Foto bij Hoofdstuk 7  ||2002||

Het spijt me zeer voor het slecht geschreven stukje, maar ik hoop dat jullie het alsnog iets vinden!
Veel lees plezier!


2002
Cara Victoria Lagos Cullen

Verveeld volg ik de gehele uitleg van de docent mee. De man staat wat over de afgelopen eeuwen te praten maar hij weet er echt niet zo veel van als ik. Ik heb die eeuwen ook werkelijk allemaal mee gemaakt.
‘De opdracht is als volgt. Je kiest samen met je buurman of buurvrouw een eeuw uit die jullie interesseert en schrijf de beste informatie er van op. Aan het eind van de les wil ik vier bladzijdes met informatie op mijn bureau hebben liggen. Ik zal jullie werk na kijken en het zal mee tellen op jullie rapporten.’ Deelt de docent ons mee. Meteen kijk ik vragend naar de jongen langs me en vragend kijkt hij naar mij.
‘Hi, ik ben Cara, maar dat wist je vast al.’ Zeg ik en steek quasi enthousiast mijn hand naar hem uit. Verbaast kijk hij me aan maar grijpt dan mijn hand voorzichtig vast en schut hem. Zijn hand voelt koud en hard aan maar ik ben het wel gewend. De jongen kijkt me verbaast aan. waarschijnlijk vraagt hij zich nu af waarom ik niet verbaast ben over zijn harde en koude hand.
‘Emmett Cullen.’ Stelt hij zichzelf dan aan me voor. Ik knik en went me tot mijn tas waar ik een schrift en pen uithaal en deze op tafel neer leg.
‘We kunnen het over de zeventiende eeuw doen? Ik weet nogal veel van die eeuw af, dus dat lijkt me het makkelijkst.’ Zeg ik waarop de jongen begint te lachen en knikt.
‘Je bent dus net z’n nerd als mijn broer Edward.’ Zegt de jongen waarop ik hem geërgerd aan kijk. Ik wend mijn blik van hem af en richt me tot mijn schrift waar ik als een gek in begin te schrijven. Dus hij heeft ook nog een broer?
‘Dan hoop ik voor hem dat hij tenminste wel hersens heeft.’ Mompel ik terwijl ik mijn verleden naar boven haal en de geschiedenis van de zeventiende eeuw begin op te schrijven. Misschien kan ik de jongen als straf een beetje aan het zweten brengen. ‘Ik heb ooit een familie dagboek gevonden er stonden geweldige verhalen in over die eeuw.’ Lieg ik tegen de jongen. Verbaast kijkt Emmett me aan en rolt een keer zuchtend met zijn ogen. ‘Het dagboek was van een meisje wat toen als zuster in een ziekenhuis werkten. Ze werd geholpen door haar beste vriend Carlisle Cullen.’ Vertel ik de jongen zachtjes. Verbaast schieten de ogen van de jongen op mijn gezicht. Ik glimlach naar hem en wend me dan weer op mijn schrift. ‘Jij bent ook een Cullen toch? Misschien ben je wel familie.’ zeg ik waarop ik hem vanuit mijn oog hoek, me angstig aan zie kijken. Ik begin te grinniken en schut zachtjes mijn hoofd heen en weer. Vlug schrijf ik de laatste zinnen af en scheur ik de blaadjes uit mijn schrift. Ik geef de jongen de zeven blaadjes aan en stop mijn schrift en pen weer in mijn tas. ‘Jij mag het van me inleveren. Misschien krijgen we extra punten voor de snelheid en de extra bladzijdes.’ Zeg ik waarop de jongen meteen door de blaadjes begint te bladeren.
‘Hoe kan je dat zo snel?’ vraagt hij me verbaast. Ik glimlach naar hem en kan een klein grinnik net niet onderdrukken.
‘Zullen we het er op houden dat het een gave is.’ zeg ik en knipoog naar de jongen waarop de jongen zwak knikt. Hij slikt even en steekt dan zijn bleke hand in de lucht. Meteen komt de leraar op ons afgelopen en bekijkt ons onderzoekend.
‘Snappen jullie de opdracht een beetje?’ vraagt de docent ons waarop ik vlug knik en naar een nog steeds verbaasde Emmett kijk.
‘Ja meneer, alles is duidelijk. Emmett had zijn hand uitgestoken omdat we al klaar zijn met onze opdracht.’ Vertel ik de man waarop hij ons verbaast aankijkt. ‘Ik weet namelijk veel over de eeuwen en Emmett is een hele snelle schrijver.’ Vertel ik de man met de nadruk op snelle. De docent knikt en loopt dan bij onze tafel weg. Ik draai me naar Emmett toe en glimlach naar hem. Zal ik hem nog even wat banger maken?
‘Ik snap niet hoe je school volhoud!’ breng ik quasi gefrustreerd uit. ‘Na jaren word het toch saai. Altijd maar dezelfde informatie en de zelfde kennis en steeds weer opnieuw eindexamen doen.’ Zeg ik zachtjes. De jongen grijpt uit het niets mijn pols vast en bekijkt me dan met grote ogen van top tot teen.
‘Hoe?’ vraagt hij me. Ik glimlach geheimzinnig naar hem en luister naar het geweldige geluid van de bel. Ik ruk mijn pols uit zijn sterke greep en glimlach verontschuldigend naar hem.
‘Sorry, ik moet gaan.’ zeg ik terwijl ik mijn tas pak en over mijn schouder hang. Zonder nog een enkel woord tegen de jongen te zeggen loop ik het lokaal uit en ga direct naar de kantine. Dit was echt geweldig! In de kantine laat ik mezelf op een stoel neer ploffen en pak een boek uit mijn tas. Af en toe kijk ik om me heen en zie de vele blikken die op mij zijn gericht. Nieuwe mensen worden echt heel erg aan gestaard! Ik zie en hoor hoe een haastige Emmett de kantine in komt lopen en bij een groep tieners gaat zitten meteen kan ik ze aan elkaar linken en weet ik dat het vijf van de zes onbekende vampieren zijn. Ik zet mijn oren op scherp en focus me op de groep.
‘Edward, wat moeten we doen als ze echt weet wat we zijn?’ hoor ik Emmett lichtelijk in paniek vragen. Ik kijk op en zie hoe de hele familie naar mij kijkt. Ik hou mijn hoofd ietsjes schuin en glimlach dan naar ze. Ik geef mezelf toegang tot hun gedachtes en ik merk dat ze allemaal heel verschillende denken. Vooral de jongen die Edward heet valt me op. Hij snapt niet waarom hij mijn gedachte niet kan lezen, maar tussen die gedachtes klinkt hij erg depressief en triest. Ik zucht en sta op. Misschien word het tijd dat ik mijn benen ga strekken in het aanliggende bos. Ik heb veels te lang in die auto gezeten en op school zitten maakt het er niet echt beter op. Ik stop mijn boek in mijn tas en vlucht vlug de kantine uit. Zo snel als ik op menselijk tempo kan wandel ik naar mijn auto. Om mijn auto staan verschillende kinderen. Verbaast kijken ze me aan als ik sommige er van aan de kant duw. Waarom is iedereen toch zo nieuwsgierig?! Ik open de klep van mijn auto, gooi mijn tas er in en sluit mijn auto weer vlug af. Ik wurm me weer tussen alle kinderen door en ren op menselijk tempo richting de bossen. Ik adem de bos geur in en glimlach als ik tussen de bomen door begin te stappen. Geweldig de geur van de natuur!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen