Als hij de tijd kon terugdraaien, had hij het gedaan. Maar dat kon hij niet. Hij moest leven met wat hij had gedaan – iets wat zo gruwelijk was dat het een paar weken duurde voordat het écht tot hem doordrong wat hij had gedaan. Hij wist niet waar die realisatie vandaan was gekomen. Van het ene op het andere moment had hij van zichzelf gewalgd, van wat hij Dana had aangedaan – van wat hij haar nog steeds aandeed.
      Een paar dagen lang had hij zich van haar afgezonderd om met zichzelf in het reine te komen. Hij had haar niet meer in de kamer opgesloten, had haar gewoonweg ontlopen en urenlang aan het strand gezeten, starend naar de golven, broedend op een manier om het goed te maken. Hij wilde haar weer zien lachen. Hij wilde dat ze weer van hem ging houden. Dat was het enige wat hij had gewild sinds hij haar hier naar dit eiland had gebracht. Ze had hem echter nooit een echte nieuwe kans gegeven – de biker was altijd in haar gedachten geweest. En nu begreep hij waarom: ze had zijn kind gedragen. De laatste band tussen hen verbreken had hem logisch geleken, zo logisch dat hij haast uit instinct gehandeld had toen hij het schedeltje had fijngeknepen.
      Ik had geen keuze, vertelde hij zichzelf. Ze was blijven proberen terug te keren naar de vader. Die verplichting voelde ze waarschijnlijk tegenover haar kind en de enige oplossing was geweest het kind te verwijderen uit haar leven.
      Maar het deed haar zoveel pijn. Hij zag het iedere dag. Aan haar starende blik, aan haar hangende schouders, de grimmige trek om haar mond. Ze was koud geworden, soms had hij het gevoel dat hij het met een lijk deed wanneer ze onder hem lag. Het kindje had haar leven opgefleurd – misschien zou een nieuwe baby dat weer doen. Hij kon het haar echter zelf niet geven, daarvoor was de hulp van iemand anders nodig.
      Maddox wist niet goed hoe hij zijn voorstel onder woorden moest brengen. Uit zichzelf praatte ze allang niet meer met hem. Ze zweeg hem dood tijdens het eten, tijdens het televisiekijken, tijdens het vrijen. Soms vroeg hij zich af of ze nog wel kón praten, zodat hij aan de deur luisterde wanneer ze bij haar vriend was. Dan hoorde hij haar wel praten – zacht en onverstaanbaar voor zijn oren, maar haar stembanden werkten ten minste weer.
      Uiteindelijk trok hij zichzelf over de streep toen ze op een avond samen in bed lagen. Ze had zich met haar rug naar hem toegedraaid, maar hij voelde dat ze nog wakker was. Voorzichtiger dan gewoonlijk legde hij een hand in haar zij. Hij voelde haar verstijven onder zijn aanraking en onderdrukte een zucht.
      ‘Het spijt me Dana. Wat ik heb gedaan.’
      Ze antwoordde niet.
      Zachtjes streelde hij haar zij in de hoop haar aandacht te trekken.
      ‘Ik – ik was mezelf niet. Ik weet niet wat me bezielde.’
      Haar stilzwijgen ergerde hem. In een vlaag van frustratie draaide hij haar ruw om. Haar ogen staarden hem koel aan.
      ‘Wat wil je horen?’ hoonde ze. ‘Je hebt mijn kind vermoord, Maddox. Denk je nou echt dat je zogenaamde spijt daar verandering in brengt?’
      ‘Nee,’ antwoordde hij eerlijk. ‘Maar het betekent niet dat we nooit meer gelukkig kunnen worden samen.’
      Ze lachte bitter. ‘God, je bent echt zo gestoord. Ik ga er niet eens meer wat tegen inbrengen.’
      ‘Ik wil een familie met je beginnen,’ antwoordde hij koppig, haar boosheid negerend. ‘Dat wilde ik altijd al. Een kindje waar we allebei van kunnen houden.’
      ‘Godzijdank ben je onvruchtbaar.’
      Er waren niet veel uitspraken die hem in elkaar konden doen krimpen, maar deze wel. Hij had zo graag een eigen zoon of dochter zien opgroeien, maar dat zou nooit gebeuren. ‘Het zou kunnen, met een zaaddonor.’
      ‘Je wilt hier een spermabank naartoe verschepen?’ spotte ze. Ze draaide haar gezicht terug en keek hem aan. Na een paar seconden verwijdden haar ogen. ‘Man, je meent het serieus hè?’
      ‘Ik denk dat het goed voor ons zou zijn. Nieuw leven. Iemand van wie we allebei kunnen houden.’
      ‘Zodat je weer een schedel kunt fijnknijpen?’
      ‘Natuurlijk niet,’ antwoordde hij kregelig. ‘Je eerste kind was als een ongewenste parasiet. Maar hier kiezen we samen voor. Van dit kind zal ik houden.’
      ‘Jij kan van niemand houden.’
      Hij kneep zijn vingers tot een vuist en ademde diep in, maar wist zijn kalmte te bewaren. ‘Ik hou van jou, Dana. Zelfs al voelt het niet altijd zo. Maar het is echt zo. Zonder jou ben ik niets.’
      Ze snoof.
      ‘Na elk seksueel contact zal ik je zelf beminnen. Dan zal het voelen alsof het mijn sperma is geweest dat je bevrucht heeft.’
      Ze schoot overeind in bed. ‘Na elk seksueel contact?! Wat haal je je in godsnaam nu weer in je hoofd!’
      ‘Ik vind het goed als je het doet met iemand die je vertrouwt. Zodat je je op je gemak voelt. Dan raak je waarschijnlijk ook sneller zwanger.’
      Een paar tellen staarde ze hem sprakeloos aan. ‘Je – je bent echt knettergek.’
      Hij klemde zijn kiezen op elkaar. Waarom moest ze dat steeds zeggen? Hij probeerde het juist zo aangenaam mogelijk voor haar te maken.
      ‘Er is hier maar één iemand die ik vertrouw. Probeer je nu echt voor te stellen dat ik met Kip naar bed ga?!’
      ‘Een van de bewakers mag ook,’ antwoordde hij schouderophalend. ‘Maar ik dacht dat je Kip fijner zou vinden.’
      Haar gezicht werd bleek, even dacht hij zelfs dat ze zou overgeven. ‘Je haatte Tabitha omdat ze van Juice was en je wil wel een kind van Kip en mij?!’
‘Het zal ons kind zijn,’ antwoordde hij rustig. ‘Kip is alleen de zaaddonor. Ik vind het geen fijne gedachte als je met iemand anders slaapt, Dana. Maar ik wil dit gezinnetje, ons drietjes.’
      En het hielp dat Kip en Dana geen romantische gevoelens voor elkaar hadden. Waarschijnlijk zou Kip het vreselijk vinden om haar te moeten bezwangeren en zou hij zich schuldig voelen naar zijn vriend. Schuld was alleen maar goed, het zou ervoor zorgen dat hij er niet van genoot. Dit was een zakelijke transactie, niets meer en niets minder.
      ‘Ik ga dit echt niet doen, Maddox,’ antwoordde ze met een felheid die hem opgewonden maakte. ‘Je bent gestoord. Zo fucking gestoord.’
      Maddox wist echter precies hoe hij dingen van haar gedaan moest krijgen. ‘Dan heeft het geen nut om hem nog langer in leven te houden.’

Reacties (4)

  • NicoleStyles

    Moet ik me zorgen gaan maken over je met deze schrijfsels haha... nee grapjexD
    maar jeez Maddox moeten ze echt opsluiten in een gesticht en daar de kelder van en dan de sleutel weggooien. Zo dat is de oplossing haha

    4 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Wat een bijzondere meneer.

    4 maanden geleden
    • Croweater

      Deze nomineer ik voor droogste reactie van het jaar :')

      4 maanden geleden
  • VampireMouse

    Aan de schrijfster van dit geweldige verhaal: ‘Je bent gestoord. Zo fucking gestoord.’

    Amen...

    WAAROM DOE JE ONS DIT AAN!

    4 maanden geleden
    • SPECS

      Hahahaha Natas, sorry maar dit is geniaal :')

      4 maanden geleden
    • VampireMouse

      Thank you hahahaha. Maar dat was het eerste wat ik dacht toen ik klaar was met lezen... Dus ja hahaha

      4 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Holy shit.. hij is inderdaad echt gestoord..

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen