Tom POV:
Ik neem snel 2 ibuprofen in, mam kijkt mij met een schuin oog aan. Ze stelt mij van allerlei vragen over hoofdpijn, duizelig zijn en zwarte vlekken voor mijn ogen. Alles wat er om mij heen gebeurt komt verlaat bij mij binnen. Ik zie mam al met de autosleutels in haar hand staan en hoor haar iets tegen Dunya zeggen. Het enige wat mij gelijk opvalt is dat Dunya niet reageert. Ik hoor in de verte mam iets zeggen wat lijkt op kom van die wc af we moeten even langs de huisartsenpost. Niet heel erg veel later klopt mam op de wc deur. Het geklop gaat door merg en been. Ik pak de autosleutels over en loop naar de auto waar ik instap. Mijn hoofd begint te bonken en ik krijg een kloppend gevoel in mijn schedel. Na nog geen 5 minuten, maar wat voelt als uren komen de andere 3 eindelijk naar de auto toe.

Dunya ziet lijkbleek. Haar lip bloed en voor heet eerst valt het mij op dat haar handen verbonden zijn. Dat was gister toch niet zo. Ik zie dingen die er niet zijn. Tom, je hebt hoofdpijn, misschien een hersenschudding. Relax het komt allemaal goed.

Bill zit achter mij in de auto en vertelt blij over de tour tot nu toe. Bill zijn stem doet me goed, het zorgt er voor dat de hoofdpijn iets naar de achtergrond gaat. Even kijk ik naar achter in de auto. Dunya heeft haar hoofd tegen het raam geplakt en haar capuchon tot ver over haar hoofd getrokken. Ik hoor haar even lachen, wat al gauw om gaat in een zacht gekreun. "Auw.... fuck" fluistert ze. Het is dat ik niet bepaald helder uit mijn eigen ogen kijk, maar die van Dunya staan alsof ze ieder moment out kan gaan.

Hoe kan het dat ze met Georg in die slaap cabine is belandt. Ik bedoel, ze kent die jongen niet. Ze hadden wel een behoorlijke klik. Of had ik ze net betrapt? Wat was er gebeurd als ik niet om de bus heen was gelopen? Hadden ze dan gezoend? Nee toch, ik bedoel. Georg kent haar niet, laat staan dat wij haar kennen. Wie weet wat ze allemaal heeft gedaan? Misschien is ze wel verslaafd. Weet ik veel.

Ik kijk nog een laatste keer om en zie aan haar gezicht dat ze nog bleker ziet dan voordat we in de auto stapte. Vervolgens valt me op dat Dunya haar zij beschermt met haar hand, maar het liefst die zelfde handen in haar nek legt. We moeten een paar minuten naar de huisartsen post lopen en tijdens het lopen valt mij op dat Dunya eigenlijk alleen maar haar armen in haar nek heeft liggen. Ze ademt oppervlakkig en af en toe komt er een kreun over haar lippen. Het klinkt alsof ze heel veel pijn heeft.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen