June dacht niet dat ze hier ooit genoeg van zou krijgen; zijn lippen versmolten met de hare, haar been over dat van hem, hun bovenlichamen tegen elkaar gedrukt. Zijn vingers waren verstrikt in haar haren, de andere hand lag op haar zij. Zijn duim drukte zachtjes tegen de beugel van haar beha aan, maar hij maakte geen aanstalten om verder te gaan. Ze wist niet of ze het erg had gevonden als hij dat wel deed. Na hun eerste date had ze een hele realistische droom gehad waarbij hij wel haar borst gestreeld had, wat geresulteerd had in de tekening, en daar had ze het fijn gevonden. Aan de andere kant wilde ze niet te snel gaan – de opmerkingen van Mateo en Emilio zaten nog steeds in haar hoofd – en misschien was het beter om met zulke dingen te wachten totdat ze elkaar wat beter kenden.
      Een roep van beneden liet weten dat het eten klaar was, waardoor ze hun kus allebei met voelbare tegenzin beëindigden. Ze was een beetje buiten adem toen ze rechtop ging zitten. Zonder te weten waarom, voelde ze de blos weer naar haar wangen kruipen toen Juan haar aankeek. Zijn stralende lach verjoeg direct haar eetlust; haar hele buik leek gevuld met vlinders.
      Vlak voordat ze de kamer uit wilde lopen, trok hij haar opeens in een omhelsing en drukte zijn lippen in haar haren. ‘Je maakt me zo gelukkig, lieve June.’
      Aarzelend gleden haar armen om hem heen en hielden hem stevig vast. Hij klonk kwetsbaar – hij vóélde kwetsbaar, en ze dacht weer terug aan de keren dat hij had laten doorschemeren hoe lastig hij het thuis had. ‘Vind je het spannend? Met mijn familie eten?’
      Toen ze naar hem opkeek, zag ze een rossige gloed op zijn wangen. ‘Wij eten bijna nooit als gezin met elkaar,’ mompelde hij. ‘Meestal eet ik alleen, soms schuift me moeder of Mat aan. Dus ik weet niet, het voelt… onwerkelijk om meteen met jouw familie mee te mogen eten.’
      Ze voelde haar mondhoeken ietsje naar beneden zakken toen ze in zijn ogen zag hoe zeer hij verlangde naar wat gezelligheid in huis. ‘Jij hoort ook bij onze familie nu,’ zei ze zacht. ‘Ik weet dat wij ook geen standaardgezin zijn, maar er is wel veel… warmte en liefde.’ Ze legde haar hand tegen zijn wang. ‘Ook voor jou.’ Ze gaf hem een bemoedigende glimlach, liet haar hand in die van hem glijden en trok hem zachtjes mee naar beneden. Ze schoven aan tafel en schepten hun borden vol. Onderwijl vertelde June haar moeder over het museum waar Juan haar mee naartoe had gekomen, terwijl hij haar af en toe aanvulde.
      Haar twee zusjes zeiden niet veel. Beiden konden hun ogen niet van Juan afhouden en ze merkte dat hij zich er ongemakkelijk onder voelde. April was de eerste die over haar schroom heen stapte en vragen begon te stellen. Of hij broers en zussen had, wat zijn lievelingsdier was, welke sport hij leuk vond. Het duurde niet lang voordat ook May aan het vragenvuur deelnam en ze verbeet een glimlach toen hij braaf al hun vragen beantwoordde.
      ‘En nu laten jullie die jongen even eten,’ kwam haar moeder na een tijdje tussenbeide, en ze gaf Juan een knipoog. ‘Het is vast al koud.’
      ‘Het uh, het smaakt nog steeds goed hoor,’ mompelde hij.
      Vanuit haar ooghoeken keek June naar hem. Hoewel hij vanwege zijn broer en Emilio wel gewend moest zijn om in de spotlight te staan, maakte deze soort aandacht hem een beetje verlegen.
      De tweeling was echter al voor zijn charmante glimlach gevallen. ‘Wil je een spelletje met ons spelen, Juan?’ vroeg April op het moment dat hij zijn vork neerlegde, alsof ze daar al de hele tijd op had zitten wachten. Ze stond op en wenkte hem. ‘Kom, dan laat ik je de spelletjeskast zien!’
      ‘April, we zijn amper klaar met eten,’ protesteerde haar moeder, maar het meisje hoorde haar niet en was veel te enthousiast vanwege haar nieuwe speelkameraad. Ze stond al voor de deuren van de kast en somde alle spelletjes op die ze hadden. Aan Juans gezicht zag ze dat de meeste namen hem niets zeiden en ze grinnikte zachtjes. Ze gaf hem een klein duwtje ter aanmoediging en begon toen zelf met het afruimen van de tafel.
      Toen ze haar moeder terug naar haar bed had geholpen en alles op het aanrecht had gezet, stonden Juan and April nog steeds bij de spelletjeskast. Een beetje onbeholpen had hij een hand op haar schouder gelegd terwijl hij wat vooroverboog om haar gekwebbel te kunnen verstaan. Ze lachte zachtjes terwijl ze de spullen begon af te spoelen. April maakte altijd heel snel een besluit of ze zich bij iemand op haar gemak voelde of niet, en zodra ze dat deed, kon ze de oren van je hoofd kletsen.
      June was halverwege de afwas toen er twee armen om haar heen gleden. Direct stroomde er een warme energie door haar heen en ze leunde iets naar achteren.
      ‘Ik wist niet dat er zoveel spelletjes bestonden,’ mompelde hij in haar oor. Daarna lachte hij zacht en gaf hij haar een kus op haar kaak.
      ‘Waarschijnlijk ken je ze over een paar weken allemaal uit je hoofd.’
      ‘Nou… eigenlijk wil ik wel andere dingen met je doen als ik hier ben,’ fluisterde hij in haar oor.
      Direct vlamde de hitte langs haar gezicht. Hij gaf haar een knipoog terwijl hij bij haar vandaan stapte, een veelbetekende grijns op zijn gezicht. Met een snelle beweging trok hij de theedoek van de haak en begon hij de vaat af te drogen.
      Ze glimlachte om het initiatief dat hij nam, het gaf hem iets zorgzaams. Toen zijn blik die van haar ontmoette keek ze een beetje verlegen weg, zich afvragend wat hij toch in hemelsnaam in haar zag.
      Toen de de boel afgewassen en afgedroogd was, zette June het in de juiste kastjes. Juan stond bij de tafel en leunde met zijn handen op de rugleuning van een stoel terwijl de tweeling een spel aan het klaarleggen was.
      Ze voegde zich bij hen en streek even langs Juans rug, waardoor hij rechterop ging staan en zijn arm om haar middel legde. Hoewel April iets aan het uitleggen was, verstomde haar stemgeluid voor beiden toen ze elkaar even aankeken. Haar hart maakte een salto toen hij haar een kus gaf – een korte maar, aangezien haar zusjes erbij waren. Voor April was het echter al genoeg om ‘iewl niet kussen!’ te roepen en grinnikend gingen ze op een stoel zitten. Onder de tafel hielden ze elkaars hand vast terwijl April een nieuwe poging deed de spelregels aan Juan uit te leggen en deze keer luisterde hij braaf.

Na een week was het aan June om ook zijn familie te ontmoeten. Nou ja – zijn moeder. Ze wist niet wie meer zenuwachtig was – Juan of zij. Ze had hem gevraagd hoe zijn moeder reageerde toen hij vertelde dat hij een vriendin had en aarzelend had hij toegegeven dat ze alleen spottend gelachen had. Blijkbaar had ze er toch mee ingestemd dat June vandaag mee-at.
      Ze voelde zich misselijk van de zenuwen toen ze op de bel drukte. Wat als de vrouw haar niet mocht? Wat als ze echt zo onaardig was als Juan had laten doorschemeren?
      De twijfels kwamen tot stilstand toen de deur openging en Juan haar na een kus binnenliet. ‘Hé.’
      Aan de blik in zijn ogen probeerde ze af te lezen in wat voor bui zijn moeder was, maar hij liet niet veel los. Ze liep achter hem aan naar het woongedeelte, waar ze werd begroet door het geknetter van het eten dat op het vuur stond.
      Een beetje beduusd staarde ze naar Mateo. Om een of andere reden had ze niet verwacht die ooit te zien koken, maar hij scheen goed uit de voeten te kunnen met vier pannen.
      ‘Hé meis,’ zei hij toen hij haar in de gaten kreeg. Hij kwam op haar af, legde zijn hand tegen haar zij en gaf haar een kus op de wang. June kreeg het een beetje benauwd toen zijn aftershave haar omringde en moest zich inhouden geen stapje achteruit te doen.
      Natuurlijk, ze was blij dat hij geen vervelende opmerkingen meer maakte. Dit hartelijke gedrag was echter nogal een ommezwaai en een beetje onbeholpen mompelde ze een begroeting.
      Zijn hand haalde hij pas weg toen Juan een arm om haar middel legde en een beetje opgelucht leunde ze tegen haar vriend aan. Mateo keerde weer terug naar de keuken.
      ‘Ze is er nog niet,’ mompelde Juan toen ze de kamer doorkeek. ‘Misschien is ze het vergeten. Dat je komt.’
      Zijn treurige blik veroorzaakte een brok in haar keel. Ze begreep het, zij had er ook naar uitgezien om haar vriendje aan haar familie voor te stellen en ze zou het verschrikkelijk hebben gevonden als haar moeder niet was komen opdagen op een moment dat zo belangrijk voor hem was.
      ‘Is ze vaker laat?’
      Juan haalde zijn schouders op. ‘Er is niet echt een vaste tijd waarop ze thuiskomt. De laatste tijd komt ze steeds vaker helemaal niet.’

Ze zaten net met zijn drieën aan tafel toen er een sleutel in het slot klonk, gevolgd door hakken in het halletje. June staarde naar de deur, die vlak daarna openzwaaide.
      Juans moeder stapte naar binnen en liet haar ogen even op de gedekte tafel rusten. Er was geen verontschuldiging naar de jongens toe, maar ze was niet zo ongemanierd om ook June helemaal te negeren. Voor ze aan tafel plaatsnam stak ze haar hand uit en toen June die schudde, stelde ze zich voor als Camila. Haar weelderige donkerbruine haar viel over haar schouders en zat een beetje rommelige, alsof ze net tegen de wind in gefietst had. Door haar dikke, getekende wenkbrauwen had ze een beetje een streng gezicht, toch zag ze er niet onvriendelijk uit. Veel normaler dan June zich had voorgesteld.
      Er werd niet veel gezegd tijdens het eten. Het tikken van het bestek werkte haar op de zenuwen en vanuit haar ooghoeken zag ze dat Juan naar zijn bord staarde. Haar hand gleed naar zijn knie en gaf even een kneepje.
      Als niemand anders het deed, moest ze de stilte zelf maar verbreken, dus vroeg ze Camila wat voor werk ze deed. Iets aan het gezicht van de vrouw ontspande en ze vertelde dat ze verpleegkundige was.
      Aangezien June de nodige ervaring had in de zorg vroeg ze rustig verder, waardoor er toch een beetje een gesprek op gang kwam en de vrouw ook vroeg welk beroep ze zelf voor ogen had.
      ‘Ik wil de opleiding Animation Design gaan doen,’ vertelde ze. ‘Beelden creëren voor animatiefilms of computerspelletjes lijkt me heel gaaf.’
      ‘Ze kan heel goed tekenen,’ zei Juan, en de trots die in zijn stem klonk, deed haar blozen. ‘Ze tekent ook strips. Zo secuur… ze zou ze meteen kunnen verkopen.’
      Camila keek haar zoon even koeltjes aan, maar zei verder niets en schakelde over naar een ander onderwerp – wat haar ouders voor werk doen.
      Junes hart brak toen Juan stilletjes zijn hoofd boog en in zijn eten begon te roeren. Aan de overkant zag ze Mateo’s gezicht betrekken, er lag een donkere gloed in zijn ogen die een rilling over haar rug liet lopen.
      Gauw wendde ze haar aandacht weer tot Camila. Een beetje kortaf vertelde ze dat haar moeder architect was geweest voordat ze was ziek geworden en dat haar vader bij de lokale krant werkte. De vrouw vroeg niet door over de ziekte van haar moeder en June vertelde ook niet dat haar ouders gescheiden waren – de sfeer was al gespannen genoeg om nog eens zulke zware onderwerpen aan te halen.

Na het eten vroeg Camila of June haar wilde helpen met de afwas. Toen Juan ook wilde helpen, stuurde zijn moeder hem met een snauw weg. Toen ze de verloren blik in zijn ogen zag en hij mompelde dat hij buiten een sigaret ging roken, werd haar ademhaling dieper. Ze stond op het punt om er wat over te zeggen, maar diep vanbinnen wist ze dat het geen zin had. Niet nu al.
      ‘Je lijkt me een lieve meid, June,’ begon Camila toen het water in de gootsteen liep. ‘Intelligent, goedgemanierd… ik dacht altijd dat ie met een van Mateo’s hoeren zou thuiskomen…’ Ze haalde haar schouders op en keek June aan. ‘Ik weet niet hoe hij het geflikt heeft een meisje als jij te krijgen, welke mooie woorden hij gebruikt heeft, maar je verdient beter, June. Iemand die loyaal is. Zijn vader ging bij me weg toen ik zwanger was, mijn oudste zoon liet zijn vriendin in de steek toen ze zwanger was, wil jij dat ook? Het zijn lafaards, alle drie.’
      ‘Kap met die onzin!’ viel Mateo compleet onverwacht uit. June keek over zijn schouder en zag dat hij vlak achter hen stond. ‘Waarom doe je dit man?’
      Heel even werd Camila’s gezicht bleek, alsof ze verwacht had dat haar oudste zoon ook naar buiten was gegaan. Iets vertelde June dat hij precies wist welk gesprek hier zou plaatsvinden.
      ‘Waarom moet je altijd zijn geluk verpesten? Zie je dan niet dat die jongen eindelijk goed in z’n vel zit? Of geef je daar geen moer om? Nee hè?!’
      Camila’s kaken verstrakten, maar ze schrok niet terug voor zijn boze toon. ‘Ik wil niet dat hij haar verpest. Ze is veel te zacht, veel te goed om zijn speeltje te zijn.’
      ‘Zijn speeltje?!’ viel Mateo uit. ‘Man hij houdt zo verschrikkelijk veel van die meid dat het idioot is?!’
      Een warme gloed trok langs Junes wangen terwijl ze verstijfd tegen het aanrecht gedrukt stond. Iets donkers leek om Mateo heen te kringelen en ook zijn moeder drukte een ijzige kou uit.
      Camila snoof. ‘Alsof jullie twee weten hoe het is om van iemand te houden.’
      ‘En jij weet dat wel?’ snauwde Mateo. ‘Jij houdt niet eens van je eigen kinderen.’
      ‘En dat komt jou goed uit hè? Kun jij hem mooi wat liefde geven. Een cadeautje hier en daar om het goed te maken als je je fikken weer niet thuis kan houden? Of is dat de beloning die hij krijgt omdat ie je een goeie pijpbeurt geeft?’
      Mateo’s ogen schoten naar June, die hem alleen maar kon aanstaren. Gal borrelde omhoog, er waren scherpe steken in haar buik. Haar handen trilden.
      ‘Ja, weet waar je je mee inlaat, June. Je vriendje laat zich door zijn eigen broer in z’n kont nemen en ik kan je verzekeren dat het niet lang duurt voordat hij bij jou ook wat probeert. Ik zie hoe hij naar je kijkt. Hoe graag hij zelf zijn pik bij je naar binnen schuift. Misschien laat ie Juan nog wel toekijken ook. Om het hem te leren. Zo ziek is ie wel.’
      June was veel te geschokt om ook maar iets te zeggen of te doen. Haar lichaam was verstard, en als in slowmotion keek ze toe hoe Mateo naar voren schoot, zijn moeders haren vastgreep en haar hoofd tegen de gootsteen beukte. Met een schreeuw greep ze een mes vast en sloeg dat naar achteren, recht in Mateo’s bovenarm. Met een kreet ramde hij haar hoofd weer tegen het aanrecht.
      June’s hele lichaam trilde. Ze begon te gillen toen het bloed over Camila’s hoofd droop. Ze was zich er maar half bewust van toen de kamerdeur openvloog en Juan naar hen toe rende. Verloren bleef hij in de keuken staan, zijn ogen wijdopen, zijn blik paniekerig heen en weer schietend tussen zijn broer en moeder en June. Uiteindelijk trok hij haar naar zich toe en draaide haar van de twee weg. Huilend riep hij naar het vechtende tweetal, en het horen van zijn gebroken stem schudde haar uit haar verbijstering. Over haar schouder keek ze naar de twee, die nog steeds met elkaar worstelen, allebei bloedend.
      Juan kon alleen maar staren. Zijn gezicht was een en al horror, hij was niet in staat om iets te ondernemen, al het bloed dat afkomstig was van zijn eigen familie leek hem te verstikken.
      Ze trok hem weg uit de keuken, wetend dat hij alleen maar meer getraumatiseerd zou raken als hij hier bleef toekijken. Zelf wist ze niet wat ze moest doen. Camila zwaaide nog steeds met het mes en Mateo leek vastberaden om haar voorgoed het zwijgen op te leggen. Zij had nog nooit gevochten, ze zou niet weten wat ze moest doen en het lukte haar gewoonweg niet om Juan nu los te laten. Hij kon nauwelijks op zijn benen blijven staan. Eigenlijk wilde ze hem mee naar buiten nemen, maar ze was bang dat hij dat niet zou redden en trok hem daarna op de bank.
      Het was zinloos – het geschreeuw van de twee zou een blok verder nog te horen zijn – maar ze drukte alsnog haar handen tegen Juans oren en keek hem aan. Zijn ademhaling ging veel te snel en zijn ogen bewogen onrustig heen en weer, maar uiteindelijk keken zijn betraande ogen haar aan en leek hij ietsje rustiger te worden.

June had geen idee hoelang ze daar op de bank zaten. Opeens vielen agenten het huis binnen. Wat er in de keuken gebeurde kon ze niet goed zien. Met tranen die zwijgend over hun wangen rolden, keken zowel June als Juan naar de brancard waarop Juans moeder werd gehezen. Haar borst stak toen twee agenten Mateo bij zijn armen hadden vastgepakt, zijn handen op zijn rug geboeid. June slikte moeizaam toen ze zijn blik opving, net zo kwetsbaar als die van Juan zelf. Hoewel zijn gezicht onder het bloed zat, zag ze dat de aanblik van zijn jongere, oversture broertje hem hard raakte. Slechts heel even kruisten hun blikken elkaar, daarna werd hij door de deur naar buiten geduwd.
      June streek langs Juans gezicht, maar ze had geen idee wat ze tegen hem moest zeggen. Hij was te erg in shock om de politie te woord te staan en na een kort gesprek met een vrouwelijke agent kwamen ze overeen dat ze morgen een verklaring zouden afleggen van wat er gebeurd was. June gaf haar adres, daarna richtte ze zich weer tot Juan. Ze streek door zijn haar en legde een hand tegen zijn wang.
      ‘Je bent niet alleen, lieverd,’ zei ze. ‘Ik laat je niet alleen. Oké?’ Ze keek hem net zo lang aan tot hij schokkerig knikte. ‘Ik vraag iemand om ons op te halen en de komende dagen blijf je bij ons thuis.’
      Een traan gleed langs haar duim. Zijn lippen beefden, het lukte hem niet om iets te zeggen. Ze pakte haar telefoon. Jordy was de eerste die in haar opkwam om te bellen, maar ze bedacht zich en peuterde Juans telefoon uit zijn broekzak, zodat ze zijn beste vriend kon bellen in plaats van die van haar.
      ‘Yo bro!’ klonk het toen er werd opgenomen.
      June slikte. Ondanks de situatie vond ze het nog steeds niet makkelijk om met hem te praten. ‘Hoi, met June. Ehm, zou je ons bij Juan thuis kunnen ophalen? Het eh, is hier erg uit de hand gelopen, tussen zijn moeder en broer. Met politie en de ambulance enzo.’
      Emilio vloekte hartgrondig. ‘Ja, tuurlijk. Ben er zo, oké?’
      Zijn stem klonk warmer dan hij ooit geklonken had tegen haar en ze realiseerde zich dat ook hij heel veel om Juan gaf.
      ‘Tot zo.’
      Ze verbrak de verbinding, legde de telefoon naast zich neer en drukte haar lippen tegen Juans voorhoofd. ‘Emilio komt ons ophalen.’ Haar vingers vlochten door die van hem. ‘Kom, pak wat spullen die je mee wil nemen.’
      Zachtjes trok ze hem overeind en liep met hem mee naar zijn kamer.

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    Oke like WTF happend!!:O
    Trauma for life dit voor June, en lekker zo'n moeder joh(N)

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh, God. Die moeder is zo verschrikkelijk.

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Oneeeeeee:(:(:(:(:(

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen