Voordat Juan een sporttas met kleren had kunnen vullen, klonk de bel.
      ‘Ik doe wel open,’ zei June tegen hem. ‘Dan kun jij de laatste dingen pakken.’
      Ze gaf hem een kus en verliet de kleine slaapkamer. Hij zei niets – het was al zo lang geleden dat hij iets gezegd had dat ze zich de woorden niet eens meer kon herinneren.
      June opende de deur en liet Emilio binnen. Een beetje onwennig keken ze elkaar aan, daarna stapte hij zwijgend langs haar heen en ging de woonkamer binnen. Daar vloekte hij zo luid dat Junes hart een slag oversloeg.
      Zodra ze ook de tussendeur door was, zag ze dat zijn aandacht naar het bloedbad in de keuken was getrokken. Hoewel het vooruitzicht haar misselijk maakte, zei ze toch: ‘Ik ga het wel schoonmaken. Kun jij tot die tijd bij hem blijven? Ik wil niet dat hij het nog een keer ziet.’
      Hoewel ze hoopte dat Emilio zou voorstellen dat hij die nare klus op zich zou nemen, deed hij dat niet en mompelde hij alleen iets onverstaanbaars voordat hij naar Juans kamer toe liep.
      June keek hem even na totdat hij de deur achter zich had gesloten, daarna begaf ze zich naar de keuken en liep om de scherven heen. Sommige ervan zaten onder het bloed en haar maag trok zich samen toen ze zich inbeeldde hoe Camila dat in haar zoons lijf had geramd – of Mateo bij zijn moeder.
      Ze kokhalsde. Gauw wendde ze haar gezicht af en deed kastjes open en dicht totdat ze een stapeltje doeken had gevonden. Met een daarvan tilde ze de stukken servies op die ze eerder op de avond nog tijdens het avondeten hadden gebruikt en gooide ze in de vuilnisbak, daarna begon ze het aanrecht en de wasbak te boenen. Ze rilde toen ze weer voor zich zag hoe Mateo zijn moeders hoofd tegen de stalen rand sloeg. Leunend tegen een net gepoetst stuk gunde ze zichzelf even respijt. Niet lang – Juan zou zich vast afvragen waar ze bleef en ze wist dat hij niet wilde dat zij dit zou doen. Ze wilde echter ook niet dat hij het over een paar dagen zelf moest opruimen, als hij weer naar huis ging.
      Zich vermannend, spoelde ze de vaatdoek uit en ging ze verder met het schoonmaken totdat ze Juans slaapkamerdeur hoorde opengaan. Gauw gooide ze de bebloede doeken in de vuilnisbak en liep naar de woonkamer toe.
      Met een asgrauw gezicht staarde hij naar de grond.
      Emilio stond naast hem en drukte zoveel wanhoop uit dat ze het in iedere andere situatie komisch had gevonden.
      ‘Heb je de sleutel, Juan?’ vroeg ze.
      ‘Ik pak hem wel.’ Emilio trok een laatje in het halletje open en gaf haar de sleutel.
      Hij stapte als eerste naar buiten, gevolgd door June. Juan kwam daarna; hij struikelde bijna over de drempel en zijn sporttas sloeg tegen de deurpost aan. Emilio greep hem bij zijn bovenarm vast en keek June bezorgd aan.
      ‘Hij heeft nog geen woord gezegd,’ zei hij zacht.
      Zijn ogen schoten weer naar Juan, maar niets wees uit dat die zijn woorden had opgevangen.
      June zuchtte zachtjes. ‘Laten we hier maar weggaan. Dat helpt vast.’
      ‘Hij kan wel bij ons logeren,’ zei Emilio. ‘Dat doet ie wel vaker.’
      June protesteerde niet. Misschien zou hij zich daar inderdaad meer op zijn gemak voelen, die twee kenden elkaar al jaren. Als haar iets ergs overkwam, was Jordy waarschijnlijk ook degene die ze bij zich wilde hebben.
      Juan greep echter met stijve vingers haar hand vast. ‘Ik wil bij jou blijven, June,’ hakkelde hij. De toon klonk zo smekend dat er een trilling langs haar lippen schoot.
      ‘Oké. Dan brengt Emilio je naar mijn huis.’ Ze keek op naar Emilio. ‘Oké?’
      Aan zijn gespannen kaken zag ze dat hij zich gekwetst voelde, toch knikte hij kortaf en liep met grotere stappen dan voorheen naar de auto.
      June ging samen met Juan op de achterbank zitten en gaf Emilio haar adres. Verder zeiden ze niets tegen elkaar tijdens de rest van de rit.
      ‘Bedankt dat je ons kwam ophalen,’ zei June zacht toen hij voor haar huis geparkeerd had. Ze legde even een hand op zijn schouder, maar hij draaide zich van haar af en deed de portier open.
      ‘Ik ga nog niet weg.’
      June voelde een vervelende spanning in haar buik toen Emilio achter haar aan liep naar de deur toe. Ze probeerde echter haar eigen ongemak opzij te schuiven – misschien vond Juan het inderdaad wel prettig als hij meeging.
      Ze stak de sleutel in het slot en liet de twee jongens naar binnen. Juan hield haar hand nog steeds vast, zo stevig dat haar vingers een beetje pijn deden.
      Toen ze in de woonkamer stapten, zag ze dat haar moeder een serie aan het kijken was. Zodra ze hen binnen zag komen, pauzeerde ze het programma.
      Een beetje opgelaten keek ze haar moeder aan. Ze moest haar vertellen wat er was gebeurd, maar ze wilde niet dat Juan dat hoorde.
      ‘Ga anders eerst even douchen,’ zei June tegen hem. ‘Je bent helemaal verkrampt. Een hete douche helpt vast.’
      ‘Ga je – ga je met me mee?’ vroeg hij verstrooid.
      June voelde haar wangen gloeien. Hij zei het op zo’n toon dat het leek alsof hij niet echt doorhad wat hij haar vroeg. Gelukkig was Emilio zo ontdaan door de situatie dat hij er geen schunnige opmerking over maakte, al schaamde ze zich voor de gedachte dat haar moeder het vast ook had gehoord.
      ‘Ik zal een handdoek voor je pakken,’ antwoordde ze ontwijkend. Aan de hand leidde ze hem de trap op en pakte uit de kast op de overloop een handdoek. ‘Ik uh – ik denk dat het nog een beetje vroeg is om samen te douchen,’ zei ze met een blos.
      Hij keek haar schichtig aan. ‘Ja… ja waarschijnlijk wel.’ Ook zijn wangen werden een tint roder. ‘Sorry. Ik weet niet waarom ik dat vroeg. Ik – ik weet het gewoon allemaal niet meer.’ Zijn ogen liepen weer vol tranen en June sloeg haar armen om hem heen en hield hem stevig vast.
      ‘Ik blijf de rest van de avond bij je,’ beloofde ze. ‘En de dagen erna. Hoelang je maar wilt.’
      Zijn lippen trilden toen hij haar een kus gaf en ze proefde het zout van zijn tranen. Het leek alsof hij iets wilde zeggen, maar uiteindelijk pakte hij alleen de handdoek aan en stapte de badkamer in.
      June keerde weer terug naar beneden. Hopelijk was Emilio inmiddels weggegaan. Helaas ontdekte ze toen ze beneden kwam dat hij op de bank was gaan zitten en op zijn telefoon bezig was. Nerveus frunnikte ze aan de zoom van haar shirtje, niet wetend tot wie ze zich nu moest richten. Uiteindelijk ging ze op de rand van het bed zitten en zuchtte zachtjes.
      Toen ze naar woorden zocht, pakte haar moeder haar hand vast en kneep er zachtjes in. ‘Je hoeft er niet nu over te praten als je dat nog niet wilt, lieverd. Emilio heeft me een klein beetje ingelicht en gezegd dat er een gevecht was tussen Juans moeder en broer.’
      Dankbaar richtte ze haar blik op Emilio, maar ze kreeg alleen een koude oogopslag terug. Ze slikte.
      ‘Ja…’ zei ze zacht tegen haar moeder. ‘We waren aan het afwassen en Juans moeder had hem weggestuurd – blijkbaar om mij ervan te overtuigen dat hij niet goed genoeg voor hem was. Mateo hoorde dat en werd pissig en toen zij ze de meest verschrikkelijke dingen en sloeg Mateo haar met haar hoofd tegen het aanrecht, en zij stak hem met een mes…’ vertelde ze haar. Haar stem klonk afstandelijk, alsof ze naar iemand anders luisterde. ‘Juan raakte in shock toen hij de twee zag en uiteindelijk trok ik hem daar weg. Buurtbewoners moeten hun geschreeuw gehoord hebben, want na een tijdje kwamen er agenten naar binnen, die Mateo arresteerden en zijn moeder werd met een ambulance weggebracht.’
      De ogen van haar moeder glansden droevig. ‘Arme jongen. Vertel hem maar dat hij hier zo lang kan blijven als hij wil.’ Ze legde haar hand tegen Junes wang. ‘Het spijt me dat jij zoiets verschrikkelijks hebt moeten zien.’
      June haalde een beetje ongemakkelijk haar schouders op. ‘Voor hem is het erger dan voor mij. Het is zijn familie.’ Met een zucht trok ze haar hand los en stond ze op. Weer wierp ze een korte blik op Emilio, die de hint begreep en opstond. Blijkbaar was het deze uitleg waar hij op gewacht had.
      Ze liep met hem mee naar de deur. Toen hij al halverwege de voortuin was, bedacht ze zich. Ze trok de sleutel eruit en deed de deur achter zich.
      ‘Emilio…’ zei ze aarzelend. ‘Kunnen we… even praten?’
      Hij draaide zich om en haalde zijn schouders op. Zijn handen gleden in zijn zakken en hoewel hij er vast nonchalant uit probeerde te zien, had ze het gevoel dat hij zich op het moment best onzeker voelde.
      ‘Iets verderop bij dat grasveldje is een bankje.’
      Ze zag dat hij op het punt stond een opmerking te maken, maar uiteindelijk hield hij die toch binnen en liep met haar naar het bankje toe.
      ‘Je hebt je ma flink wat shit over me verteld hè?’ merkte Emilio na een paar stappen op. ‘Ze gaf me nog net geen klap in mijn gezicht toen ik mijn naam noemde.’
      ‘Ik heb niks gezegd wat niet waar is.’
      ‘Je maakt alles altijd groter dan het is,’ snoof hij.
      June klemde haar kiezen op elkaar en besloot die opmerking wijselijk te negeren. Ze ging op het bankje zitten, op ruime afstand van hem.
      ‘Ga je ook nog wat zeggen? Of wordt dit weer zo’n zwijgconcert van je?’ spotte Emilio toen June nog bezig was om te bedenken hoe ze haar vraag in hemelsnaam op een normale manier moest formuleren.
      In plaats van zich weer tot een boos antwoord te laten verlokken, stelde ze hem een wedervraag. ‘Ik wil je iets vragen en ik hoop dat je eerst goed nadenkt voordat je antwoordt – en dat je eerlijk bent.’
      Hij keek opzij. Wat ze van zijn blik moest maken, wist ze niet zo goed. ‘Gaat het om Juan?’
      ‘Natuurlijk gaat het om Juan. Ik zit hier niet voor mijn lol met je.’
      Hij trok een zuur gezicht en haalde toen zijn schouders op.
      June haalde diep adem en wendde haar blik af. Hem aankijken durfde ze niet langer. De vraag stellen durfde ze eigenlijk ook niet, maar het was te belangrijk om zich door haar angst tegen te laten komen.
      ‘Ik weet niet zo goed hoe ik het moet zeggen,’ gaf ze aarzelend toe. ‘Maar je kent Juan en Mateo al zo lang…’ Ze kneep haar vingers samen in een soort poging daar kracht uit te putten. ‘Zou het kunnen… dat Mateo, ehm, dat hij zijn broertje misbruikt?’
      ‘Wat de hel?!’ viel Emilio uit. ‘Ben jij wel goed bij je hoofd?!’
      June kneep haar lippen op elkaar. Ze had geweten dat hij zo zou reageren – het was een wonder dat hij niet meteen naar zijn auto stormde. ‘Zijn moeder zei dat,’ legde ze uit. ‘Dat Mateo hem dure cadeaus geeft om Juan erover te laten zwijgen. Ik wou het niet zeggen waar mijn moeder bij was, maar dat was de reden dat Mateo door het lint ging, toen ze beweerde dat Mateo seks met hem had en dat hij ook met mij wilde… je weet wel.’
      ‘Jou wilde neuken?’ vroeg hij spottend. ‘Oh dat wil ie vast.’ Hij grinnikte, al klonk het geforceerd. Alsof hij dit een goede manier vond om weer controle over de situatie te krijgen. ‘Sterker nog, toen we die porno aan het kijken waren terwijl jullie aan het rocken waren, hadden we het er nog over hoe we jou zouden willen nemen. Ik doggy style, Mateo wou dat jij hem zou berijden – nou ja, hij wilde je léren hoe je dat moest doen. Of –’
      ‘Hou op,’ reageerde ze geprikkeld, al sloegen al zijn woorden in als een bom. Ze probeerde ze echter van zich af te laten glijden, er waren op het moment veel dringendere zaken dan zijn schunnige praat. ‘Ik weet dat Mateo wil slapen met alles wat vrouwelijk is, dus dat komt niet echt als een verrassing. Wat ik wil weten, is of hij dat alleen met vrouwen wil. Want ik moet morgen een verklaring bij de politie afleggen en ik weet echt niet wat ik moet doen, Emilio. Als ik vertel dat hun moeder beweert dat haar oudste zoon zijn broertje misbruikt, zullen ze een onderzoek instellen. En als er ook maar een klein kansje is dat dat werkelijk gebeurt dan wil ik dat niet in de weg staan. Maar als het niet zo is… Dan zal het hem alleen maar pijn doen.’
      ‘Het is fucking bullshit, June. Die moeder van ze is een kutwijf die hen allebei al mentaal mishandelt sinds ze kunnen praten. Dit is gewoon een nieuwe methode van haar – ik kijk er niet eens van op. De andere dingen die ze over Juan zei, waren die wel waar?’
      ‘Nee,’ mompelde ze.
      ‘Nou dan. Dit dus ook niet. Die vrouw is gewoon knettergek. Dacht dat je je dat na deze ontmoeting wel zelf kon bedenken…’
      June onderdrukte een zucht. Maar toch… het was gewoon onvoorstelbaar dat een moeder zoiets uit haar duim zou zuigen en tegen de nieuwe vriendin van haar zoon zou zeggen – toch?
      Emilio draaide zich iets zodat hij wat uit zijn broekzak kon trekken en gaf haar daarna een klein zakje. ‘Geef dat aan Juan. Er zitten twee joints in, die gaat hij nodig hebben. Zeker omdat ik het gevoel heb dat je hem niet gaat geven wat hij echt wil.’
      ‘En dat is?’ vroeg ze met opgetrokken wenkbrauwen. Ze was niet van plan om haar vriend drugs te gaan geven – sowieso leek het haar niet erg wijs om wat voor advies dan ook van Emilio aan te nemen.
      ‘Dat weet je heus wel. Er is maar één reden waarom hij bij jou wil blijven en niet bij mij, en dat is omdat jij hem kan afleiden zoals alleen een vrouw dat kan. Met seks, June,’ verduidelijkte hij, wat niet heel erg nodig was. ‘Of op z’n minst met een beetje voorspel. Dat haalt zijn gedachten een beetje weg van thuis.’ Hij stond op en wierp haar nog een koele blik toe. ‘Dus hup, ga naar binnen en verwen hem zoals je dat nog nooit gedaan hebt.’ Hij gaf haar een knipoog. ‘En je vindt het zelf ook heus wel leuk.’

Toen June weer binnen was, maakte ze twee koppen Valeriaan thee waar ze zelf ook altijd rustiger van werd en gaf er een aan Juan. Hij zat in de verste hoek van de bank en tuurde naar de vloer, al keek hij wel op toen ze naast hem ging zitten.
      ‘Dank je,’ zei hij zacht.
      Ze zeiden niet veel tegen elkaar terwijl ze hun thee dronken. Als Juan er al over wilde praten, wachtte hij waarschijnlijk tot ze alleen waren.
      Tien minuten later wensten ze haar moeder welterusten en gingen naar boven. June was een beetje zenuwachtig toen ze de slaapkamerdeur achter zich dichtdeed. Ondanks Emilio’s opmerkingen was ze echt niet van plan om Juan op die manier af te leiden.
      Juan zette zijn sporttas op de grond en keek een beetje onwennig rond. Bijna wilde ze voorstellen dat hij ook in de slaapkamer van haar ouders kon overnachten, maar ze wilde niet de indruk wekken dat ze het vervelend vond om een bed met hem te delen. Ze vond het spannend, maar het was ook iets wat ze al heel lang wilde. Het gebeurde nu alleen iets eerder dan ze verwacht had.
      ‘Ik uh, ik heb alleen geen pyjama ofzo,’ mompelde hij. ‘Normaal slaap ik alleen in m’n boxer. Maar ik kan wel een shirt aandoen,’ zei hij gauw. ‘Of mijn spijkerbroek aanhouden.’
      June voelde haar wangen warm worden. ‘Uhm, doe maar wat jij prettig vindt.’ Ze vond het belangrijker dat hij goed sliep dan dat zij dat deed. Ze pakte haar nachtjapon onder haar kussen vandaan en verkleedde zich in de badkamer, waar ze meteen haar tanden poetste en haren borstelde. Toen ze terugkwam in haar kamer zag ze dat hij alleen nog zijn boxer aanhad. Een ogenblik bleef ze als bevroren in de deuropening staan. Hij was iets magerder dan ze gedacht had, hoewel het duidelijk was dat hij met regelmaat buikspieroefeningen uitvoerde. Hij glimlachte een beetje verlegen toen hij haar gestaar voelde en June moest zichzelf aansporen om weer verder te gaan met ademhalen.
      Toen hij haar passeerde streek zijn hand even langs haar heup en direct werden alle herinneringen van afgelopen avond weggeduwd. Opeens begreep ze wat Emilio bedoeld had. Ze kroop onder het dekbed en schoof naar de rechterkant, zoals ze ook altijd deed wanneer Jordy bleef logeren. Het nachtlampje liet ze aan, die kon Juan wel uitdoen als hij wilde slapen.
      Een paar minuten later kwam Juan de kamer weer binnen. Haar hart klopte wild in haar keel toen hij naast haar kwam liggen, heel dichtbij – en het enige wat ze kon denken was dat hij nog steeds zo ver weg voelde.
      ‘Wil je um, wil je nog praten over wat er gebeurd is?’ vroeg ze aarzelend.
      Hij keek haar kort aan en schudde toen zijn hoofd. ‘Niet – niet nu, oké? Ik – ik wil je gewoon vasthouden en met je in slaap vallen.’
      Ze toonde hem een glimlach, wat voor hem genoeg aanmoediging was om dicht tegen haar aan te liggen, zodat ze door haar dunne japon heen zijn warme huid kon voelen. Hij sloeg een arm om haar heen en begon toen aarzelend kusjes tegen haar onderlip te geven, alsof hij nog niet helemaal zeker was of zij op dit moment ook wilde zoenen.
      Maar hij had gelijk – er was genoeg gepraat voor één dag. Ze wilde liever de dag afsluiten met andere emoties. Ze legde een hand op zijn zij en gaf hem een paar kusjes terug voordat hun tongen elkaar vonden. Zijn hand gleed over haar zij en die van June deed hetzelfde. Aan zijn ademhaling merkte ze dat hij van haar strelingen genoot en zelf voelde ze ook iets warms opborrelen. Hun kussen werden intenser en ze creëerde een klein beetje ruimte tussen hun bovenlichamen zodat ze zijn borst kon strelen en zijn buikspieren met haar vingertoppen kon volgen.
      ‘Dit voelt zo fijn,’ fluisterde hij terwijl hij kussen langs haar nek verspreidde.
      June boog haar hoofd naar achteren en sloot haar ogen terwijl hij haar nek kuste. Af en toe hield ze haar adem in, die ze daarna weer zachtjes liet ontsnappen. Toen hij iedere centimeter van haar hals waar hij bij kon gekust had, verplaatsten zijn lippen zich weer naar haar mond. Zachtjes beet hij in haar lip, en toen ze hetzelfde terug wilde doen, verbaasde zijn krachtige tong haar en liet ze zich weer door een passionele kus meevoeren. Onderwijl verkenden haar vingers nog steeds zijn torso – zijn huid was soepel en warm en zijn spieren trokken zich samen wanneer ze in aanraking met haar vingertoppen kwamen. Hij legde zijn hand over die van haar terwijl ze die langzaam naar beneden verplaatste. Ze wilde hem vlak boven de band van zijn boxer laten rusten, maar Juan duwde haar hand zachtjes verder naar beneden totdat ze zijn stijve lid voelde. In een reflex wilde ze haar hand terugtrekken, maar zijn vingers lagen om die van haar en hij legde ze er voorzichtig omheen.
      June’s ogen vlogen open. Net op dat moment keek hij ook naar haar. Zijn wangen waren rossig, en zijn ogen… die toonden iets wat ze nog niet eerder had gezien, iets wat haar nog verlegener maakte.
      ‘Ik vind het heerlijk als je eraan zit,’ fluisterde hij, zijn stem een beetje hees. ‘Je mag… je mag je hand ook in mijn boxer doen als je wilt.’
      June had geen idee of ze dat wilde. Of eigenlijk had ze dat wel – dat wilde ze niet. Emilio’s woorden spookten door haar hoofd; dat dit de reden was waarom hij hier had willen slapen in plaats van bij zijn vriend.
      ‘Ik… ik weet niet…’ stamelde ze.
      Zijn hand had zich nog steeds om die van haar gevouwen en hij kneep hem iets samen, zodat die van haar dat ook deed. Een kreun ontglipte zijn lippen. ‘Alsjeblieft…’ fluisterde hij. ‘Ik wil je hand zo graag om me heen voelen. Al je aanrakingen, ze voelen zo goed… je laat me alles vergeten.’
      ‘Maar…’ Ze kon niet goed uit haar woorden komen, steeds werden haar gedachten naar zijn geslachtsdeel getrokken dat nu in haar hand lag – met slechts een dun stukje stof ertussen. Wat wilde hij straks? Dat ze hem zou aftrekken? Dat vond ze veel te snel.
      ‘Je hoeft nergens bang voor te zijn, je hoeft er ook niks mee te doen… als je me… als je me gewoon alleen vasthoudt…’
      Zijn aandringen gaf haar een wrang gevoel en ze trok haar hand onder die van hem vandaan en bewoog zich iets van hem af.
      ‘Ik wil dat nog niet,’ zei ze ferm. ‘Niet… zo. Als een soort manier om je op te vrolijken.’
      ‘Maar waarom niet? Ik… ik zou alles doen om je beter te laten voelen.’
      Het klonk bijna manipulatief, als iets wat Mateo gezegd zou hebben tegen al die meisjes met wie hij sliep. ‘Hou op,’ zei ze grimmig en ze draaide haar rug naar hem toe.

Een tijdlang staarde ze naar de muur. Juan had niets meer gezegd en het was al een tijdje geleden dat hij het lampje had uitgedaan. Zij kon echter niet meer slapen, er zat een naar gevoel in haar maag. Had ze hem al die tijd verkeerd ingeschat?
      ‘June?’ klonk het na een tijdje. Het bed kraakte toen hij ietsje verschoof. ‘Het spijt me. Het is niet erg als je dat nog niet wilt. Sorry dat – dat ik het wel wilde. Wil je – wil je alsjeblieft niet boos op me zijn?’
      De trilling in zijn stem liet haar scherp ademhalen. Weer herinnerde ze zich hoe rot hij zich voelde – kon ze hem echt kwalijk nemen dat hij zich even beter wilde voelen? Toch zat het haar niet lekker. Ze wilde niet dat ze hem zich alleen op een seksuele manier beter kon laten voelen. Juist daarin wilde ze verschillen van al die losse contacten die Mateo en Emilio hadden – maar tegelijkertijd realiseerde ze zich ook dat dat zijn enige referentiekader was.
      ‘Het geeft niet,’ zuchtte ze. ‘Ik wil gewoon dat onze eerste keren… niet getekend worden door een trauma dat je net hebt doorgemaakt. Ik geloof niet dat dat gezond is. Ik wil dat zoiets een stap verder is in onze relatie, en niet een manier om iemand beter te laten voelen. Het is geen… afleiding. Het is iets intiems.’
      Ze rilde toen ze zijn ademhaling vlak boven de hals van haar japon tegen haar huid voelde. Een tel later volgde er een kusje.
      ‘Je hebt gelijk. Sorry.’
      Weer een kus tegen haar nek.
      ‘Mag ik je vasthouden? Of liever niet?’
      Ze glimlachte een beetje vertederd. ‘Ja. Dat vind ik fijn.’
      Zijn armen gleden om haar heen en hij kwam dicht tegen haar aan liggen. Tegen haar achterwerk voelde ze hoe opgewonden hij nog steeds was, maar hij probeerde zich zo te draaien dat ze er geen last van had.
      Ze drukte haar lippen tegen zijn bovenarm en sloot haar ogen. ‘Laat me er maar aan wennen. Aan die opgewonden jongeheer van je. Anders lig je de hele nacht te draaien.’
      Hij grinnikte zachtjes en verstevigde zijn grip om haar heen. ‘Sorry. Ik probeer hem te vertellen dat hij zich rustig moet houden, maar hij wil niet echt luisteren.’ Hij zoog zachtjes aan haar nek en ze zoog haar adem naar binnen. ‘Je bent gewoon te mooi, June. Te mooi, te sexy, te lief. Je bent te goed voor me.’
      June verstijfde. ‘Dat wil ik nooit meer horen, Juan. Dat ik te goed voor je ben.’ Ze keek over haar schouder en kon het donker nog net zijn ogen ontwaren. ‘Je bent alles wat een meisje zich kan wensen.’ Ze leunde naar achteren, dichter tegen hem aan en voelde hoe hij zijn arm steviger om haar heen trok. ‘En iedereen die anders beweert, kent jou niet.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen