Foto bij 21

I'm gonna swing from the chandelier, from the chandelier
I'm gonna live like tomorrow doesn't exist
Like it doesn't exist
I'm gonna fly like a bird through the night, feel my tears as they dry
I'm gonna swing from the chandelier, from the chandelier
And I'm holding on for dear life, won't look down won't open my eyes
Keep my glass full until morning light, 'cause I'm just holding on for tonight
Help me, I'm holding on for dear life, won't look down won't open my eyes
Keep my glass full until morning light, 'cause I'm just holding on for tonight
On for tonight

Ravenna Morena




''Ravenna, haal geen gekke dingen meer in je hoofd oké en ik meen het echt jongedame!'' mijn zus wierp me een strenge blik toe en mompelde zachtjes in haarzelf, volgens mij had ze enorm dubbele gevoelens, volgens mij wilden ze me en durfde ze me niet alleen achter te laten in Engeland, ik snapte het op zich wel een beetje, ik had haar vertrouwen enorm geschaad. Waarschijnlijk was ze doodsbang dat ik opnieuw in het ziekenhuis zal belandden.
Ik schudde mijn hoofd zuchtend. ''Neehee, het komt goed.'' antwoordde ik zeurend terug, ik was misschien wel 22 jaar.. Maar in de buurt van mijn zus leek ik soms net een klein kind, maar dat kon ook niet anders, ze bemoeide zich met zoveel uit mijn leven. Mijn zus gromde haast onhoorbaar en sloeg haar armen bezorgd om me heen.
We stonden beneden voor de grote deuren van het ziekenhuis, ik mocht vandaag naar huis toe, mijn zus en haar man en kinderen zouden vandaag weer terugvliegen naar Nederland en ik zou de komende weken zoals beloofd bij Harry verblijven. Aan de ene kant keek ik er een beetje tegenop.. Ik wilde eigenlijk gewoon naar huis, tijd voor mijzelf.
''Meisje, als er iets is bel me.. En maak het Harry alsjeblieft niet te moeilijk..'' mompelde ze zachtjes in mijn oor. Ik grinnikte kort bij het horen van haar woorden. Ik maakte het Harry moeilijk? Hij maakte het mij moeilijk!
Mijn zus duwde me voorzichtig naar achteren en ze nestelden haar handen in mijn nek. Haar ogen bestudeerden mijn bleke gezicht en verlegen wendde ik mijn blik af.
''Je bent zo prachtig lieverd.'' fluisterde ze zachtjes, haar vingers kort strelend over mijn met sproeten bedekte wangen. Ik rolde zichtbaar met mijn ogen. ''Ja, ja Daan, het zal wel.'' mompelde ik ongelovig terwijl ik mijn ogen opnieuw neersloeg. Ik hield niet van haar slijmerige complimentjes, waarschijnlijk zei ze het toch alleen maar om mij een goed gevoel te geven, om er wat zelfvertrouwen in te spijkeren die ik niet had. Haar vingers sloten liefdevol om mijn kin heen, zodat ik haar nu wel aan moest kijken.
''Ik meen het meisje, ik wil dat je in gaat zien hoe mooi en prachtig je werkelijk bent.''
Ik negeerde haar woorden volkomen en knielde ongemakkelijk neer voor mijn neefjes die me de hele tijd al aan het aanstaren waren met glazige oogjes.
''Hey lieverds, tot snel hé.'' mompelde ik met een brok in mijn keel. Ik sloeg mijn armen open, direct beantwoordden ze deze beide met een dikke knuffel. ''Wanneer zien we je weer tante?'' Vince zijn blik stond vragend, zijn hoofd lichtelijk gekanteld. Een kleine frons ontstond op zijn perfecte gezichtje.
''Als jij jarig bent ventje en dat is toch echt wel bijna!'' antwoordde ik glimlachend terug, ik was blij dat ik ze niet al te lang hoefde te missen. Mijn neefje zou zes worden in december, dan zou ik een weekend terugvliegen naar Nederland. Een weekend weer slapen in het huis waarin ik was opgegroeid, dat was echter wel iets waar ik een beetje tegen op keek.
De verjaardag van mijn neefje vieren daar had ik enorm veel zin in! Mijn moeder zien.. Nee.. Derest van de familie onder ogen komen.. Ik weet het niet. Dubbele gevoelens had ik erover.
Ik wuifde de gedachten snel weg en richtte me opnieuw op mijn twee neefjes die ik één laatste liefdevolle knuffel gaf.
Met betraande ogen stond ik rechtop, mijn zus zuchtte kort. ''Meisje, kom op..'' sprak ze me de moed in.
Ik hield mijn blik gericht op de twee jongens vlak onder me. Ik wilde dat ze bij me bleven. Ik wilde echt niet dat ze weer terug zouden gaan naar Nederland.. Ik miste ze nu al.
Richard sloot zijn armen ook om mijn smalle schouders heen en zuchtte kort. ''Kom op meid, een paar weekjes, dat kun je. Dan zie je ze weer.''
Ik knikte snikkend in de armen van mijn zus en zwager en wurmde mijzelf uiteindelijk los. ''Ja.. Het komt wel goed.'' mompelde ik cynisch.
Wetend dat ik de komende weken enorme heimwee zou krijgen naar mijn neefjes. Waarschijnlijk buien die ik zou africhten op Harry, aangezien hij de enige was met wie ik haast dagelijks omging.
Zo stonden we nog kort, kort in elkaars armen, kort voordat mijn zus uiteindelijk met een trillende stem sprak. ''We moeten echt gaan, we missen de vlucht anders.'' haar ogen richtte zich pijnlijk in de mijne, haar gezicht stond bezorgd, alsof ze me niet achter wilden laten, alsof ze me mee wilden nemen, veilig bij haar.
Ik knikte zwakjes. Richard greep de jongens beet en mijn zus omhelsden me voor één laatste keer.
Ze kuste mijn wang teder. ''Tot volgende maand lieverd en onthoud ik ben maar één belletje van je verwijderd hé.''
Ik zuchtte zachtjes en keek toe hoe de mensen waarvan ik het meeste hield, verdwenen uit het kille ziekenhuis.
Terug naar het land waarin ik was opgegroeid.

Met mijn tassen in mijn handen geklemd stond ik buiten, nu moest ik wachten op Harry, de lucht was koud en het briesje wat er hing, bezorgden me kippenvel, echter genoot ik ervan. Ik hield van fris en koud weer.
Ik nam plaats op de stenen bankjes die geplaatst stonden tegen de muur van het oude ziekenhuis, het was rustig tot mijn opluchting, geen vervelende fans of paparazzi.. Wat me lichtelijk verbaasde.. Aangezien ze er wel lucht van hadden gekregen dat ik in het ziekenhuis lag, daarom had ik verwacht dat ze dagen en nachten voor het ziekenhuis zouden liggen, hopend een foto van me te krijgen of iets dergelijk, maar ik was niet interessant genoeg. -tot mijn opluchting- en ik hoopte dat dat ook zo zou blijven. Niet veel later hoorde ik flink getoeter, ik fronste kort, mijzelf irriterend aan het harde en schelle geluid, ik blikte boos op, welke idioot toetert er dan ook zo vaak, opnieuw wendde ik mijn blik af het getoeter negerend. Ik zat enkel met mijn gedachten bij mijn neefjes. Ik wilde naar huis. Ik miste ze.
Niet veel later ging mijn telefoon over. Zuchtend nam ik op. ''Ravenna, babygirl. I'm here.'' ik fronste kort en merkte nu pas op dat Harry degene was die als een debiel aan het toeteren geweest was. Fronsend stond ik op en liep ik naar zijn belachelijk grote en dure auto.
Ik gooide zuchtend mijn spullen op de achterbank en nam plaats naast Harry. Hij fronste zachtjes maar ontblootte toen zijn prachtige tanden. ''Hi babe.'' begroette hij me lief, zijn kuiltjes prominent aanwezig in zijn gebruinde gezicht, hij maakte aanstalten me een kus te geven, echter duwde ik hem nors weg. ''Hi.'' begroette ik hem kil terug. Hij fronste kort maar richtte zich uiteindelijk weer op de weg, aanstalten makend om naar huis te gaan.
''Where were you?'' vroeg ik hem uiteindelijk, hij was tenslotte niet bij het afscheid geweest van mijn familie en het verbaasde me nogal, hij had de afgelopen weken met hen omgegaan, dan had hij toch wel even de moeite kunnen nemen om hen een fatsoenlijk afscheid te geven?
''I had to take care of something.'' mompelde hij kort, ik fronste bespottelijk. ''Oh you had to take care of something? You couldn't say goodbye to my family... Bit rude you know.'' zei ik kwaad, terwijl ik mijn gezicht strak in de plooi hield. Hij zuchtte hard en stopte zijn auto abrupt. Lichtelijk in shock richtte ik mijn blik op hem, was hij gek geworden? Hij had geluk dat we op een afgelegen weggetje reden, maar dit had hij niet kunnen flikken op de snelweg. Zijn kaken waren verstrakt en ik hoorde hoe hij zijn tanden agressief aan het knarsen was, alsof hij alle moeite moest doen niet keihard in mijn gezicht te gillen en schreeuwen. ''Listen Ravenna, i don't like this fucking attitude you're putting up with me.'' spuwde hij uit, ik fronste en bestudeerde zijn gezicht aandachtig. Hij leek echt boos, alsof ik een gevoelige snaar bij hem had geraakt. ''Well someone is having a bad day.'' antwoordde ik sarcastisch terwijl ik mijn lippen tuitte in een klein kusmondje. Harry richtte zijn blik weer op de weg en klemde zijn handen strak om het stuur. De gehele rit had hij me negeert en ik andersom hem ook.
Eenmaal aangekomen bij zijn huis stapte ik de auto chagrijnig uit, oh wat wilde ik gewoon naar huis toe, Harry volgden mijn voorbeeld en opende de deur lichtelijk gefrustreerd, toen zijn sleutels niet mee wilden werken, moest ik een glimlach onderdrukken, Harry vond het echter niet zo grappig en vloekte in zichzelf. Toen ik langs hem heen wilden lopen, sloot hij zijn hand om mijn pols heen, de pols waar Charlot haar naam op gesierd stond. Ik blikte op in zijn groene ogen, hij flikkerden onrustig met zijn ogen tussen de mijne, ook zag ik een teleurstelling in zijn blik. ''Are you really going to behave that way in the up coming weeks.'' ik fronste kort met mijn wenkbrauwen en klakte ongeïnteresseerd met mijn tong. ''I don't know, depends on you.'' bracht ik laconiek uit.
Harry sloot de deur achter hem met een vaart dicht en trok me zachtjes richting hem, we stonden nu borst tegen borst. Ik voelde me klein, klein en zwak onder zijn priemende blik. ''What do you mean.. Ravenna you're such an confusing girl.'' zuchtte hij gefrustreerd uit, zijn greep verstrakte om mijn pols heen.
Ik was niet verwarrend, ik vond het gewoon raar dat hij niet eens de moeite had genomen afscheid te komen nemen van mijn familie, wat kon er in godsnaam belangrijker zijn.
Hij zuchtte gefrustreerd. ''I was with my sister.'' mompelde hij. Ik lachte bespottelijk. ''Oh being with your sister is more important than saying goodbye to my family, you could have visit Gemma tomorrow.'' bracht ik uit vol afkeuring in mijn stem. Zijn ogen vulden met tranen en verbaasd trok ik mijn pols los.
Hij duwde mijn spullen in mijn handen en mompelde kort. ''Choose a spare room.'' en met die woorden verdween hij uit mijn zicht.

Zo'n klein kwartiertje later stond ik in de logeerkamer van Harry, één van de twintig logeerkamers die hij had, wat moest die jongen toch met zoveel kamers waar hij niet eens gebruik van maakte, mijn gedachten waren nogsteeds bij zijn rare gedrag van net, ik had hem nog nooit zo.. Raar gezien?
Ik vouwde mijn kledingstukken zorgvuldig op en legde deze in de grote lege kast die zich bevond in de hoek van de kamer. Ik pakte mijn make-up tasje en legde deze neer op het nachtkastje. Ik bestudeerde de kamer, hij was simpel ingericht, maar had toch had de kamer een knus en fijn gevoel. Mijn ogen gleden over de knuffels die zich bevonden onder het raamkozijn, waarom had hij die? Wat moest een volwassen man met knuffels?
Mijn ogen gleden over het fotolijstje wat zich bevond in het raamkozijn, het was een foto van Harry, Harry en een klein kindje, hij had zijn armen liefdevol om haar heengeslagen, ik fronste kort, ze leken als twee druppels water, beide hetzelfde dikke krullende bruine haar en dezelfde lach, ze had zelfs de twee welbekende kuiltjes van Harry, glimlachend bestudeerde ik de foto. Ik gokte dat het zijn nichtje was? Of iets in die richting, het moest sowieso familie wezen, ze leken sprekend op elkaar.
Glimlachend keek ik opnieuw naar de foto, mijn gedachten direct bij de geboorte van mijn eigen neefje Vince.

''Wat, nu! Dat meen je niet!'' gilde ik door de telefoon heen, onhandig wurmde ik mijzelf in een pyjama broek, de waterdruppels drupte langs mijn voorhoofd naar beneden, ik kwam immers net uit de douche. ''Oké ik kom eraan.'' antwoordde ik vluchtig, ik hing gehaast de telefoon weer op.
Ik wikkelde mijn kletsnatte haar in een handdoek en sprintte naar buiten, ongeduldig griste ik mijn fiets uit de schuur ik moest naar het ziekenhuis en wel nu! De handdoek op mijn hoofd was ik volkomen vergeten.
Aangekomen bij het ziekenhuis gooide ik mijn fiets slordig neer tegen de muur en als een speer rende ik de grote schuifdeuren door, bij de balie hield ik hijgend halt. ''Danielle van Bakel?'' vroeg ik gehaast, de vrouw liet haar ogen kort glijden over het beeldscherm heen. ''Kamer 44, 2e etage.'' voordat ze haar zin afgemaakt had rende ik door de grote hal heen, ik sprintte de trap op, voor de lift had ik echt even geen tijd.
Aangekomen bij kamer 44 trapte ik de deur haast open, mijn zus lag in haar bed, om haar heen stonden Richard en zijn ouders. Direct besprong ik mijn zus. ''Ik ben tante!'' gilde ik vrolijk. Mijn zus lachte vrolijk mee en sloot haar armen om me heen. ''Ja, gefeliciteerd meisje! Heb je nu een handdoek om je hoofd heen'' ik knuffelde haar vrolijk. ''Ja, jij besluit te bevallen als ik een douche aan het nemen ben!'' nadat ik dat had gezegd sprong ik daarna ook in Richard zijn armen.
''Gefeliciteerd broertje!'' gilde ik in zijn oor, de ouders van Richard bleven me echter aankijken met een afkeurende blik. Waarschijnlijk door de charmante outfit waarin ik me bevond, maar het kon me niks schelen. Ik was tante! Richard zijn ouders stonden me toch niet aan, dus veel deden de afkeurende blikken me niet. Ik vond het toch al rare mensen, een ander soort mensen dan dat ik gewenst was.
''Mag ik mijn neefje zien!'' gilde ik vrolijk. Direct bemoeide de vriendin van Richard zijn broertje. ''Ze is vijftien, is dat wel verantwoord, daarbij dalijk laat ze hem vallen.'' mijn zus gromde direct geïrriteerd. ''Ze is geen debiel.'' Richard pakte voorzichtig het kleine mannetje uit de wieg naast mijn zus en legde hem voorzichtig neer in mijn armen, daarna greep hij de fotocamera van het kastje af en knielde voor ons neer, de camera stevig in zijn handen geklemd. ''Oh wat zou hij wel niet denken als hij later terugkijkt op zijn babyfoto's?'' grinnikte ik, ik was tante geworden en de éérste foto die gemaakt werd van mij en mijn nieuwe grote liefde was met een handdoek boven op mijn kop. Richard maakte lachend de foto. ''Hij zal waarschijnlijk denken, is die gek met die handdoek op haar hoofd echt mijn tante?'' verontwaardigd trok ik mijn wenkbrauwen omhoog. ''Het is dat ik mijn grote liefde vast heb, anders had ik je zo hard geslagen.'' de familieleden van Richard bleven afkeurende blikken werpen, maar ik negeerde ze volkomen. Mijn zus glimlachte bij het horen van mijn woorden. ''Wat is zijn naam?'' vroeg ik uiteindelijk, mijn zus en Richard keken elkaar grijnzend aan. ''Vince Jovi.'' antwoordde ze in koor, mijn mond viel open. ''Oh my god.. Je hebt hem Jovi genoemd?'' mijn zus knikte trots, negen maanden lang had ik gesmeekt hem Jovi te noemen, om hem te vernoemen naar Bon Jovi. ''Ja, Harry vonden we niet zo'n leuke naam.. Dus besloten we maar voor deze te gaan.'' ik lachte vrolijk bij het horen van Richard zijn woorden. Ik liet mijn blik afdwalen naar het mannetje in mijn armen. Een warm gevoel vond plaats in mijn onderbuik, zijn haren waren gitzwart, gitzwart en gekruld. Hier lag hij dan, ik had er zo lang op gewacht.
Op zijn gezicht een diepe getekende frons. ''Hij fronst.'' mompelde ik zachtjes. Direct antwoordde Richard. ''Ja heeft hij van zijn tante.'' ik rolde mijn ogen zichtbaar en wreef voorzichtig over de porseleinen wangetjes van mijn neefje. ''Hij is prachtig.'' zuchtte ik uit.
''Welkom op de wereld Vince Jovi, ik beloof je dat ik de allerbeste tante ooit word!''
Beloofde ik het kleine mannetje in mijn armen. Mijn zus glimlachte kort.
''Dat word je, dat weet ik zeker.''


''Her name is Bowie.'' ik schrok op van Harry die nonchalant in de deur post stond, zijn strakke spijkerbroek omgewisseld voor een comfortabele jogging broek, hij liet zijn blik onrustig glijden door de kamer heen en direct schraapte hij zijn keel. ''She always slept here, when she was staying over.. Didn't expected that you would choose this room..'' zijn gezicht trok in een frons en zuchtend liet hij zijn blik glijden over de knuffelberen die genesteld stonden onder het raamkozijn, dat verklaarde dus de knuffels. ''She is adorable, how old is she?'' vroeg ik door, hij glimlachte zwakjes.
''On the picture she was three years old.'' Ik glimlachte naar hem en liet mijn ogen over de foto heen glijden, ze leek enorm veel op Harry en direct dwaalden mijn gedachten af naar Vince. Vince leek ook enorm veel op mij, dat hoorde ik ook geregeld, als ik met Vince op stap was, kreeg ik altijd de vraag: Is dat jou zoontje? Harry zuchtte kort en nam plaats naast me op het bed. Hij pakte het fotolijstje over en zuchtte. ''Is she family? Is she your niece?'' vroeg ik door, ik was aardig geïnteresseerd geraakt in het feit wie dit kleine meisje was. Harry fronste kort, zijn blik veranderden. ''Yes, Gemma's daughter.'' mompelde hij zachtjes. Ik fronste. Gemma had een kind? Een kind? Sinds wanneer had zij een kind?
''Gemma has a daughter?'' bracht ik verbaasd uit. Hij humde kort en snoof diep in. ''Well had actually..'' zuchtte hij zacht.
Mijn hart stopte even met kloppen, had? Wat bedoelde hij met had? Waarom deed hij zo geheimzinnig en vaag?
''She died two years ago, leukemia...'' mijn mond viel open en ik staarde naar de vloer onder ons. Een zachte snik verliet zijn mond. ''Oh my.. Harry.'' bracht ik piepend uit. Dat zag ik van zijn lang zal ze leven niet aankomen. ''Today is her day of death.'' direct bekroop een schuldgevoel mijn lichaam. ''Thats why i didn't come to say goodbye to your sister and husband, i'm sorry.'' ik schaamde me diep. Waarom had ik me zo kut gedragen? Als ik dit had geweten dan.. dan..
Dit kwam aan als een enorme klap. ''I dont know what to say really.. I'm so sorry.'' hij lachte zwakjes en liet zijn vingers glijden over zijn kleine nichtje die zich op de foto bevond. ''My sister always told me she better could have been my daughter.'' ik hield mijn arm lichtjes om zijn schouders heen geslagen. Ik grinnikte kort. ''Yeah?'' Harry knikte. ''She would rather be with me than with Gemma'' hij blikte op en keek me strak aan. ''Just like you and Vince.'' mompelde hij spontaan.
''When i look at you and Vince, i.. i miss her you know.'' pijnlijk kneep ik mijn ogen dicht, opnieuw bekroop een schuldgevoel mijn lichaam. ''Harry, i'm sorry i don't want to hu...'' hij onderbrak me snel. ''No, no, i don't mean it like that, i just meant.. The love you have for Vince, i have the same for Bowie.. When i see you two together, it just reminds me of.. The time i spent with her you know.'' ik knikte begrijpend. Ik voelde me direct schuldig over het feit dat ik zo vaak had gezeurd, gezeurd dat ik Vince miste, terwijl ik Vince nog had, ik had Vince en ik zeurde als een klein kind, zijn nichtje was overleden, waarom gedroeg ik me zo egoïstisch en kinderachtig.
Ik slikte moeilijk, als dit zijn nichtje was.. Hoe had de media daar geen lucht van gekregen, in al die jaren obsessief Harry stalken was ik er nooit achtergekomen dat hij een nichtje had.. Gestorven aan leukemie. Alsof hij mijn gedachten wist te lezen zuchtte hij. ''We kept it a secret when my sister gave birth, they wanted a childhood that was as normal as possible for Bowie.'' ik glimlachte, die gedachten beviel me wel. ''It was difficult, but my sister absolutely wanted to keep her out of the spotlights.'' aandachtig luisterde ik naar zijn verhaal. ''I loved it when she stayed over, we played tag all evening and ate chips for breakfast.'' hij grinnikte kort, de pijn die hij nu voelden, voelde ik net zo hard mee. Ik kon het me niet voorstellen.. ''When my sister told me she was pregnant, i lost it Ravenna i really did.'' hij beet glimlachend op zijn lip.
''I've cried my eyes out. I wanted to be an uncle so bad!'' grijnzend beet hij opnieuw op zijn lip. ''I always shouted that I wanted a niece and then I got one'' ik wreef over zijn brede rug heen, mijn volle aandacht op hem gericht. ''My sister allowed me to choose her name, so I named her after David Bowie.'' hij grinnikte kort bij het zien van mijn open mond, ik had ook een naam voor Vince mogen uitkiezen, dus ik had hem vernoemd naar Bon Jovi. Hoe bizar was dit?! ''Just like you did with Vince.'' ik stamelde kort. ''How? How..'' hij suste me direct. ''Your sister told me Vince his second name is Jovi. His aunt is apparently a big Bon Jovi fan.'' ik glimlachte breed uit. Echter verdween Harry zijn prachtige glimlach weer en staarde hij pijnlijk voor zich uit, naar de knuffels onder het raamkozijn.
''Bowie got sick, like really sick.. At the age of three..'' zijn stem brak en ik voelde hoe zijn lichaamshouding veranderen. ''I tried.. We tried.. We flew around the whole world, in the hope someone could save her..''
De tranen vielen geluidloos op mijn schoot neer, oh wat voelde ik met hem mee. ''She died a couple months after, i'd never felt so horrible in my whole life.'' ik beet hard op mijn lip en probeerden mijn snikken in controle te houden. Harry had zich echter los gelaten en snikte hevig. ''I still miss her, so much.. I wished i could hold her.. for one last time, tell her that her uncle loved her so much.'' ik nestelde mijn hoofd in zijn nekholte en zuchtte diep uit. ''Harry, i'm so sorry.. I didn't know.. I just..'' stotterde ik snikkend. Harry sloeg zijn armen liefdevol om me heen. ''I know how it is to lose someone you love deerly, i've experienced it a couple of times.. But losing Bowie really broke me Ravenna.''
Ik besefte me dat we beide iemand kwijt geraken waren waar we ontzettend veel van hielden, hij zijn nichtje en ik mijn beste vriendin. Beide hadden we een leeg plekje in ons hart. Hij trok zich los uit onze knuffel en stond op, hij schoof zijn joggingbroek wat naar beneden en wees naar een klein tattoo'tje sierend op zijn gebruinde heup. In een kinderlijk handschrift stond er: 'I love you uncle.' ik glimlachte door mijn tranen heen. ''This was the last thing she wrote for me.'' Ik liet mijn vingers er kort over heen glijden. ''She had an amazing uncle you know that?'' bracht ik glimlachend uit. Hoe kon het dat deze tattoo me nooit was opgevallen?
Harry nam weer plaats op het bed naast me en trok me in een knuffel. ''And i think Charlot had an amazing best friend.'' ik slikte pijnlijk bij het horen van zijn woorden. Echter wilde ik niet meer tegen hem in gaan, al helemaal niet na wat hij me nu had verteld in vertrouwen.. Ik had mijn beste vriendin verloren.. Hij zijn nichtje.. Ik kon me die pijn niet voorstellen, ik wilde het me niet eens voorstellen.
''We all grief in our own ways.'' zuchtte hij zachtjes uit. Waarschijnlijk duidend op mijn wisselvallige gedrag tegenover hem. ''Sorry.'' mompelde ik beschaamd, waarom was ik zo?
''Don't be sorry sweetheart.'' hij drukte liefdevol een kusje op mijn kruin. Ik schraapte ongemakkelijk mijn keel in de hoop hem niet nog meer te breken dan hij al was. ''Where is she buried? If i may ask..'' bracht ik verlegen uit. Toch was ik er heel nieuwsgierig naar..
Hij glimlachte zwakjes en sloot zijn vingers liefdevol om mijn kin heen.
''In my sisters backgarden, it sounds a bit odd i know..'' ik schudde mijn hoofd direct. ''No, no! It's not.'' sprak ik hem tegen.
''My sister wanted her to be close to her, close to home.'' Gemma beviel me wel, qua gedachten gang zaten ik en zij volgens mij op één lijn. ''I visited Bowie today.'' fluisterde hij zachtjes.
Harry hield zijn vingers liefdevol gesloten om mijn kin en liet zijn blik afdwalen naar mijn lippen.
''Do you visit her often?'' vroeg ik hem voorzichtig. Hij fronste kort. ''As often as i can.''
Ik beet kort op mijn lip. ''Thanks for sharing this story Harry.''
Hij likte kort over zijn lippen heen.

''We have more in common then you think Ravenna.''





--

Bedankt voor het lezen!(A)
Fijn weekend iedereen(H)(H)(H)



Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen