De zoen mondde algauw uit in iets vurigers. Alex trok haar trui over haar hoofd, die van hem volgde en een moment later had hij haar beha losgemaakt en bestreken zijn lippen iedere centimeter van die prachtige borsten van haar. Toen ze aan zijn knoop begon te sjorren, realiseerde hij zich echter dat ze weer op weg waren naar een intieme vrijpartij en geen intiem gesprek.
      ‘Alex…’ zei hij aarzelend.
      Toen ze opkeek, zag hij de teleurstelling in haar ogen. Hij wist niet goed wat er in haar hoofd omging – dat ze hem gewoon onweerstaanbaar vond of dat ze weer onder een gesprek uit probeerde te komen. Met een zucht trok ze haar handen terug.
      ‘Je wilt praten?’
      ‘Jij wilde praten, toch? Jij stuurde mij een bericht.’
      ‘Ja,’ mompelde ze. ‘Chibs liet me niet veel keuze. Ik moest jou of hem in vertrouwen nemen.’ De toon van haar stem veranderde, werd feller. ‘Heb je hem echt over Miles verteld?’
      Hij had geweten dat die vraag zou komen en het zorgde voor een beklemmend gevoel in zijn borst. Wat als ze weer boos werd? Hoewel hij blij was dat ze haar verontschuldigingen had aangeboden en dat ze zelfs bekend had ook van hem te houden, was hij wel een klein beetje sceptisch. Die dingen zouden haar gedrag niet zomaar veranderen. In een poging haar kalm te houden, legde hij een arm om haar middel en draaide haar zo dat ze met haar rug tegen zijn borst aanlag. Hij drukte een klus op haar schouder terwijl hij zijn armen om haar heen sloeg, een hand op haar buik en de ander om haar borst.
      ‘Ik was boos op je en het duurde niet lang voordat Chibs dat doorhad. We praatten over… ons. Ik heb hem verteld dat we sinds twee weken wat hadden en dat we gisteren uit elkaar zijn gegaan.’
      Hij voelde haar armspieren aanspannen, al zei ze niets.
      ‘Ik weet dat je dat niet wilde. Maar eerlijk gezegd kon dat me op dat moment niet zoveel schelen – ík voelde wel de behoefte om mijn zorgen om je met iemand te delen en ik was het zat om mijn eigen gevoelens steeds maar aan de kant te schuiven. Ik hou van je Alex – maar ik maak me ook zorgen om je. Omdat je nergens over praat. Omdat ik je zie veranderen in iets… kouds en je niemand toelaat. Ik hoopte dat als het mij dan niet lukte om tot je door te dringen, het Chibs dan misschien wel zou lukken. Dus toen ik Chibs vertelde dat je veranderd was en hij vroeg of het door de stress van al het geweld kwam, vertelde ik hem de waarheid. Dat Miles je verkracht had.’
      Haar zwaardere ademhaling gaf haar boosheid – of misschien haar onmacht – weer. Opnieuw kuste hij haar schouder en streelde hij met zijn duimen haar huid, hopend dat zijn aanrakingen haar woede iets konden bekoelen.
      Een lange tijd was ze stil. Juice liet het op haar inwerken – zolang ze niet begon te tieren vond hij het een vooruitgang.
      ‘Hoe reageerde hij?’
      ‘Hij vloekte. Vroeg waarom niemand ervan wist en toen zei ik dat het nogal vernederend was. Daar kon hij zich wel in vinden.’
      Weer viel er een stilte. Nog steeds was hij vooral degene die praatte.
      ‘Wat gaat er door je heen?’ probeerde hij voorzichtig te pushen.
      Ze liet een cynische lach horen. ‘Je klinkt als een therapeut man.’
      ‘En jij als een dwarse puber,’ kaatste hij terug.
      Over haar schouder keek ze hem aan. ‘Oké, touche.’ Er gleed een vluchtige glimlach over haar lippen, daarna nestelde ze zich weer tegen hem aan. Een beetje opgelucht liet hij de spanning van zich afglijden.
      ‘Ik vind het… oké denk ik. Mijn eerste impuls was om je een stomp voor je bek te verkopen maar nu de verontwaardiging een beetje is weggeëbd snap ik je wel. Dat je ook niet meer wist wat je moest doen na onze ruzie van gisteren. Ik ben niet achterlijk, diep vanbinnen weet ik heus wel dat het niet goed met me gaat. Maar alle kutdingen negeren werkte voor mij – voorlopig.’
      ‘Ja, werkt het echt?’ vroeg hij zacht. ‘Tegen je vriend snauwen dat hij zich had moeten ombrengen klinkt niet echt… zoals het hoort.’
      ‘Dat is het probleem,’ zuchtte ze. ‘Anderen kwetsen, anderen wegduwen zodat ik mijn gevoelens weer ver weg achter slot en grendel kan stoppen, is… therapeutisch. Maar je hebt gelijk, uiteindelijk maak ik daar alleen maar relaties mee kapot. Vriendschappen, dit… Maar voor het moment zelf is het een oplossing. Hoe stom ook.’ Haar vingertoppen gleden over zijn arm en ze draaide zich iets zodat ze met haar wang tegen zijn borst leunde.
      ‘Ik weet niet hoe het nu verder moet Juice,’ zei ze na een tijdje. ‘Wat je van me verwacht. Wanneer ik genoeg aan je heb verteld. Hoe ik… over de dingen moet praten waar ik niet over wil praten. Waar ik misschien niet over kán praten.’
      ‘Ik denk dat je het groter maakt dan het is. We hoeven het niet te forceren… maar je moet je er wel voor openstellen.’
      ‘Ja maar hoe dan? Wat wil je weten? Hoe vaak hij me genomen heeft? Welk standje? Hoe het voelde toen… toen…’ Ze haalde scherp adem, haar stem werd beverig. ‘Wat helpt het als je dat weet? Ik wil het gewoon vergeten.’
      ‘Maar je kunt het pas vergeten als je er vrede mee hebt.’
      Ze schoot zo wild overeind dat haar hoofd tegen zijn kaak klapte. In een reflex greep hij naar zijn kin, waar zich een venijnige pijn door verspreidde. ‘Vrede mee hebben? Hoe kan ik er ooit vrede mee hebben?!’ Ze draaide zich naar hem toe, haar ogen troebel van de tranen.
      Hij kneep zijn lippen op elkaar. Het deed hem pijn haar zo te zien, en hij had de antwoorden ook niet. Hij had geen flauw idee hoe iemand zo’n trauma verwerkte – hoe iemand überhaupt een trauma verwerkte, en zij had er zo veel…
      ‘Ik denk… dat je op de een of andere manier moet accepteren dat het is gebeurd. En dat praten… helpt bij die acceptatie. Dat de heftige emoties die het oproept afvlakken wanneer je het vaker… opnieuw doormaakt.’
      ‘Het opnieuw doormaken, dat is wel het laatste wat ik wil,’ bromde ze.
      ‘Ja, dat is voor niemand leuk, Alex. Iedereen moet erdoorheen.’ Hij kwam iets overeind tot hij op zijn knieën op de bank zat en sloeg zijn armen om haar middel. Zijn gezicht was vlak bij het hare en hij keek haar indringend aan. ‘Je bent ontzettend sterk, Alex. Ook mentaal. Je bent een vechter, en ik weet dat je alles op alles zal zetten om te voorkomen dat wat Miles deed zo’n stempel op je leven zal drukken. Misschien moet je huilen, misschien wordt je razend… maar dat moet er allemaal uit. En je hoeft het niet alleen te doen. Ik zal je vasthouden wanneer je huilt en je mag mijn ribben blauw slaan als dat je oplucht. En het hoeft niet allemaal nu, niet vandaag. Maar vertel het me wanneer je flashbacks heb, wanneer je angst of woede ervaart, en alsjeblieft, laat het me weten als ik iets doe wat je niet fijn vindt. Ik – ik vind het soms nog steeds lastig om met je te vrijen. Omdat het goed lijkt te gaan – maar ik niet weet of je eerlijk tegen me bent en ik me niet kan voorstellen dat intiem met iemand zijn géén herinneringen oproept.’
      ‘Dat doet het niet, Juice.’ Ze streek langs zijn wang. ‘Op de een of andere manier zit ik in een soort cocon als jij bij me bent, als jij me bemint… waardoor zulke gedachten altijd ver weg blijven. Alsof er een soort afweermechanisme in me zit dat aangaat zodra ik geen kleren meer aan heb.’ Ze toonde hem een grijnsje, maar daarna werd ze weer serieus. ‘Het zijn juiste op andere momenten dat ik eraan terugdenk. Als ik er totaal niet op berekend ben – meestal als ik alleen ben, of emotioneel, zoals vanochtend.’
      Ze keek naar hem op, hij zag de aarzeling in haar ogen.
      ‘En dan? Wat gebeurt er dan?’
      Ze keek weg, maar hij legde zachtjes zijn hand tegen haar wang en draaide haar gezicht terug. ‘Er is niks om je voor te schamen, Alex. Voel je je dan weer machteloos? Lijkt het alsof het weer gebeurt?’
      ‘Meestal… is het een onverklaarbare angst. Dat heb ik het gevoel dat hij achter me staat, dat ik zijn adem voel. Als een soort… geest.’
      ‘Geloof je in geesten?’
      Ze keek hem verontwaardigd aan, maar hij haalde zijn schouders op. ‘Ik wel, denk ik. Zo raar is dat heus niet.’
      ‘Nee,’ zei ze toen. ‘Ik geloof niet in geesten. Ik weet dat het iets psychisch is, dat hij er niet echt is, maar op dat moment maakt dat het niet minder realistisch. Soms zijn er beelden, van… die nacht. Maar die kan ik wegduwen en die aanwezigheid die ik lijk te voelen… die niet. Het voelt als een soort duisternis die de hele tijd aan me kleeft, die me beïnvloedt in alles wat ik doe.’
      ‘Ja, die voel ik soms ook tijdens een ruzie,’ bekende hij. ‘Dat zijn die weggedrukte emoties, denk ik. Je woede. Je onmacht. Je angst. Soms… beheersen die je. En zolang je die niet laat gaan, denk ik dat je hém ook niet kunt laten gaan.’
      ‘Maar hoe moet ik die dan laten gaan? Gewoon een potje janken, een paar mensen in elkaar rossen?’
      ‘Dat is weer die acceptatie, denk ik.’ Hij kuste haar voorhoofd. ‘Ik ben geen psycholoog. Ik… zeg ook maar wat mijn hart me ingeeft.’
      Haar hand gleed langs zijn borst en bleef ter hoogte van zijn hart liggen. ‘Wijs hart heb je.’
      Hij grijnsde. ‘Ja. Helemaal vol met liefde. Voor jou.’ Zijn lippen streelden die van haar. ‘En liefde overwint alles, is dat niet wat ze altijd zeggen?’
      ‘In sprookjes misschien.’
      ‘Nou ons leven is toch net een sprookje?’
      Ze beet zachtjes in zijn onderlip. ‘De prins die verliefd werd op de prins die stiekem een prinses bleek te zijn.’
      ‘Heel modern,’ lachte hij zacht.
      Ze keek hem weer aan. ‘Juice?’
      Hij trok vragend zijn wenkbrauwen op.
      ‘Ik hou van je. En ik ga je laten voelen hoeveel.’ Ze duwde hem naar achteren op de bank, begon zijn nek te kussen en werkte zich vandaar een weg naar beneden.
      Deze keer stopte hij haar niet toen ze aan zijn knoop begon te prutsen.

Reacties (2)

  • NicoleStyles

    hahah jaa dat is me een sprookje welxD

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Ze zijn zo lief!!!!!!!!! Mooi geschreven!!! Verder xx

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen