Twee maanden later


Haar blik was vastgeklonken aan de synchroon bewegende lichamen, die in één ritme in elkaar opgingen. Zijn gezicht kon ze niet zien, hij lag bovenop en kuste het meisje, zijn vingers verstrikt in haar haren, de spieren in zijn rug en billen gespannen terwijl hij in haar stootte. Hun gekreun klonk overal om haar heen, zelfs als ze haar handen tegen haar oren drukte kon ze er niet aan ontkomen.
      Dana wilde er niet naar kijken. Toch kon ze er ook niet van wegkijken.
Zo ging het al dagen – weken eigenlijk al. Een paar uur per dag sloot Maddox haar op in deze kamer en teisterde hij haar met beelden van Juice.
      Dit waren niet de ergste – bij lange na niet. Met tranen in haar ogen had ze moeten toezien hoe hij hulpeloos op de grond lag, te dronken om op te staan. Ze had zijn woede-uitbarstingen gezien, zijn plotse huilbuien. Tot tweemaal toe had ze hem een overdosis zien nemen.
      Huilend en schreeuwend had ze hier op de grond gezeten, haar handen klauwend in haar haren, biddend dat iemand hem zou vinden. En godzijdank was dat gebeurd. Beide keren had het blondharige meisje hem gevonden en direct een ambulance gebeld.
      Zonder haar was Juice nu dood geweest.
      Ze was van dat onbekende meisje gaan houden, had gewenst dat zij en Juice iets moois konden opbouwen, want hij had haar nodig. Hij had de warme armen van een vrouw nodig, de troostvolle fluisteringen wanneer hij weer een paniekaanval gehad.
      Twee weken geleden had ze hen voor het eerst met elkaar zien zoenen.
Vandaag – of eigenlijk waren het beelden van de vorige avond – hadden ze voor het eerst met elkaar gevreeën.
      En hoezeer ze het hem ook gunde – het deed evengoed pijn. Zíj wilde onder hem liggen, zijn vingers over haar huid voelen glijden, zijn lippen op die van haar, hij diep in haar. Ze wilde diep in zijn ogen kijken terwijl ze de liefde bedreven, zijn opgewonden ademhaling horen, die gelukkige glimlach zien. Ze miste hem zo vreselijk erg dat ze bijna uit haar vel leek te scheuren en er was niets wat ze aan het gemis kon veranderen. Sterker nog – het werd alleen maar erger, al die uren die Maddox haar hier opsloot.
      En toch was dit geen marteling.
      Het leidde haar af van die diepe, doffe pijn. Dat gat in haar ziel, haar liefde voor het kindje dat er niet meer was.
      Tabitha.
      Haar kleine wondertje. Haar kleine meisje. Voor altijd een messteek in haar hart – en in dat van Juice.
      De deur ging open. Dana keek niet eens meer om. Sinds hij haar dochtertje vermoord had, hield ze de schijn niet meer op. Net als vroeger verkrachtte en sloeg hij haar wanneer hij daar zin in had. Ze stribbelde nooit tegen – niet meer. Het had toch geen zin, ze kon nergens heen en hij kon Kip – die hij had opgesloten – nog steeds iets aandoen.
      ‘Zie je nu wel dat jullie liefde niets voorstelde? Hij heeft je alweer vervangen.’
      Vanuit haar ooghoeken zag ze dat hij tegen de muur ging staan, zijn armen over elkaar geslagen. ‘Hij probeert de leegte op te vullen. Het is bijna een jaar geleden dat je me bij hem wegrukte.’
      ‘Als hij van je gehouden had, was hij je trouw gebleven. Net zoals ik deed, toen je weg was.’
      Dana draaide zich naar hem toe. ‘Moet dit me breken? Zien hoe hij het met een andere vrouw doet? Het geeft me gemoedsrust, te weten dat hij zijn leven weer oppakt. Jij laat me toch nooit gaan. Dacht je dat ik zou willen dat hij de rest van zijn leven alleen blijft? Ik hou van hem – ik wil dat hij gelukkig is. Ook zonder mij.’
      Zijn kaken verstrakten, zijn ogen gloeiden.
      Het deed Dana niets. Provocerend keek ze weer naar de opname, die zich voor de honderdste keer opnieuw afspeelde.
      ‘Hij houdt niet van je, Dana. Zie je dat dan niet?’ snauwde hij. ‘Hij verdient je liefde niet!’
      ‘Oh en jij wel?’ antwoordde ze vurig. ‘Jij hebt mijn baby vermoord. Jij verkracht me, slaat me. Hoe is dát liefde?’
      ‘Denk je dat ik dat fijn vind? Denk je dat ik het ook niet liever anders zou zien? Maar jij dwingt me ertoe. Alleen omdat je die overspelige eikel niet uit je hoofd kan zetten. Hij heeft je gewoon vervangen Dana. Hij neukt een ander wijf en je maakt mij niet wijs dat het je niks doet.’
      Natuurlijk deed het haar wel wat – maar ze was niet boos op Juice. Hoe zou ze dat ooit kunnen? Ze had hetzelfde gedaan met Kip, ze had ook gehunkerd naar een beetje liefde en ze kon het Juice niet kwalijk nemen dat hij hetzelfde deed.
      ‘Het doet me wel wat,’ antwoordde ze met rechte schouders. ‘Het doet me goed. Dat er iemand is die om hem geeft.’
      ‘Iemand die om hem geeft?’ hoonde Maddox en hij deed een stap dichter naar haar toe. ‘Hoe denk je dat die camera’s in zijn huis komen? Die hoer werkt voor mij. Ze geeft geen zak om hem en juist op het moment dat hij denkt weer uit de put te zijn, zal ze hem er weer diep intrappen. Jij bent van mij, Dana.’ Zijn donkere blik rustte op haar en deed haar buik ineenkrimpen. ‘En hij is ook van mij. Ik hoef maar een bevel te geven en Lotte haalt een mes langs zijn keel. Ze geeft geen moer om hem, vindt het een zielig hoopje mens. En dat zal hij weten ook.’ Zijn lippen kropen omhoog in een zieke grijns. ‘Zodra hij zijn hartje weer een klein beetje geheeld heeft, zal ik het weer genadeloos in stukken rammen.’ Hij stak zijn hand uit en legde zijn koude hand tegen haar wang. ‘En dan zal er niemand zijn die hem naar het ziekenhuis brengt als hij weer een overdosis neemt. Dan sterft hij daar op de vloer, helemaal alleen, wentelend in zijn eigen ellende.’ Zijn nagels priemden in haar vlees. ‘En jij kijkt toe. Jij kijkt toe hoe het laatste restje leven uit hem weg glipt.’

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    Damn... Maddox is nog meer evil dan ik had verwacht. poor Dana and Juicyboy

    5 maanden geleden
    • Croweater

      Ja, die guy heeft no limits. Maar mijn verknipte fantasie wel haha dus heel veel erger zal het niet worden waarschijnlijk. :')

      5 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Arme Dana..

    5 maanden geleden
  • EvaSalvatore

    Meid/of boy geen idee hihi

    Jou schrijfstijl is echt geweldog. De manier hoe jij dingen weergeeft en beschrijft sleurt me elke keer weer in het verhaal en het frustreert me dat ik ELKE KEER MOET WACHTEN. Ik check te vaak mijn inbox hihi

    5 maanden geleden
    • Croweater

      Dankjewel! Ik was eigenlijk een beetje bang dat de hoge dosis drama in dit verhaal er uiteindelijk voor zou zorgen dat het lezers niet meer zo veel doet, dus het is heel fijn om te horen dat dat niet het geval is!

      5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen