Foto bij Hoofdstuk 9  ||2003||


2003
Cara Victoria Lagos Cullen

Ik ben vanaf een paar maanden weer een echte Cullen en ik heb gewoon weer een familie. Het voelt zo goed om die woorden te horen in mijn eigen gedachten.
‘Ik ben blij dat je weer terug bent.’ Zegt de man waardoor ik opkijk en naar hem glimlach. Ik ben ook blij om weer terug te zijn. Ik sta op en loop richting een vaas met bloemen. Met de toppen van mijn vingers glijd ik over de blaadjes van de zacht roze anjers heen.
‘Cara, kijk je met mee naar Rugby?’ Hoor ik Emmett vragen. Langzaam draai ik me naar de jongen toe en knik dan. Emmett kan soms best vervelend zijn maar het eigenlijk gewoon een grote beschermende broer. Het is een beer van een jongen en lijkt heel intimiderend, maar stiekem is het gewoon een knuffelbeer. Zo heeft iedereen van de familie wel iets. Esme het zorgzame en moederlijke, Rosalie het bloedmooie en ook wel het moederlijke een beetje en Alice is vooral een stylist en een schat van een meid. Ik glimlach bij de gedacht aan alle vrouwen van het huis. Carlisle is een beschermende, zorgzame vader, Emmett is een beschermende, knuffelbeer broer, Jasper is een beschermende, meelevende en goed luisterende broer en Edward… Edward is een slimme lieve broer maar heeft zo zijn aparte gedrag. De hele familie heeft me zonder te twijfelen in huis genomen en ze zijn allemaal geweldig. Allemaal op hun eigen manier. Een flits gaat er voor mijn ogen langs en meteen begin ik breed te grijnzen.
‘Tuurlijk, ik wil je teleurgestelde gezicht niet missen.’ Zeg ik waarop ik Alice hard hoor grommen. Emmett kijkt me zuchtend aan en trekt een pruillipje.
‘Cara, steel mijn gave niet steeds!!’ schreeuwt Alice boos vanaf boven waarop ik zachtjes begin te grinniken. Ik ren op top snelheid naar boven en zonder te kloppen ren ik haar kamer binnen.
‘Ah toe nou Alice. Ik ben gewoon wat aan het geinen. Ik beloof dat ik het toekomst kijken vanaf nu weer aan jou over laat.’ Zeg ik waarop ze knikt en me eens grondig bekijkt.
‘Afgesproken.’ Zegt ze waarop ik knik en me op haar bank neer laat vallen. ‘Maar nu hebben we iets veel belangrijker te bespreken. Je woont nu bij ons dus moet je er ook net zo mooi uit zien.’ Zegt ze waarop ik glimlach en knikt.
‘Tuurlijk Alice.’ Zeg ik waarop ze vrolijk opspringt en op beide wangen een kus drukt. ik weet niet waarom, maar ik voel me thuis. Ik voel me begrepen en geliefd. Ik zal blijven tot mijn hard zegt dat ik moet gaan. Tot mijn hard zegt dat het weer tijd is. Ik kijk naar Alice en ze kijk me met een wazige blik aan. ‘Alice?’ vraag ik het meisje voorzichtig waardoor ze opschrikt en me met een glimlach aan kijkt.
‘Je gaat je hier echt niet vervelen hoor. We houden nu al van je en Carlisle laat je nu echt niet meer zomaar gaan. Dit is nu ook jou thuis en je zult hier echt geweldig vinden. Ik zie dat je nog heel lang bij ons zal wonen.’ Zegt het meisje met een grote glimlach op haar gezicht. Ik grinnik zachtjes en knik.
‘Cara, de wedstrijd begint!’ Schreeuwt Emmett vanaf beneden naar me. Ik en Alice kijken elkaar aan en schieten dan in de lach. Alice springt op trekt van alles uit haar kast en gooit het me toe. ‘Niet lachen, maar komen!’ schreeuw de jongen grommend.
‘Je moet iets beters aan doen dan dit. Niet tegen stribbelen graag. Ik weet toch wel dat je het leuk gaat vinden.’ Zegt ze Alice Emmett totaal negerend. Ik knik vlug met mijn hoofd en neem het kledingstuk aan wat Alice naar me toe steekt. Vlug kleed ik me om en Alice begint enthousiast in haar handen te klappen als ik in een lichtblauw jurkje met leren laarsjes voor haar sta. Ik draai in het jurkje een rondje voor haar en ze begint helemaal te stralen. Ze geeft me een leren riem en vlug bind ik hem om mijn middel. Alice begint nog meer te stralen dan ze al deed. ‘Je houd van mijn smaak.’ Zegt ze waarop ik glimlachend knik. Ik moet eerlijk toegeven Alice heeft smaak! Vanaf beneden hoor ik Edward lachen en geërgerd zucht ik. Ik hoor hem zacht mompelen dat ik met de verkeerde vrienden maak en ik laat meteen nog grom horen. Alice mag misschien druk en over enthousiast zijn, maar het is een geweldig mens. Ze is beter dan een Edward met zijn depressieve gedachtes. Denk ik naar hem. Ik hoor de jongen grommen en in onze richting rennen. Met een klap vliegt de kamer deur open en staat er een boze Edward in de ruimte. Zijn gouden ogen hebben een donkere kleur gekregen en lijken wel vuur te spugen. Ik glimlach naar de jongen zwak naar de jongen en sta langzaam op. Ik neem zijn gave open en kijk hem aan in zijn donkere ogen. Jij trut! Gromt hij in zijn gedachten. Zeg maar niet dat je me haat ik weet toch wel dat je van me houd. Denk ik waarop de jongen zucht. Je bent een moeilijk geval. Ik grinnik zachtjes en knik. Oud nieuws! Schreeuw ik in mijn gedachten naar hem waarop hij begint te grinniken. De jongen bekijkt me dan even weer en vlucht dan de kamer uit zonder aan iets specifieks te denken. Ik laat de gave van de jongen zakken en zucht dan opgelucht. Dat noem je nu opgeruimd staat netjes. Ik voel me altijd erg ongemakkelijk in Edward zijn buurt. Alice kijkt me verbaast aan en ik haal mijn schouders op.
‘Hij moet gewoon niet in mijn gedachtes kijken.’ Zeg ik waarop ze knikt en met me mee loopt naar beneden. Carlisle kijkt op vanuit zijn boek en glimlach breed als hij ons ziet. Ik loop op de man af en laat mezelf langst hem neer ploffen. Meteen zakt Emmett aan de andere kant van mij neer en Alice weer langs hem. Dit worden een paar gezellige jaren! Tenminste dat hoop ik en denk ik. Hoe zou je het eigenlijk niet leuk kunnen hebben met z’n familie?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen