Foto bij 22

She's a good girl
She's such a good girl
She's a good girl
She feels so good
She's got a book for every situation
Gets into parties without invitations
How could you ever turn her down?
There's not a drink that I think could sink her
How would I tell her that she's all I think about?
Well, I guess she just found out
She's a good girl
She's such a good girl
She's a good girl
She feels so good

Harry Edward Styles.



''Uncle? Uncle..'' de stem van Bowie klonk zwak, zo zwak en schor. Het deed me zoveel pijn, het brak me om te zien hoe ze al haar energie moest verzamelen om iets te vragen, om iets te zeggen, die klote ziekte zoog al haar energie op. Ik humde zachtjes en sloot mijn vingers om haar kleine pols heen. ''Yes sweetheart?'' mompelde ik met een brok in mijn keel.
Ik liet mijn vingers glijden over haar zachte wangen en probeerde mijn tranen te bedwingen, ze mocht me niet zo zien.
Mijn familie was samengekomen, de dokters hadden Bowie opgegeven. Er was niks meer wat haar kon redden, wat ze voor haar konden doen, helemaal niks. We hadden de hele fucking wereld rond gerezen en niks wat haar kon redden, maar dan ook echt helemaal fucking niks of helemaal fucking niemand. ''How does heaven look like?'' vroeg ze me uiteindelijk, haar blik oogde vermoeid, haar gezichtje was in zo'n korte tijd achteruit gegaan, ze leek opgevreten te worden. Ze liet zich vermoeid achterover vallen nadat ze haar vraag gesteld had. Alsof het haar veel energie kostte om te praten, wat waarschijnlijk ook zo was. Ik blikte direct naar mijn zus, die pijnlijk op haar onderlip beet, haar tranen rolde geluidloos over haar wangen heen. ''It's a beautiful place honey.'' onderbrak mijn moeder de stilte. Ze knielde neer naast Bowie op het bed en wreef over haar kale hoofdje heen, de prachtige krullen die ze ooit bezat, had ze niet meer. Bowie humde zwakjes en sloot kort haar groene ogen. ''Can i play in heaven?'' vroeg ze een tijdje later, mijn moeder kauwde op de binnenkant van haar wangen, ik zag hoe ze met al haar kracht tegen haar tranen probeerde te vechten, ze slikte moeizaam, maar schraapte uiteindelijk dan toch haar keel. ''Yes, ofcourse. And you can eat a lot of candy too!''
Ik glimlachte zwakjes bij het zien van het oplichten van Bowie's prachtige gezichtje. ''Wow, that sounds amazing.'' bracht ze zachtjes uit, mijn moeder drukte een kusje op haar voorhoofd. ''It is sweety, it is.''
Even zaten we zo, om het bed van Bowie heen verzameld, toekijkend naar het prachtige kleine meisje. Het kon elk moment gebeuren, ze was in zo'n korte tijd, zo enorm veel achteruit gegaan.. De dokters hadden gezegd dat het elk moment kon gebeuren, al weken zaten we met zijn allen om haar bed heen. Al weken waren we in pijn en stilte aan het afwachten, de angst groeide met de dag meer, Bowie zou van ons afgenomen worden en niemand kon daar wat aan doen.
Bowie schraapte haar keel en blikte onzeker naar de muur, ze liet haar ogen kort en twijfelend over mij heen glijden.
''Will you visit me uncle Harry, when i'm in heaven? So we can play tag all evening just like we always did?''
Mijn ogen vulden met tranen, gehaast stond ik op. Mijn nichtje hoefde mijn tranen niet te zien. Ik wilde niet dat ze me zo zag. Ik kon niet geloven dat het enige in mijn leven waar ik zoveel van hield.. Weggenomen van me zou worden.. Snikkend stond ik in de gang, mijn moeder volgden me direct en troostte me liefdevol.
Na een kleine twintig minuten liep ik terug de kamer in, Bowie was inmiddels al in slaap gevallen, niet zo heel gek ook, het was half acht s'avonds. Bowie lag normaal al een uur in bed. Maar aangezien we allemaal zoveel mogelijk tijd bij en met haar wilden zijn, hadden mijn zus en haar man bedtijd afgeschaft.
Ik nam plaats naast haar op bed en liet mijn ogen glijden over haar gezichtje, ze lag zo vredig te slapen.
Mijn zus zuchtte zachtjes en gaapte kort. Haar ogen vielen haast dicht, Gemma zat nachtenlang bij Bowie, het sloopte haar ook op, het was te zien. Ik wreef liefdevol over de wangen van Bowie heen en blikte kort op naar mijn zus, die in gevecht was met haar zelf om haar ogen open te houden. ''Get some sleep Gem, i will watch over her.'' stelde ik voor. Gemma twijfelde kort maar knikte uiteindelijk toegevend, ze was echt doodmoe. ''I will stay with her alright.'' stelde ik haar nog gerust. Ze drukte nog een zachte kus op de wang van Bowie en verdween toen met tegenzin het kamertje uit.
Ik bleef echter staren naar het meisje voor me, vredig in slaap.. Zo mooi, zo jong, zo onschuldig..
Ik nam voorzichtig plaats naast haar en ik nestelde haar dichter tegen mij aan, uiteindelijk sloot ik toen zelf ook vredig mijn ogen. Hopend dat dit moment voor eeuwig zou duren. Dat ik Bowie voor altijd en eeuwig in mijn armen kon houden.

Twee kleine handjes vormden om mijn arm heen, ik schrok direct wakker en ik blikte direct onrustig op Bowie.
Het kamertje waarin we ons bevonden was donker, enkel een beetje verlicht door wat lantaarnpalen die via het raam naar binnen schenen, ik gokte dat het nacht was.
Ze streelde kort over mijn arm heen en blikte op in mijn ogen, haar gezicht was onleesbaar, de blik die ze in haar ogen had.. Had ik nooit eerder gezien bij haar, verbaasd bleef ik staren naar het kleine meisje naast me, ze wuifde me en direct deed ik wat ze vroeg, ze sloot haar kleine armpjes strak om mijn nek heen en drukte een kus op mijn wang. ''I will love you forever uncle.'' fluisterde ze zachtjes in mijn oor.
Haar woorden gaven me kippenvel, ze maakte haarzelf los uit onze fijne omhelzing en nestelde haarzelf vredig tegen het kussen achter haar aan, haar oogjes bleef ze gericht houden op mijn gezicht. Verbaasd greep ik haar kleine handje beet, niet wetende wat er zo één, twee, drie aan het gebeuren was, al wist ik aan de andere kant dondergoed wat er aan het gebeuren was. Zou ze... Zou ze..
Ze streelde kort met haar vingertjes over mijn hand. ''I love you too Bowie, i will love you forever, you know that right?''
Ze glimlachte bij het horen van mijn woorden, het schattige lachje van mijn nichtje wist kort mijn gebroken hart te helen. Voor even maar helaas, ik besefte me al te goed dat dit de laatste keer zou zijn haar lachje te horen, uiteindelijk viel het stil. Ik hield mijn nichtje stevig geklemd in mijn armen. Genietend van haar aanraking hoelang het ook nog mocht duren.
''Do you think heaven is beautiful uncle?'' vroeg ze me opnieuw dezelfde vraag die mijn moeder deze avond nog had beantwoord.
Ik schraapte mijn keel en klakte bedenkelijk met mijn tong, wat moest je hierop zeggen? ''I.. I.. Think.. i suppose.'' bracht ik stamelend uit, de juiste woorden had ik niet, ik wist niet hoe ik mijn nichtje gerust moest stellen, wat ik moest doen.
Ze giechelde kort bij het horen van mijn stotterende woorden en sloot haar ogen tevreden. ''I will tell you all about it when i see you again uncle.'' met die woorden blies ze haar laatste adem uit en sloot ze haar ogen voor eeuwig.

''Fly high my angel, i will miss you forever.''



Zuchtend greep ik een glas uit de kast en vulde deze met ijskoud water, mijn hoofd leek uit elkaar te klappen, ik wierp een korte blik op de klok, het was verdomme half vier s'nachts en ik had nog geen enkel minuutje mijn ogen gesloten. Bowie spookte door mijn hoofd heen, ze speelde in mijn gedachten.. Als ik terug denk aan de tijd die ik gespendeerd heb met Bowie voelde het alsof ze weer even bij me was, zo echt leken die herinneringen. Helaas werd ik altijd weer opnieuw herinnerd aan de realiteit, Bowie was er niet meer, Bowie zou nooit meer terugkomen. Het waren enkel gedachtes die aan me plakte als koud zweet. Meer was het niet..
Ik beet gefrustreerd op mijn onderlip, waarom Bowie? Waarom?
Ik gooide mijn water agressief naar binnen en zuchtte kort uit. Ik miste mijn nichtje, ik miste haar zo erg.
Het feit dat Ravenna toevallig haar logeerkamer had uitgekozen om in te verblijven had me echter erg verbaasd, het had de herinneringen met Bowie weer opgeroepen..
Ik had niet verwacht ooit nog één stap te zetten in die logeerkamer, de herinneringen die ik daar had gemaakt met Bowie waren me te pijnlijk, ik wilde er eigenlijk niet aan terug denken, wetende dat het me sloopte, ik glimlachte zwakjes en er rolde geluidloos een traan over mijn wang heen bij het terug denken aan de tijd dat Bowie hier sliep. Hoe we samen hutten bouwden en daar vervolgens in bleven slapen, hoe we kilo's snoep en taartjes aten.
Ze hield ervan om bij mij te zijn en ik hield er zelfs nog meer van, de lach die ik op haar gezicht wist te toveren telkens opnieuw liet mijn hart altijd sneller kloppen. Bowie was de liefde van mijn leven. Bowie zal altijd de liefde van mijn leven blijven, net als Vince de liefde van Ravenna's leven is en niemand daar wat aan kon veranderen.
Echter toen Vince hier had gelogeerd voelde het alsof Bowie weer een beetje teruggekeerd was in huis, als ik naar Ravenna en haar neefje kijk, word ik altijd terug gezogen in de tijd en worden de herinneringen van mij en Bowie kort werkelijkheid.
Ik schudde mijn hoofd, de afgelopen weken waren echt een beetje chaotisch geweest wel. Echter had ik er enorm van genoten, ik had er geen spijt van Vince te laten overvliegen naar Engeland. Ik zag hoe Ravenna er aan onder door ging, het gemis van haar neefje sloopte haar echt. Ik kon het haar niet kwalijk nemen, als Bowie hier nog had rond mogen lopen, had ik haar het liefste ook elke seconden van de dag bij me willen hebben. Meteen dwaalden mijn gedachten af naar de dag dat ze me in alle paniek had opgebeld, de dag dat Vince kwijt was.
Die dag had ik angsten uitgezeten, ik was zo blij dat het kleine mannetje ongedeerd gevonden was door mijn zus.
De woorden van Gemma schoten direct door mijn hoofd heen. ''Vince and Ravenna remind me of you and Bowie.''
''Harry?'' ik schrok op van Ravenna haar zachte stem, haar gezicht stond in een diepe frons, ik beet op mijn lip toen ik mijn ogen liet glijden over haar lichaam. Ze had enkel een shirtje aan, haar benen waren goed te zien.
Toen ze mijn blik opmerkte sloeg ze verlegen haar ogen neer, ze schoof onzeker met haar voeten over de grond. Meteen richtte ik me op haar gezicht. ''Yeah?'' bracht ik zachtjes uit. Ze wreef vermoeid in haar ogen en ze gaapte kort, oh wat zag ze er schattig uit zo, ik opende mijn armen direct en langzamerhand liep ze mijn richting in, ze nestelde zich tussen mijn armen. Ik sloot mijn armen stevig om haar lichaam heen en legde mijn hoofd neer in haar blonde haren.
''You're alright?'' mompelde ze zachtjes, ik merkte hoe ze haar gapen probeerde te onderdrukken, ze liet haar handen glijden over mijn smalle heupen en ik gromde kort. ''Uhu.'' mompelde ik uiteindelijk.
''Hm, yeah?'' ze blikte op en bestudeerde mijn gezicht met een onderzoekende blik. ''Is it about Bowie?'' raadde ze gelijk.
Ik beet betrapt op mijn lip, ja.. Dat was het zeker.
''Do you want to talk about it Harry?'' vroeg ze me liefjes, ze streelden langzaam over mijn heupen heen en uit reactie verstrakte mijn armen wat strakker om haar lichaam heen, ach ja waarom ook niet.

Ik glimlachte breed uit toen ik Ravenna opnieuw in de slappe lach zag belandden, we zaten inmiddels alweer een tijdje aan de keukentafel, pratend over Bowie. Over de herinneringen die ik heb mogen maken met Bowie.
Genietend keek ze toe hoe ik mijn verhalen vertelde over mijn kleine nichtje, een warm gevoel vond plaats in mijn onderbuik. Ravenna had sowieso gek geweest op Bowie en andersom had dat ook zeker weten zo geweest.
De manier hoe Ravenna omging met haar neefjes gaf me enkel meer kriebels, wetend dat als Bowie nog bij me was geweest, als Bowie nog had geleefd, ze net zo liefdevol had omgegaan met haar als met haar eigen neefjes.
Ravenna nipte aan haar thee en keek me aan met glinsterende ogen, kort daarna gaapte ze kort.
''Are you tired sweety?'' vroeg ik haar vermaakt, ik had haar uren lang wakker gehouden met het gepraat over Bowie, maar ze leek er enorm veel van te genieten, ze knikte toegefelijk maar schraapte haar keel direct. ''I'm tired yeah.'' gaf ze toe, ik wilden mijn mond openen, maar ze was me gauw voor.
''I don't want to go to bed, please tell me more about Bowie.'' ze keek me smekend aan met haar prachtige blauwe ogen. Ik grijnsde breed bij het zien van haar smekende blik en ik knikte toegevend.

''Bowie.. Bowie.. Where are you?'' grijnzend liep ik de trap op, ik wist precies waar ze haarzelf verstopt had. Al speelde we tweehonderd keer per dag verstoppertje, ze verstopte zich altijd op precies dezelfde plek.
Grijnzend liep ik de hal in, sluipend naar de badkamer. Grijnzend trok ik de deur voorzichtig open. ''Hm, where could she be.'' mompelde ik hoorbaar, al gauw hoorde ik een giechel uit de badkuip komen, ik moest mijn best doen mijn lach te onderdrukken. Grijnzend liep ik naar de badkuip en ik liet mijn vingers kort glijden door het douchegordijn. Ik hoorde Bowie kort naar adem snakken, bang dat ik haar zou vinden achter het douche gordijn. Ik liet mijn vingers terug glijden in mijn broekzak en ik stapte grijnzend achteruit. ''Hm, she isn't here.'' mompelde ik nep verbaasd.
Ik wist dondergoed dat ze in de badkuip lag, maar het voldane gevoel wat ik haar gaf als ze het potje won, was voor mij genoeg om haar telkens opnieuw te laten winnen.
Kort erna liep ik terug naar beneden, ik schreeuwde nog: ''I can't find her, i give up Gemma.''
Niet veel later hoorde ik gerommel uit de badkamer, Bowie opende de deur met een vaart en rende langs me heen, ik zette de achtervolging lachend in. ''I'm gonna win uncle! I'm gonna win.'' giechelde ze breed uit. Haar kleine voetjes tikte vrolijk op de houten vloer en haar donkere krullen danste vrolijk mee door haar snelle beweging.
''You're not! You're not.'' gilde ik lachend terug.
Toen ze aan was gekomen bij de buurt plek keek ze me aan met een stralende glimlach. ''Told you i would win again.'' mompelde ze bijdehand, ik porde lachend in haar buik. Gemma keek grijnzend toe hoe haar kleine dochtertje eigenwijs haar handjes in haar zij had geslagen. ''Mum, i won again..'' Gemma schraapte haar keel en humde vermaakt. ''I see sweetheart.'' ze wreef kort door de krullen van Bowie heen en fluisterde zachtjes in haar oor. ''Go get some ice cream baby, winners deserve ice cream.'' Bowie rende vrolijk de huiskamer uit op weg naar de keuken, direct verstrakte Gemma's blik en liet ze haar ogen onrustig over mijn gezicht glijden.
''Harry there is something i need to tell you.'' begon ze vluchtig. Ik fronste verbaasd en nam plaats naast mijn zus op de bank. ''What is it about?'' vroeg ik haar nieuwsgierig, echter maakte het me bloednerveus..
''Bowie..'' zuchtte ze uit. Ik fronste verbaasd. ''What is it? did she misbehaved at school?'' grinnikte ik, in de hoop mijn zus op te vrolijken, haar gedrag was in een minimum van tijd omgeslagen. ''I wished it was about that.'' mompelde ze, ze nam haar onderlip tussen haar tanden, ze kauwde er nerveus op. Ik fronste opnieuw mijn wenkbrauwen en greep haar arm beet. ''Gem, what is going on?'' fluisterde ik angstig. Haar ogen vonden de mijne, die ze direct neersloeg, levenloos bleef ze staren naar de vloer onder ons.
''Bowie has been diagnosed with leukemia.''
En met enkel zes woorden, stortte mijn wereld in elkaar.


''Harry..'' Ravenna sloot haar armen liefdevol om me heen en nam plaats op mijn schoot. ''It hurts so much.'' piepte ik in haar shirt. Ze wreef geruststellend door mijn krullen heen. ''I know.. Sssh.''
Ik had nooit gedacht ooit weer zoveel te spreken over Bowie met iemand, maar het voelde vertrouwd.
Alsof we iets dichter naar elkaar toegegroeid waren nu. Echter deed het me enorm pijn nu de herinneringen weer levend leken te worden en ik opgezogen werd in de gedachte aan Bowie.
''Come, you should get some sleep Harry.'' mompelde ze zachtjes terwijl ze een kus in mijn haar plantte. Ik sloot mijn armen om haar fijne middel en blies wat lucht uit. ''Please stay with me the night.'' mompelde ik smekend.
Ze knikte goedkeurend en trok ons omhoog. Zou ze bij me hebben willen slapen als ik haar niks verteld had over Bowie? Ik wuifde de verwarrende vragen weg en liep hand in hand met Ravenna naar boven, naar mijn slaapkamer.
We schoven samen onder de lakens in mijn bed en ik sloot mijn armen liefdevol om haar smalle middel heen.
De laatste weken waren verwarrend geweest voor zowel mij als Ravenna, beide hadden we onze beschadigingen opgelopen uit het verleden waar we hopeloos van probeerde te genezen.
Ik wreef de blonde plukjes weg uit haar prachtige gezicht en zuchtte gefrustreerd uit.
Praten met Ravenna had me vroeger meerdere malen kunnen redden, had me vroeger meerdere malen opgevrolijkt en goed laten voelen, toen ik zelf net in het celebrity wereldje terecht kwam, maakte het me kapot. De haat die je kreeg, het bemoei, ik snapte dat het Ravenna ook had gesloopt de afgelopen weken.. Een klein schuldgevoel bekroop mijn lichaam, misschien had ik haar werk niet mogen delen zonder toestemming..
Ik zuchtte opnieuw gefrustreerd uit en ik liet mijn ogen glijden over Ravenna die haar ogen al vredig gesloten had.
Ik keek altijd uit naar de nachten dat ik Ravenna kon spreken, soms praatte we nachtenlang door, het grappige was dat ze nooit door heeft gehad dat ze praatte met mij. En nu, nu had ik haar hier bij me, in mijn bed..
Als mijn meisje? Volgens mij was ze mijn meisje..
Ik grinnikte zachtjes en trok haar dichter tegen me aan, alhoewel ik haar al langer kende dan vandaag, leek ik zaken aan haar te ontdekken wat ik eigenlijk niet wist, ik wist bijvoorbeeld al dat ze erg van tekenen hield, maar ik had nooit geweten dat ze er zo goed in zou wezen. Ik wist ook niks over een beste vriendin die omgekomen was, ik wist ook niks over haar neefjes. Veel dingen leek ze niet besproken te hebben.
Ik wist eigenlijk alleen de hoognodige dingen, dat ze ervan droomde te studeren in Londen, dat ze thuis niet enorm gelukkig was en dat ze een enorme Harry Styles fan was.
De kriebels die ik voelde toen ze de Londen Eye instapte vergeet ik nooit meer, ik had nooit gedacht dat het echt zou lukken. Ik wist hoe ze eruit zag.. Op foto's. In het echt leek ze nog zoveel meer adembenemender te zijn.
De avond dat ze me vertelden dat het voelde alsof ze me al langer kende, ik wilde het eruit schreeuwen. Gillen dat dat ook zeker zo is. Maar ik durfde het niet. Ik had zolang naar dit moment toegeleefd, om haar eindelijk de mijne te maken.
Ik had jarenlang moeten wachten, geduld moeten hebben.
''Goodnight Harry.'' fluisterden Ravenna plots. Ze blikte kort op en drukte haar lippen kort maar liefdevol op de mijne.
''Goodnight my love.'' fluisterde ik zachtjes terug.
Ik trok haar dichter tegen me aan en sloot mijn ogen.
Ik glimlachte in mijzelf bij het terug denken aan de tijd dat ik Ravenna dagelijks sprak, hoe ze tegen mij in geuren en kleuren vertelden hoe gek ze op mij was. Natuurlijk deed ik mee, alsof ik zelf ook een grote fan was van mijzelf.

Little did she know that Harry Styles was having a crush on her too.



Reacties (1)

  • LaureWithAnE

    Oh. My. God. Harry Edward Styles, you cheeky man! ❤️ Snel verder!!!

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen