De dinsdag hangen Dom en ik een beetje op de bank en doen wat huishoudelijke klusjes. We wassen onder andere alle kleding die we mee willen nemen naar Toronto. Heel de dag loop ik met de date van morgen in mijn achterhoofd. Ik ben ontzettend nieuwsgierig wat we gaan doen. Dom en ik proberen van alles te bedenken, maar we kunnen niks verzinnen wat het zou kunnen zijn. Niet wetende dat hij al lang weet wat we gaan doen morgen, raadt hij er vrolijk met me op los. We besluiten het allebei niet te laat te maken, en nadat ik gedoucht heb, lig ik rond half elf in mijn bed. Net als ik mijn nachtlampje uit wil doen, gaat mijn telefoon.

Shum Jr
Heyy Matthew, heb je er al een beetje zin in?
22:33

Matt D
Hey, zeker! Probeer al de hele dag te
bedenken wat het zou kunnen zijn, maar ik heb echt geen idee!
22:34

Shum Jr
Het wordt echt heel leuk, dat beloof ik!
Ik sta om 12 uur voor de deur.
Slaap lekker, Matthew x
22:35

Matt D
Ik zorg dat ik klaar sta!
Slaap lekker, Har xx
22:35

Met een glimlach leg ik mijn telefoon op mijn nachtkastje, nadat ik mijn wekker om half elf heb gezet. Het duurt niet lang voor ik in een diepe slaap val.

Om half elf schrik wakker van mijn wekker.
Blijkbaar had ik het nodig, want ik heb klokje rond geslapen. Ik stap uit bed en trek een wat loszittende jeans en een simpel T-shirt uit de kast en loop naar beneden om te gaan ontbijten.
Beneden zit dom al op de bank met een boterham.
‘Goedemorgen!’
‘Goedemorgen, heb je zin in je date?’
‘Ja wel, maar ben oprecht wel een beetje zenuwachtig. Echt, ik voel me net zestien joh. Zo’n verliefde puber.’
Dom schiet in de lach bij die woorden.
‘Niks mis mee toch, je bent zo oud als je je voelt!’ Lacht hij.
In de keuken smeer ik een boterham en plof vervolgens naar Dom op de bank. We kletsen en speculeren nog wat over mijn date, en om even voor twaalf gaat de bel.
‘Veel plezier, Matt!’
‘Thanks Dom!’ Roep ik hem na terwijl ik mijn jas van de kapstok gris en naar beneden ren. Als ik de deur open trek, staat Harry voor me. Zoals altijd ziet hij er uit om door een ringetje te halen. Zelfs in zijn casual kleding ziet hij er beter uit dan menig ander. Nog voor ik hem gedag kan zeggen, heeft hij zijn lippen op de mijne gedrukt.
‘Ik heb nog niet vaak in mijn leven zoveel heimwee gehad naar een paar lippen, als naar die van jou.’ Lacht hij als hij bij me vandaan stapt.
‘Ook goedemorgen.’ Lach ik. Zijn opmerking zorgt er voor dat mijn buik wat weg heeft van een vlindertuin.
‘Kom, anders zijn we dalijk te laat.’ Zegt hij terwijl hij mijn hand pakt en me mee sleurt het trapje af, naar een uber die aan de kant van de weg op ons staat te wachten.
‘Ga je me al vertellen wat we gaan doen?’ Vraag ik als we instappen.
‘Nee, je ziet het vanzelf als we er zijn!’
Ik zucht en rol overdreven met mijn ogen.
‘Don’t roll your eyes at me, Daddario.’
‘Or else?’ Vraag ik met een uitdagende glimlach.
‘Hou op hoor, we zijn nog geen vijf minuten van huis. De dag moet nog beginnen, en het liefst trek ik nu die kleren al van je lijf.’
Zijn vrij directe opmerking laat me blozen, en dat wordt niet beter als hij zijn hand op mijn bovenbeen legt.
‘Je wordt toch niet ineens verlegen nu hè?’ Lacht hij.
‘Misschien een beetje.’ Mompel ik.
‘Schattig.’ Glimlacht hij.
Na ongeveer twintig minuten, stopt de uber en doet de chauffeur de deur open zodat we uit kunnen stappen.
‘Zo, we zijn er!’ Zegt Harry, terwijl hij naar de gevel van een groot, beetje roze gebouw wijst.
Ee staat geen naam op de gevel, dus ik heb nog steeds geen flauw idee waar we zijn.
‘Welkom bij Peridance.’ Zegt Har.
‘Peridance? Als in een dansstudio?’
‘Ja zeker, ik ga je vandaag leren stijldansen!’
Mijn moed zakt me in de schoenen als hij die woorden uitspreekt. Als er iets is wat ik absolúút niet kan is het dansen.
‘Vind je het niet leuk?’ Vraagt hij twijfelend als hij mijn geschokte gezicht ziet.
‘Oh, nee dat is het niet! Alles met jou vind ik leuk, maar ik kan niet dansen. Gewoon helemaal niet.’
‘Dat geeft niet! Daarom ga ik het je leren.’ Hij pakt me bij mijn hand en ik haal een keer diep adem voor we het gebouw in stappen. Dit wordt een drama.
Het meisje achter de receptie stuurt ons door naar de eerste verdieping, waar een dansleraar ons al op staat te wachten. Gelukkig is het wel een privéles, en kan ik dus niet door meer dan twee mensen worden uitgelachen.
‘Hey, ik ben Julio Perez, jullie dansleraar voor vandaag.’
‘Hey, Matthew.’ Zeg ik en pak zijn hand aan.
‘Harry.’
‘Welkom. Hebben jullie ervaring met stijldansen, of andere vormen van dansen?’
‘Ik wel, deze prachtige jongeman daarentegen helemaal niet.’ Antwoordt Harry, terwijl hij naar me wijst.
Ik schuifel ongemakkelijk heen en weer.
‘Geen zorgen. Iedereen die links van rechts kan onderscheiden en tot acht kan tellen, kan dansen!’ Zegt Julio enthousiast. ‘Jullie kunnen je jassen ophangen en de schoenen van Matt mogen uit. Binnen in de zaal staat een kast met schoenen die wat makkelijker dansen dan een paar sneakers.’ Lacht hij als hij naar mn schoenen wijst.
Als we onze jassen hebben weggehangen en ik mijn schoenen heb omgewisseld, worden we voor een hele grote spiegelwand gezet.
‘De dans waar we deze les mee beginnen, is de quickstep. Iedereen kan een quickstep dansen. Aangezien Harry al wat danservaring heeft, mag hij leiden. Harry, ga maar tegenover Matt staan, en leg je rechterhand maar net iets onder Matt zijn linker schouderblad, je linkerarm licht gebogen ter hoogte van je oor. Precies zo ja. Matt, leg je rechterhand maar op de linkerhand van Har en je linkerhand mag je op zijn bovenarm laten rusten. Perfect, zie je, zo moeilijk is het niet!’
Julio draait om ons heen terwijl hij onze armen en handen in de goede houdingen wijst.
‘Ik heb dan ook nog geen stap gezet.’ Antwoord ik.
‘Dat komt helemaal goed. Harry begint met rechts één stap naar voren en jij zet dan links een stap achteruit.’
De eerste stap is gezet en ik ben nog niet op zijn tenen gaan staan.
‘Vervolgens zet Harry met links een stap opzij en jij met rechts. Vervolgens beide aansluiten, Harry met rechts één stap naar achteren, en jij met links één stap naar voren zodat je voet tussen zijn voeten komt te staan.’
Tot daar aan toe ging het goed, maar in plaats van mijn voet tussen die van hem te zetten, ga ik op zijn tenen staan.
‘Ah damn, sorry.’
‘Geeft niks, we doen het gewoon nog een keer.’ Glimlacht hij.
Julio zet ons weer in de beginpositie, en we proberen het nog een keer. Dit keer gaat de stap die net fout ging, wel goed.
‘Goed bezig. Har mag één stap naar links zetten en jij met links één stap achteruit. Beide aansluiten, Harry een stap naar links en Matt een stap naar rechts. En dat is de quickstep! Nou, dat ging best goed toch, voor de eerste keer?’
‘Op dit tempo wel, maar ik gok zomaar dat dat niet het echte tempo is.’ Antwoord ik.
‘Dat klopt, maar laten we eerst zorgen dat je de hele basis onder de knie hebt, voor we op muziek gaan dansen.’ Lacht hij.
Julio laat ons weer terug komen in de beginpositie om het nog een keer helemaal te doen. Ook dit keer stap ik weer per ongeluk op Harry zijn voet, en kunnen we halverwege weer opnieuw beginnen.
Na een uurtje van stuntelen, krijgen we een kwartiertje pauze.
‘Vind je het leuk?’ Vraagt Harry als we op een bank gaan zitten in de zaal.
‘Ja, ik vermaak me echt wel. Ik zou gewoon willen dat ik er beter in was.’
‘Je kan niet in alles meteen goed zijn, Matthew. Sommige dingen hebben tijd nodig.’ Lacht hij, waarna hij me een kus op mijn wang geeft.
We krijgen allebei een flesje water en na een kwartiertje later staat Julio al weer voor de spiegel te springen om ons het volgende deel van de les te geven.

De rest van de middag dansen we de quickstep misschien nog wel honderd keer. Na een tijdje zelfs op muziek, en als Julio denkt dat ik het eindelijk onder de knie heb, waagt hij zelfs de gok om er een spin in te gooien. Uiteraard klonk dat allemaal veel makkelijker dan dat het was, want als het tijd is om naar huis te gaan is het nog niet één keer gelukt de spin te maken zonder dat Har z’n tenen er aan moesten geloven.
Rond een uur of vier zijn we klaar en bedanken Julio voor zijn leuke les.
‘Jeetje, dat was vermoeiender dan ik dacht.’ Zeg ik tegen Harry als we weer buiten staan. ‘Op TV lijkt het altijd zo simpel.’
‘Ja, dansen is echt een sport. Heb je het wel naar je zin gehad?’
‘Ik heb vier uur lang rondjes mogen draaien in jouw armen. Natuurlijk heb ik het naar m’n zin gehad. Heb jij nog tenen over daarentegen?’
‘Mijn tenen voelen zich prima, maak je daar maar geen zorgen over. Wil je nog even ergens wat gaan drinken?’
Ik knik instemmend, en samen lopen we de straat uit op zoek naar een leuk café om nog een drankje te drinken. Niet veel verder komen we terecht bij Dante, een cocktailbar. We schuiven aan aan één van de vele tafeltjes, en bestellen beide een strawberry Mojito.

We besluiten er uiteindelijk ook een hapje te eten, en rond acht uur, en met veel te veel cocktails achter onze kiezen laten we iemand achter de bar een taxi bellen om ons naar huis te brengen.
‘Ik vind je echt heel leuk, Har.’ Zeg ik, half giechelend als we in de taxi zitten. Ik heb echt zeker drie cocktails te veel gedronken.
‘Jij bent ook heel leuk, Matthew.’ Antwoordt hij, waarna hij zijn armen om mijn nek slaat en zijn lippen op de mijne drukt. Als ik zijn tong tegen mijn lippen voel, open ik gewillig mijn mond en laat mijn tong rustig spelen met die van hem. Mijn rechterhand ligt in zijn nek en de vingers van mijn linkerhand laat ik over zijn borstkas naar beneden glijden. Als ik bij zijn onderbuik kom, legt hij zijn hand op die van mij.
‘We zitten nog steeds in een taxi.’ Mompelt hij.
Ik laat mijn hand terug glijden naar zijn onderrug en zet mijn lippen in zijn nek.
‘Matthew, gedraag je.’ Grinnikt hij, terwijl hij één van zijn handen op mijn bovenbeen legt. Elke keer als ik een kusje in zijn nek plaats, schuift hij zijn hand een klein stukje omhoog. De taxirit naar Harry zijn appartement lijkt eeuwen te duren, en als we er eindelijk zijn, drukt hij de jongen het geld zijn handen waarna hij me ongeveer de auto uit sleurt. Half zoenend lopen we het trapje naar de voordeur op, en probeert hij de sleutel in het slot te krijgen. Als dat niet lukt, draait hij zich om naar de deur. Ik sla mijn armen om zijn middel en kus zijn nek.
‘Mm, Matthew ik kan me niet eens genoeg concentreren om de deur op te doen.’
Na een paar pogingen lukt het hem toch om de sleutel in het slot te krijgen, en nadat hij me me naar binnen getrokken heeft, zet hij me tegen de binnenkant van de voordeur. Onze ademhalingen zijn zwaar, bijna hijgend, als hij mijn jas probeert uit te trekken. Ik help hem een handje en trek vervolgens zijn jas uit die ik op de trap gooi. Zijn handen zijn overal en ik leg die van mij op zijn kont en trek hem dichterbij.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen