logisch leek dat een draak niet genoeg was de wereld van de mensheid af te helpen.
“Maakt niet uit, alles komt wel goed.” Hij draaide zich om naar de draak en begon voor hem te staan. “Welkom thuis, mijn draak, Pythius. Je zal het vast geweldig doen met het teken van mijn rijk.”
Hij pakte een ijzeren staaf en hield het in het paarse vuur, ik zag hoe de staaf begon te gloeien van de warmte, en bestempelde Pythius ermee, waarbij een brandplek ontstond met het teken van de onderwereld.
Pythius brulde luid, maar hij was al vastgeketend aan de grond, voor hem was er geen hoop meer dat hij van Zazuar af zou komen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen