A/N: Harry's bijnaam is vanaf nu Bambi

Soms vroeg ik mijzelf af waarom ik elke regel mogelijk wou breken. Meestal niet. Nu ook niet. Ik liep met Harry, Neville, Ron, Hermione, Ginny, Luna, Rolf en Norren door de donkere gangen van de school die ik Thuis noemde. Mijn goedkope trouwe, Tweety horloge wees half drie ‘s nachts aan. We waren op weg naar een leeg lokaal om te oefenen met Harry. Alles voor de vierentwintigste van juni, over iets meer dan een maand. Harry had drie dagen geleden te horen gekregen wat de laatste opdracht inhield. We hadden allemaal opgelucht adem gehaald, dit werd een eitje. Dit soort vreemde parcours hadden we eerder gedaan. En dus oefenden we met hem. Vloeken, verdedigingen, bezweringen, gekke spreuken (point me- een spreuk die functie deed als een windroos) en ook fysieke kneepjes, zoals opdrukken, rennen, springen, duiken, vallen en rollen kwamen van te pas. Je wist maar nooit.
Norren deed twee keer per week met ons mee, als er geen volle maan was. De rest van de tijd was hij aan het studeren, slapen, eten of een wolf. Niet dat wij, zelfs ik, niet studeerden...
Ben, mijn-niet-zo-erg-vriendje werd zo mogelijk nog dwingender en dus negeerde ik hem, ik had de fout gemaakt om rond Pasen Ben toch nog weer te zoenen, puur omdat hij dat goed kon en omdat ik het zat was dat de gasten achter me aan zaten. Die lui kenden het woord ‘nee’ niet.
Maar nu was het halverwege mei en had noch Ben, noch ik tijd voor ‘romantische’ manoeuvres.
“Stop.” Harry hield ons tegen en snel doken we een wc in, Filch kwam twee minuten later voorbij sloffen. Stil gingen we verder. Al snel vonden we het lokaal en deden we de deur zachtjes achter ons dicht.
We begonnen met de impedimenta, we probeerde op de meest grappige manier de spreuken te leren dus we renden op elkaar af terwijl de ander impedimenta riep, als je niet snel genoeg was werd je getackeld op de grond en dus al snel lagen we in een hoop op de grond in de slappe lach. Gelukkig riep Hermione ons terug ter zaken.
Maar stupefy oefenden we op dezelfde manier, het gaf toch wel motivatie om het goed te doen, na drie keer op je kont te zijn gevallen begon het toch wel zeer te doen.
Maar de Point me spreuk bracht toch wel de meest geniale oplossing, Norren kwam ermee aan om dingen te verstoppen in het lokaal en dat anderen het moesten vinden. Ik begon en had een lijst met spullen die ik moest verstoppen, van de nieuwste uitvindingen van de rode tweeling, tot het pikzwarte slipje van Snape. Harry was niet blij met de laatste. Door ons lawaai, dat we niet door hadden gehad, werden we niet lang erna betrapt door Filch. Maar doordat Luna ons opdroeg te doen alsof we slaapwandelden wisten we de straf te ontduiken.

“Ik heb hier nog eentje; hostibus cladem, het zegt hier dat je er meerdere vijanden in een keer mee kan verslaan.”
“Ik heb hier confundo…”
“Je kunt natuurlijk ook Everte Statum gebruiken… dat werkt altijd…” Ron pulkte aan zijn neus en liet een zwarte vlek achter.
Incendio, is ook handig, ik bedoel het kan de hagen in de fik steken…”
“Ginny!”
“Wat?”
“We willen Bambi niet in de fik steken? Misschien?” Hermione keek haar vriendin verontwaardigd aan. Ginny grijnsde ondeugend.
“Ach dan kan de zeeman hem redden.”
“Zeeman?” Norren keek van Hermione naar Ginny.
“Krum,” fluisterde ik hem toe in uitleg, de desbetreffende persoon verbleef tenslotte op een schip.
Incarcerous, die kan altijd handig wezen,” melde Neville een paar minuten later.
“Is dat niet die touw spreuk?”
“Jep.”
"Vergeet contritutio niet,” mompelde ik, en Harry schreef het onderaan de groeiende lijst, je voetsporen verwijderen zou handig kunnen zijn.
“Ken je orbis al?”
“De wat?”
“Orbis, het is een spreuk waarmee je je tegenstander in de grond laat zakken.”
“Stel je voor dat Malfoy ineens een graspol wordt…” Ron grijnsde dromerig. Ik gniffelde, en kreeg net als Ron een tik tegen mijn achterhoofd.
Partis Temporus zou een kijkje waard kunnen zijn…” Luna legde uit dat dit een ruimte creëerde tussen jou en een vijand, zodat jij kon ontsnappen.
Protego, is handig…” Hermione fronste, “je weet wel, de schildspreuk.”
Reducto, is ook handig,” Norren, wat tot gelach leidde onder ons. Visioenen van de skrewts tot snippers geblazen verscheen op ons netvlies.
De lijst van spreuken ging nog een heleboel dagen door, als we niet in examens zaten, zaten we in de bieb, als we daar niet waren dan waren we in een of ander klaslokaal aan het oefenen, Harry die vrijgesteld was van alle examens, had alle tijd van de wereld dus paste hij aan ons examenrooster aan.
Mijn eerste examenwas de theorie van Charms, doordat we zoveel geoefend hadden met mijn neefje was dat een peulenschil. Ongeveer twee weken geleden was er een naar artikel in de Daily Prophet verschenen, waardoor Hogwarts in tweeën werd verdeeld; de ene kant vond dat Cassius de echte kampioen was en een toffe gozer (voornamelijk door de Slytherins) en was het eens met het artikel. Aan de andere kant had je degene die vonden dat het niet Harry’s schuld was en dat het artikel klinklare onzin was (voornamelijk mensen uit ons jaar). Desalniettemin vatte Harry het artikel ontzettend persoonlijk op. Ik merkte een woede in hem die ik herkende in mijzelf. Dus zonderden we ons een beetje af, onder het mom van de derde opdracht en examens. Ik belande viermaal (anderen vaker) op de ziekenzaal om een mislukte of gelukte vloek te bestrijden. Tot groot ongenoegen van Madam Pomfrey.
“Bent u daar alweer juffrouw Black?!”
“Sorry…” Ik kwam binnen met sardientjes uit mijn neus en mijn haren rechtovereind, Harry’s Sardi Nasus was niet helemaal volgens plan gegaan…
“Welnu, ga zitten…” Twintig minuten later was ik net op tijd voor mijn Old Runes examen op de zestiende van de vijfde maand. Tijdens de lunch kreeg ik straf omdat ik een paar meiden van zesdejaars Ravenclaw een blauw oog had geslagen omdat zij Harry voor ‘gestoord’ hadden uitgemaakt. De reden was het artikel dat, uiteraard, Rita Skeeter had geschreven.

Boy-who-lived gestoord of alleen maar aandachtszoeker?
geschreven door uw speciale verslaggeefster Rita Skeeter
Hogsmeade
- Harry Potter lijkt op het eerste oog een hele normale jongen, de zoon van James en Lily Potter is niet verkeerd om te zien en is volgens getuigen een volledige gentleman. Maar is hij dat wel echt? Is dit allemaal een toneelstuk naar wie hij echt is? Klasgenoot Pansy Parkinson vertelt: “Een paar avonden geleden liep ik door de school, vlak voor de avondklok en ik zag in een klaslokaal het licht aan en ik hoorde iemand lachen. Daar stond Potter in zichzelf te lachen met een rol papier in zijn hand, toen ik beter keek zag ik een lijst met datums, zoals de bekendmaking van de champions maar ook een datum voor de volgende dag. ik was erg benieuwd wat die datum zou betekenen dus ik volgde die dag hem op de voet. en toen ‘opeens’ tijdens divination viel hij flauw, hij was snel weer op de been maar niet voordat hij een hele groep bewonderaars om zich heen had. Je kon gewoon vanaf hier zien dat hij het speelde alleen maar voor de aandacht”.
Dit is waar beste lezers, van andere betrouwbare bronnen hoor ik vaker dat hij opeens “flauwvalt” of “hoofdpijn heeft” als het uitkomt.
Nu is de vraag, is Harry Potter een aandachtszoeker of heeft hij echt niet alles op een rijtje in zijn hoofd?
Heler Cerebrum van de afdeling hersenschade van St Mungo’s heeft het volgende erover te zeggen; “Je hebt drie opties, of iemand is totaal niet gestoord maar een enorme aandachtszoeker, of iemand heeft schade aan zijn hersenen waardoor zij soms denken dat zij iets compleet normaals doen wat wij niet zo zien. dit kan bijvoorbeeld zijn gebeurd op de nacht dat hij you-know-who versloeg. Of en dat kan ook een beste optie zijn, het is dat hij niks heeft maar makkelijk beïnvloedbaar is door bijvoorbeeld vrienden of een mentor/autoriteitsfiguur.
Dat laatste geeft een goed punt beste lezers, u weet over zijn “vrienden” Robald Wesley, Nayla Black en Hermione Granger. Maar nu begeeft hij zich in nog grotere vriendenkringen. Blijkbaar brengt hij veel tijd door met Nevil Longbossem en Loony Loomens. Mensen die op school bekend staan om hun rare gedrag, om te zwijgen over Norbert Loopin, de zoon van de Defense Against the Dark Arts leraar van afgelopen schooljaar, Remy Loopin, die uiteindelijk uit de kast kwam als weerwolf, geruchten gaan dat Norbert dit ook is, en dus levensgevaarlijk in omgang met mensen. Is het leven van meneer Potter nu in gevaar? De vraag is nu ook, is dit echt wat de boy-who-lived als vrienden heeft? Soort zoekt soort? Of zit er meer achter... Zoals Heler Cerebrum al eerder zei is Harry misschien een makkelijke prooi om te beïnvloeden en dat zie je ook.
Vincent Crabbe “Hij is echt Dumbledore zijn schoothondje, Harry kan nooit iets fout doen, komt overal mee weg en daardoor denkt hij dat hij een elite status heeft en gewoon door de school kan paraderen. Wij willen ook wel eens de house cup winnen maar elke keer doet Potter wel iets ‘heroïsch’ en winnen ze de house cup.” Dumbledore heeft al vaker twijfelachtige beslissingen genomen, is het accepteren van een stel gestoorde jongelingen, een mogelijke weerwolf en een hoogbegaafde heks het limiet van zijn genialiteit? Of zit er een nog groter seniel plan achter?
Een andere klasgenoot zegt “Die Granger heeft hem echt onder de duim, samen met die andere Weasley kunnen ze hem bijna alles laten doen. ik vraag me oprecht af of zij niet gewoon hebben gezegd dat hij zich moest opgeven als kampioen en dat hij dat dan ook deed”
Harry is ook vaak te zien bij Rubeus Hagrid, de man die volgens de geruchten elke les wel een student de ziekenboeg in krijgt door zijn dieren. zou je daar echt vrijwillig willen zijn of word hij weer gedwongen?
Meneer Potter was niet beschikbaar voor commentaar.


De weken erna gingen voorbij in een daas van oefenen, studeren, examens, grappen, straf en de nodige dingen om een dag door te komen.
Defense Against the Dark Arts theorie examen, die donderdag was een eitje, ik beantwoorde de persoonlijke vragen over hoe je de imperiusvloek kon weerstaan puur theoretisch, ik had er geen last van. Waarom wist ik (nog) niet, wellicht had het van doen met afstammen van Merlin, of dat ik gewoon te eigenwijs was…
De zesentwintigste van mei had ik alleen het praktijk examen van Charms, waar ik, volgens Flitwick, meer punten had kunnen halen als die er waren geweest. Erna oefende ik met Harry aan een rits spreuken, alvorens mij te verdrinken in de theorie van de mogelijke toverdranken voor mijn volgende examen, Potions.
Ik haalde het, kantjeboord, elke leerling moest een andere drank maken en een vierdejaars een vijfdejaars drank geven was niet helemaal eerlijk, maar ik was er goed genoeg in om het te halen.
Na toverdranken volgden de praktijkexamens van herbology, transfiguration, theorie van mugglekunst voor mij, praktijk voor defense against the dark arts, magische kunst, care of magical creatures, en mijn een na laatste examen was de praktijkkant van mugglekunst en op de dag van de laatste opdracht had ik eerst mijn examen van history of magic. Een bloednerveuze Harry achterlatend in de Grote Zaal, Norren had zijn laatste examen voor astronomy, Ginny en Luna hadden transfiguration en Lee, Fred en George hadden charms-theorie, het was opzich al een wonder dat die twee er naartoe gingen.

Het lokaal was bedompt, de ramen waren dicht, de anti-spiekveren en inkt lagen al klaar naast de vellen voor de antwoorden. Ik ging ergens achteraan zitten bij het raam, voor mij nam Neville plaats en vooraan ging Hermione zitten, Ron nam schuin achter mij plaats en ik zwaaide naar de overkant van het lokaal naar Dean, die achter Seamus plaats nam. Het begon me op te vallen dat die twee wel erg veel samen waren, waar dan ook. Al betwijfelde ik of ze het zelf door hadden. Maar voordat ik daar meer over kon nadenken deelde Binns de examens uit en we mochten beginnen.

1: Leg uit; waarom gingen de kobolden in 1612 over tot revolutie?

2: In de achttiende eeuw vonden er opnieuw revoluties van kobolden plaats, was het bezitten of legalisatie van toverstaf gebruik daar een onderdeel van, en zo ja/nee waarom?


Ik begon te schrijven, maar ik werd steeds slaperiger. Zelfs zonder Binns zijn geneuzel was dit vak slaapverwekkend. Bij vraag twintig van de veertig merkte ik dat de vraag niet meer tot me doordrong. Ik legde mijn veer neer en wreef in mijn ogen. Een grote gaap ontsnapte uit mijn mond. Ik keek om me heen. Neville zat slaperig te schrijven, Hermione was klaar wakker, Ron was in slaap gevallen, ik gooide een propje papier tegen zijn hoofd, maar daar sliep hij dwars doorheen. Dean zat glazig naar Seamus te kijken die ook in slaap gevallen was. Ik fronste, ik wou niet slapen, mijn nachtmerries waren me zo vertrouwd geworden, maar toch bleven ze doodeng. Ik wou vooral niet slapen tijden een examen. Ik stak mijn hand op. Vreemd genoeg zag Binns dat gelijk.
“Zeg het eens, juffrouw Blok?”
“Zou ik wat water mogen drinken, professor?” Binns transfigureerde een blanco vel perkament tot een glas water en liet dat op mijn tafeltje landen.
“Oh, bedankt professor!” Ik glimlachte en nam dankbaar een slok. Dean ging weer aan het werk nu ik de slome stilte verbroken had. Ron was wakker geschrokken en Neville had een kreetje geuit en was nu ook weer aan het werk. Alleen Seamus sliep nog. Dean keek even mijn kant op en ik gebaarde naar Seamus, goddank snapte Dean mijn hint en trapte tegen de stoel van Seamus die overeind schoot. Even keek die verwilderd om zich heen en realiseerde dat hij in slaap was gevallen tijdens een examen en vlug weer aan het werk ging. Ik grijnsde, dat was een leuke om mee te plagen.
Eindelijk was het examen, een uur later, klaar en stormden we juichend de gang op. Klaar!
“FREEEDDDDOOOOOMMM IS MIIIIIINNNEEEE!!!” Zong ik terwijl we de trappen af stroomden. In de Grote Zaal namen we naast Harry plaats. Ron was even verbaasd dat zijn moeder en oudste broer, Bill, er waren maar was blij dat ze naar de laatste opdracht van het Triwizard Tournament kwamen kijken. Het duurde nog drie uur voordat we naar het stadion moesten. Dus spendeerde we de middag lopend over het terrein, kletsend.
Hermione haalde Molly Weasley uit de goot van het gerucht dat Harry en zij een relatie zouden hebben.
“Skeeter is zo goed in het uiteen drijven van mensen dat je bijna zou denken dat ze Aphrodite is…” Merkte ik op toen we een heuvel langs het Grote Meer op liepen.
“Aphrodite?” Ron keek me vragend aan.
“Ja, Ron, Aphrodite, de godin van de liefde, schoonheid, vruchtbaarheid en seksualiteit… Let je ooit op tijdens de lessen?” Ik grijnsde, terwijl Hermione en Harry lachten.
“O die…”
“Ja die. Als je al die mythes leest dan komt ze mij manipulerend over, vandaar.” Mrs. Weasley benaderde Hermione vanaf dat moment weer als vanouds en al gauw was het pieterige paasei dat Hermione had gekregen vergeven en vergeten.
“Jullie zouden langs moeten komen van de zomer,” nodigde Mrs. Weasley ons uit, “ik zou het fijn vinden om wat meer dames om me heen te hebben.” Ik lachte.
“Ik kom graag, Mrs. Weasley! Alles beter dan bij mijn moeder. Ik moet alleen even overleggen met mijn vader.” Even keek de moeder der moeders me verward aan, blijkbaar wist ze niet wie mijn vader was. Maar ik zweeg.
Terwijl we langzaam de ronde afmaakten en terug liepen naar het kasteel voor het avondeten kwam er uit het bos een bekende zwarte hond te voorschijn. Ik grijnsde en rende erop af.
“Snuffles!!!” Ik liet me bij de hond vallen en Ron, Hermione, Ginny- die zich ook bij ons had aangesloten,- en Harry begroette Sirius net zo enthousiast. Snuffles, uiteraard, likte ons net zo blij.
“Snuffles?” Bill en Mrs. Weasley keken verbaasd toe.
“Ja, een hond die we vorig jaar hebben leren kennen en zijn betrekking hier in de buurt heeft genomen.” Hermione’s pokerface was bewonderenswaardig.
“En we geven hem te eten, want hij kan dat zelf moeilijk krijgen, dus dat zorgde voor een band tussen hem en ons.” Voegde ik eraan toe.
“Ga je mee, Snuffles?” De hond kwispelde en met een extra ‘persoon’ liepen we terug naar het kasteel. Bij het bordes kwamen we Lee, Fred en George tegen die ook enthousiast begroet werden door Snuffles, ook al hadden ze hem nog niet eerder ontmoet.
Het avondeten was een rommelig gebeuren, mede omdat Norren en Luna niet de enige waren die weigerden om aan hun eigen tafel te gaan zitten en bij ons aanschoven. Na het eten begaven we ons in opperbeste stemming naar het stadion. Even waren we verontwaardigd wat er met het veld gebeurd was, maar Harry vertelde ons dat het na de opdracht weer terug naar de oude staat zou gaan, dat was een geruststelling. Mrs. Weasley en Bill wensten Harry succes en namen plaats op de tribunes. Gevolgd door Norren, Lee, Fred, George, Luna en Ginny. Neville, die tijdens het eten bij ons was komen zitten, Ron, Hermione en ik gaven Harry een grote groepsknuffel en wensten hem succes.
“Hou je taai,” vertelde ik hem, “ook namens Snuffles.” De laatste blafte. Harry knielde en begroef even zijn gezicht in de vacht van zijn Peetvader. En plots was het tijd.
“Succes, Bambi.” Ik grijnsde en Harry, waarschijnlijk door zijn zenuwen, lachte luid. Toen namen Snuffles, Ron, Hermione en ik plaats bij de anderen.
“Dames en Heren!” Ludo Bagman had zijn stem gesonored, het stadion viel stil.
“Welkom bij de derde, en tevens laatste opdracht van het succesvolle Triwizard Tournament!” Ik snoof sarcastisch.
“De vier kampioenen hebben elk een gouden ei van de draak weten te bemachtigen, elk heeft een duik in het diepe meer genomen en terug genomen wat was gestolen en nu staan zij klaar om hun laatste uitdaging, dit doolhof, aan te gaan. Vlak voor het eten heeft Alastor Moody, leraar defence against the dark arts, de Triwizard Tournament cup in het midden van het doolhof geplaatst. Het is simpel, de kampioen die als eerste de cup bereikt wint de cup.” Geklap.
“Meneer Potter en meneer Warrington hebben een gelijke score en zullen als eerste het doolhof betreden, gevolgd door meneer Krum en als laatste de schone dame, Fleur Delacour.” Hij keek even naar de kampioenen.
“Dan introduceer ik u nu even aan de juryleden, als eerste het hoofd van Beauxbatosn Academy, madam Maxime!” Luid applaus, “als tweede Igor Karkaroff, hoofd van Durmstrang Institute!” Nog meer applaus, “dan het hoofd van Hogwarts School of Witchcraft en Wizardry, Albus Dumbledore,” misschien lag het aan mij, maar ik dacht dat die het luidste applaus. “En als laatste, de Britse minister van toverkunst! Cornelius Fudge!” Nog meer applaus. Ludo grijnsde.
“Zijn de juryleden gereed?” Allen knikten met een glimlach, al dacht ik te zien dat Dumbledore het een beetje forceerde. Maar Bagman wende zich tot de kandidaten.
“Kampioenen, zijn jullie er klaar voor?” Elk stak een duim op.
“Dan wens ik ieder van jullie alle geluk en succes toe in het doolhof, en wens ieder van jullie een weg naar succes. Maar wees gewaarschuwd, in dit doolhof zijn geen draken, en geen monsters uit de diepte, hier loop je kans jezelf te verliezen. Wees op je hoede, wees alert, en kom veilig terug.” De kampioenen namen plaats.
“Mocht je gered willen worden, schiet dan rode vonken dan komt een van de docenten je helpen.”
Even was het doodstil.
“Genoeg gekletst nu! DAMES EN HEREN, voor de laatste maal, uw kampioenen! Cassius Warrington, Harry Potter, Victor Krum en Fleur Delacour!” Een storm van applaus deed de vogels in het bos opstijgen.
“Dan is het tijd! Harry Potter en Cassius Warrington, neem alstublieft plaats bij de ingang. Dan over vijf minuten na hun vertrek zal meneer Krum gaan en dan nog eens vijf minuten later zal Fleur Delacour gaan.” Ludo gebaarde naar meneer Filch, “bij het-” BOEM!- gelach. Ludo gebaarde dat de twee Hogwarts kampioenen mochten gaan. Ik slikte een brok weg. Nu was het begonnen.
“Hij moet het halen…” mompelde Hermione benauwd. Ik knikte.
“Hij is goed voorbereid… hij kan het…”
“Erop of eronder.” Stemde Ron in.
En met zorgen keken we toe hoe Krum het gigantische doolhof in ging. Kort erna gevolgd door Fleur. Nu was het wachten geblazen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen