Het vorige hoofdstuk was een beetje kort, dus vandaag een wat langere, enjoy!

Matthew Point of View

Rond een uur of elf zijn we allebei wakker, en we spenderen de rest van de dag eigenlijk op de bank. We gamen wat, kijken een film afgewisseld met wat heftige vrijpartijen, en spelen een potje Colonisten van Catan. Toronto gaat een hele grote uitdaging worden.
‘We zullen wel echt beter ons best moeten gaan doen als we dit onder ons willen houden.’ Lacht Harry, als we al weer twintig minuten verstrengeld beneden in de gang staan, in plaats van dat ik onderweg naar huis ben.
‘Ja, denk je dat dit opvalt?’
Harry rolt lachend met zijn ogen en laat me los.
‘Nou, schiet op en ga naar huis, voor ik je weer terug mee naar boven neem.’
Ik geef hem een laatste kus en stap de deur uit.
‘Tot zaterdag!’
‘Tot zaterdag, gorgeous.’
Met mijn handen in mijn zakken en een domme, verliefde glimlach op mijn gezicht, slenter ik richting huis.
In mijn hoofd probeer ik meteen een lijstje te maken van wat ik allemaal in moet pakken. We worden zaterdagochtend om vijf uur al opgehaald door een taxi, die ons naar het vliegveld zal brengen. We vliegen rond half negen, en gelukkig is het nog geen twee uur vliegen, en is er geen tijdsverschil. Dus als het goed is hebben we in ieder geval de hele zaterdag nog om uit te pakken en te settelen, en dan begint het echte leven weer.
Ik heb wel ontzettend veel zin om onze aan onze vechtskills te werken. Het is niet elke dag dat je met pijl en boog mag schieten, of met zwaarden mag vechten.
Ik ben zo in gedachten verzonken, dat ik thuis ben voor ik het door heb.
Als ik boven kom staan er al vier grote koffers in de gang en zitten Dom en Daisy op de bank Mario Kart te spelen.
‘Zo, wat dacht je, ik kom toch nog maar eens naar huis?’
‘Zo, wat dacht je, ik neem maar gewoon intrek in Matthew z’n huis?’ Lach ik, waarna ik Dais haar haar door de war gooi.
‘Hey, niet doen! Ik ben eindelijk een keer aan het winnen!’
‘Je ligt letterlijk vierde, Stanson.’
‘Dom ligt zesde, dus ik ben van hem aan het winnen. Dat is het belangrijkste, want hij kan niet tegen zijn verlies.’
‘Zeker wel, wat zeg jij!’ Lacht hij.
‘Kleuters. Ik ga ook mijn koffer inpakken.’ Grinnik ik.
‘Die van ons staan al in de gang.’
‘Ja, zelfs voor een blinde zijn die niet te missen, die neon roze koffers van jou.’
Met twee treden tegelijk loop ik de trap op. Als ik mijn kamer in loop zie ik tot mijn grote verbazing dat al mijn kleding gewassen en gevouwen op mijn bed ligt.
‘Dankjewel dat je ook mijn kleding gedaan hebt, Dom!’ Roep ik naar beneden.
‘Joe, geen probleem!’
Ik tover een grote, zilveren koffer onder uit mijn kledingkast en gooi hem open op bed. Alberto had het over veertien setjes kleding, maar ik weet eigenlijk niet eens of ik uberhaupt wel zoveel kleding heb.
Ik gooi in ieder geval de drie outfits die ik met Daisy heb gekocht in mijn koffer, en verder de andere vijf broeken die ik nog in de kast heb liggen en een stuk of tien t-shirts. Ook gooi ik een extra paar schoenen in mijn koffer en al het ondergoed en alle sokken die ik kan vinden. Zelfs als ik praktisch mijn hele kledingkast in de koffer heb liggen, is er nog ruimte genoeg over. Ik besluit nog twee korte broeken en wat joggingbroeken in mijn koffer te gooien, en vul een toilettas met alles wat ik nodig kan hebben. Als mijn koffer ingepakt is, zet ik hem beneden in de gang naast de koffer van Dom en Dais en plof op de bank.
‘Hoe was het stijldansen?’ Vraagt Dom.
‘Behalve dat ik er ontzettend slecht in ben, heel erg leuk! Wacht eens even, hoe weet jij dat we zijn wezen dansen trouwens?’ Vraag ik verbaasd.
‘Dat had Harry me al lang verteld voordat het woensdag was.’ Lacht hij.
‘Oh, dus al die tijd dat je met mij liep te raden wat het zou kunnen zijn, wist je het gewoon al?’
‘Ja, maar het moest wel een verrassing blijven natuurlijk.’ Grijnst hij.
‘Fair enough. Hebben jullie, behalve ongeveer jullie hele huishouden, ook jullie paspoorten bij?’
‘Yes, dad.’ Lacht Dais.
‘Ja, het zou lullig zijn als we het voor elkaar hebben gekregen dat je mee mag, en je op t vliegveld staat zonder paspoort. Wouldn’t be the first time.’
‘Oh mijn god, I am never gonna live this down, am I? Één keer, Matthew. Van alle keren dat wij op vakantie geweest zijn, ben ik één keer mijn paspoort vergeten.’
‘Dit verhaal wil ik horen!’ Zegt Dom terwijl hij in de lach schiet.
‘Vijf jaar geleden gingen Dais en ik op vakantie naar San Bernardino, Californië. We moesten mega vroeg op het vliegveld zijn, echt om half vijf al. Komen we daar, op ons gemak koffie gedronken want we waren toch ruim op tijd, van te voren online ingecheckt, gaan we onze koffers inchecken, heeft die doos haar paspoort in haar andere tas laten zitten.’
‘En toen?’
‘Toen hebben we dus onze vlucht gemist, en konden we pas de dag erna met een andere vlucht mee. Dus we hebben extra vliegtickets moeten kopen en het geld van de eerste hotelovernachting waren we ook kwijt. Al met al een dure vakantie! Dus ja, Daisy, dit ga je de rest van je leven aanhoren.’
‘Ze is blond, ze kan er niks aan doen.’ Lacht Dominic.
‘Ze was toen rood, maar goed, blijkbaar is er niet tegenaan te verven.’
‘Zo gemeen dit. Ik zat gewoon in een stressvolle periode.’
‘Ja, je tweede vakantie in een maand. Zó stressvol.’
‘Weet je wat een planning dat kost? Thuis komen, en dan binnen vijf dagen al je kleding gewassen en weer ingepakt moeten hebben.’ Lacht ze.
‘Wat ben je toch ook een luxepaard eigenlijk he?’
‘Iemand moet die rol op zich nemen toch?’

Als het half twaalf is, besluit ik naar bed te gaan. Morgen is de laatste dag voor we weggaan, dus heb ik niks gepland staan, behalve even snel een bezoekje aan mijn ouders om ze gedag te zeggen.

Zoals gepland verloopt de vrijdag rustig, en nadat ik ‘s avonds bij mijn ouders heb gegeten, en ze gedag heb gezegd, is het bijna acht uur als ik thuis kom.
Dom en Daisy zijn niet thuis, en aangezien mijn wekker om vier uur gaat, besluit ik vast met mijn laptop op bed te gaan liggen. Ik zet een aflevering van Hawaï Five-0 aan en open onze groepsapp.

⚔️ ShadowStuntels 🏹

Matt D
Iedereen klaar met inpakken?
20:08

~Ems~
Pff, nee nog steeds niet. Ik kan gewoon
niet kiezen wat ik mee wil nemen! 😩
20:09

Call me Simon 🧛🏻‍♂️
Mijn koffer zit in ieder geval goed vol!
20:09

Matt D
Heb je maar 1 koffer Em?
Want zowel @MissDaisy als @Sherwood hebben
beide twee gigantische hutkoffers bij zich.
20:10

~Ems~
Serieus? Ik probeer hier alles in 1 koffer
te stouwen! In dat geval, pak ik ook een tweede 🙄
20:11

Sherwood ⚔️
Laat ons er eens buiten, Daddario
20:11

Matt D
Jullie zijn gewoon allebei ijdel.
Waar zijn jullie eigenlijk?
20:12

MissDaisy🌼
Wat denk je? Het begint met een E en
eindigt met ten 🍔🍟
20:12

Matt D
Ik weet niet eens waarom ik dat nog vraag.
20:13

~Ems~
Ik ga jullie even muten guys, anders komt die koffer nooit ingepakt.
20:14

Matt D
Tot morgen, Em!
20:14

Call me Simon 🧛🏻‍♂️
Als ik denk aan mijn wekker die om vier uur gaat, moet ik al bijna huilen. 😥
20:15

Shum Jr
Same, Al, same.
20:15

KittyKat🐱
Tell me about it!
Zijn toch geen tijden jongens?
20:16

Shum Jr
Welkom in het grote mensen leven, haha!
20:16

KittyKat🐱
Ik ben gewoon geen ochtendmens. Excuses alvast voor mijn ochtendhumeur.
20:17

Call me Simon 🧛🏻‍♂️
With you on that one. Don’t talk to me if I haven’t had my coffee yet.
20:18

Shum Jr.
Dat wordt een gezellige ochtend zo te horen 😂
20:19

Matt D
Ik ga nog even een aflevering van m’n serie kijken en dan duik ik mijn bed in.
Tot morgen guys!
20:20

Call me Simon 🧛🏻‍♂️
Joe, slaap lekker Matt
20:20

KittyKat🐱
Tot morgen allemaal!


Net als ik mijn telefoon weg wil leggen, krijg ik nog een berichtje.


Shum Jr
Slaap lekker, gorgeous xx
20:21

Matt D
Slaap lekker ☺️
20:21

Het feit dat hij me apart een berichtje stuurt om me slaap lekker te wensen, doet mijn hele lijf tintelen. Ik word zo blij van deze jongen. Ik leg mijn telefoon aan de oplader en kijk de aflevering waar ik aan begonnen was af, en rond negen uur leg ik mijn laptop weg en zet mijn wekker om vier uur.

Ik schrik wakker als er op mijn deur geklopt wordt.
‘Matthew, ben je al wakker?’ Vraagt Daisy.
Als ik mijn telefoon pak zie ik tot mijn schrik dat het al bijna tien over half vijf is.
‘Dammit!’ Roep ik, terwijl ik mijn bed uit spring.
Waarschijnlijk heb ik mijn wekker in mijn slaperige toestand gewoon uit gezet in plaats van op snooze. Ik schiet gauw in de kleding die ik, gelukkig, gisteravond al klaar had gelegd en ren naar de badkamer om mijn haar te doen.
Beneden zitten Daisy en Dom aan de eettafel te ontbijten.
‘Ik heb al brood voor je gesmeerd.’ Lacht Daisy, terwijl ze een bord mijn kant op schuift.
‘Thanks, je bent een engel. Ik heb gewoon mijn wekker weg gedrukt.’
‘Ja, zoiets dachten we al. Maar omdat we ‘m wel twee keer hadden horen gaan, dachten we eigenlijk dat je gewoon wakker was. Anders had ik je wel eerder wakker komen maken.’
‘Ja, maak niet uit. Hoef in principe verder niks meer te doen. We moeten alleen even zorgen dat alle spullen uit de koelkast zijn, want anders denk ik dat we over elf maanden met HAZMAT pakken het huis in moeten.’ Lach ik.

Als we klaar zijn met ontbijten, gooien we alles uit de koelkast in een vuilniszak en die gooi ik even snel in de container die voor de deur staat.
Om stipt vijf uur staat onze taxi voor de deur. Ik zie de chauffeur enigszins geschrokken kijken als we met vijf koffers de voordeur uit komen.
‘Oh dear, ik hoop dat die allemaal in mijn auto gaan.’ Lacht hij.
‘Er kan er ook nog wel eentje op de achterbak tussen in, en als ik achter de bijrijder ga zitten, en die zijn stoel helemaal naar achter schuift, kan er voorin misschien ook nog wel één. Ik ben toch klein.’ Antwoordt Daisy.
Na een paar minuten puzzelen krijgen we het t och voor elkaar om alle koffers in de taxi te proppen, en om even over zessen komen we aan het op het vliegveld. Zo ver is het niet, maar het verkeer in New York is altijd onvoorspelbaar.

Als we de vertrekhal in lopen, staat daar bijna ons hele groepje al te wachten, inclusief Ted. Zo te zien heeft hij al onze boardingpasses in zijn handen.
‘Goedemorgen allemaal, you must be Daisy!’ Zegt hij als hij zijn hand uitsteekt naar haar.
‘Daisy Stanson, at your service.’ Lacht ze vriendelijk, waarna ze zijn hand schudt.
‘Welkom bij het team. Wat je verdere taken worden dat zal ik allemaal uitleggen zodra we in Toronto zijn, maar ik ben blij met en extra paar handen.’
‘Ik kijk er ontzettend naar uit, bedankt dat ik mee mag!’
‘Graag gedaan, hier is je boardingpass. En deze zijn voor jullie. We wachten alleen nog op Isaiah, Nicola en Paulino, maar die zouden er elk moment moeten zijn. Jullie kunnen wel vast de koffers inchecken.’ Zegt Ted, terwijl hij de boardingpasses uitdeelt.
Iedereen loopt direct naar de balie om de koffers in te laten checken, en daarna zoeken we de dichtstbijzijnde Starbucks in de vertrekhal op.
‘Zelfs na deze halve liter koffie ben ik volgens mij nog niet wakker.’ Zegt Alberto, als we allemaal aangeschoven zijn aan een tafeltje.
‘Ik heb niet voor niks een extra shot espresso gevraagd.’ Lacht Kat.
‘Wat drink jij eigenlijk?’ Vraagt Em aan mij, als ze naar mijn beker wijst.
‘Een Java chip frapuccino met amandelmelk, een extra shot espresso en zonder slagroom.’
‘Oh jezus, ben jij er zo één!’ Lacht ze.
‘Hoe bedoel je?’ Vraag ik quasi-beledigd.
‘Iemand die een drankje besteld met zeshonderd aanpassingen.’
‘Tsja, hij is zo gewoon heel lekker.’ Lach ik.
Na een minuut of tien schuiven ook Isaiah, Nicola en Paulino aan. Nicola en Paulino zijn degene die onze ouders spelen in de serie. Nicola is echt een prachtige vrouw, zeker voor haar leeftijd. En Em en ik zouden qua uiterlijk inderdaad zo door kunnen gaan als haar kinderen.
Als we allemaal onze koffie op hebben lopen we richting de douane. We hebben nog tijd genoeg, maar vaak is er aan de andere kant ook nog genoeg te zien.
We hebben inmiddels op de borden kunnen zien dat we om tien over acht mogen boarden, maar het is voorlopig pas zeven uur. We doen allemaal een rondje door de winkels en rond half acht schuiven we nog maar ergens aan een paar tafels voor een tweede bak koffie. We kunnen hem allemaal gebruiken, want hoewel deze groep mensen normaal vrij luidruchtig en aanwezig is, is er nog bijna geen woord gezegd.
Om acht uur sta ik op van het tafeltje.
‘Nog meer mensen die moeten plassen voor we gaan boarden?’
‘Na die twee halve liters koffie misschien wel een goed idee. Ik hou niet zo van vliegtuig toiletten.’ Zegt Harry als hij ook op staat.
De enige die verder ook op staat is Nicola, de rest heeft volgens mij mijn vraag niet eens gehoord en staart als een stel zombies voor zich uit.
Ik loop achter Harry aan het herentoilet in, en voor ik het weet heeft hij mijn arm vast en sleurt me een toilethokje in.
‘Oh mijn god, wat doe j-‘ Ik kan mijn zin niet eens afmaken, voor hij me zoent.
‘Je denkt toch niet dat ik dit tot in Toronto niet ging doen?’ Fluistert hij als een stapje naar achter zet.
‘Het was de bedoeling dat dit niet op zou vallen.’
‘Maar we kunnen elkaar ook niet gaan ontwijken, want dat wekt juist argwaan. Niemand die er iets achter zoekt dat we allebei naar het toilet moeten hoor. Op Daisy en Dom na misschien dan.’ Grinnikt hij.
Ik rol zuchtend met mijn ogen, maar kan er niks aan doen dat er een glimlach op mijn gezicht verschijnt. Ik druk mijn lippen op die van hem en trek hem wat dichter tegen me aan.
‘Kun je je nu gedragen tot we in Toronto zijn?’ Vraag ik lachend als ik van hem weg stap.
‘Mm, ik denk het wel. Ga niks beloven.’
Ik schiet in de lach en gooit het deurtje van de wc open.
‘Ga, want ik moet écht plassen voor we gaan boarden.’
Met een grijns op zijn gezicht drukt hij een kus op mijn wang en stapt het hokje uit.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen