Foto bij Hoofdstuk 14  ||2008||

Laat vooral jullie mening horen.


2008
Cara Victoria Lagos Cullen

Zodra ik Carlisle zie val ik de man in zijn armen en ga ik veder met huilen. De man slaat zijn armen om me heen en probeert me zo veel mogelijk te sussen. Ik hoor zijn melodieuze stem maar wat hij zegt dringt niet tot me door. Zodra het snikken is gestopt kijk ik de man aan en zie zijn bezorgde gezicht.
‘Cara meisje, wat is er aan de hand?’ vraagt de man me bezorgd. Een rustgevend gevoel stroomt mijn lichaam binnen en verbaast kijk ik op en zie Jasper ontspannen op de bank zitten. Ik laat Carlisle langzaam los en ga bij Jasper op de bank zitten. De jongen slaat beschermend zijn arm om me heen en trekt me wat naar zich toe. ‘Cara, vertel me eens wat er is gebeurd.’ Hoor ik Carlisle nog een keer vragen. Ik zucht zachtjes en ga wat rechter zitten. Ik kijk om me heen en zie dat heel de familie er bij is komen zitten. Op Edward en Bella na dan want die zijn op huwelijksreis.
‘Ik bracht Billy naar huis en toen ging ik daar naar het strand. Ik sprong daar van de klippen met de hoop dat ik misschien zou kunnen verdrinken. Ik bedacht me en veranderde me in mijn vampier vorm een jongen trok me uit het water en schreeuwde naar me waarom ik van de kliffen was gesprongen. Ik ben toen angstig weggerend.’ Fluister ik zachtjes. ‘Carlisle, ik wil dit leven niet meer.’ Zeg ik er nog zachter achteraan.
‘Cara zo erg is het toch niet?’ vraagt hij me waarop ik knik en op sta.
‘Jij weet net zo goed als ik dat dit leven vreselijk is. Je wilde jaren geleden ook niet meer leven.’ Sis ik naar de man. ‘Ik leef al driehonderdachtenzeventig jaar. Ik wil dit leven niet meer. Ik ben er klaar mee.’ Zeg ik waarop de man een zwakke glimlach op probeert te zetten en knikt.
‘Cara, waarom ben je niet gelukkig?’ vraagt de man me na een korte stilte.
‘Omdat ik een monster ben, ik kan niet lief hebben, Ik kan niet voelen. Ik ben een harteloos monster! Ik wil mens zijn.’ Zeg ik en laat mijn blik naar mijn voeten glijden. ‘Ik haat dit leven.’ Zeg ik en een nieuwe snik komt er naar boven. ‘Ik dacht vroeger gelukkig te worden. Ik was zelfs getrouwd. Ik had de hoop om gelukkig te sterven en nu ben ik dood en ongelukkig.’ Zeg ik en ren da man voorbij. Ik betreedt de trap en ren mijn slaapkamer in. Ik moet zorgen dat ik uit dit leven kan weg komen zonder mezelf te beëindigen. Ik moet gewoon weer weg lopen en mezelf voor dood voor doen. Ik spring uit mijn raam en begin zo snel als ik kan door het bos te rennen. Zodra ik over de grens ben laat ik mezelf echt weer mens worden en ren ik op menselijk tempo in de richting van Billy zijn huis. Ik moet een manier vinden om mijn leven weer helemaal dragelijk te maken. Ik moet iemand vinden die me daar mee zou kunnen helpen. Ik ren de veranda van het kleine huisje op en klop drie keer op de deur. Ik hoor de wielen van Billy zijn rolstoel over de vloer rijden en na nog een paar seconden word de deur geopend. Billy kijkt me verbaast aan maar laat dan een glimlach op zijn gezicht verschijnen.
‘Zou je tegen iedereen willen zeggen dat het me spijt en dat ik van ze houd?’ vraag ik de man waarop hij nog lichtelijk verbaast op knikt. ‘Ik kan dit niet meer, ik wil dit niet meer. Ik ben er echt helemaal klaar mee.’ Leg ik de man met bevende stem uit. De man knikt begrijpend en pakt mijn hand vast.
‘Het gaat je goed lieve Cara. Ik hoop dat je weet wat je doet.’ Zegt hij waarop ik knik en mezelf omdraai. Ik bots tegen een warm gespierd lichaam op en met grote ogen kijk ik de jongen aan. Zijn ogen spuwen zijn woede uit en hij staat te trillen op zijn benen. Ik neem vlug Jasper zijn gave over en probeer de jongen wat te kalmeren. Verbaast kijkt de jongen me aan waarop ik zwak naar hem glimlach. ‘Jacob fijn om jou ook weer eens te zien naar z’n lange tijd.’ Hoor ik Billy van achteren zeggen.
‘Het spijt me pa. Ik kon niet anders. Ik wist gewoon niet meer wat ik moest doen na dat ik de kaart had gekregen.’ Mompelt de jongen zachtjes naar de man die achteren me zit.
‘Cara Dit is mijn zoon Jacob. Jake dit is Cara Lagos een oude kennis van me.’ Stelt de man ons aan elkaar voor. Ik glimlach opnieuw naar de jongen en zet dan een stap opzij. ‘Cara misschien kun je beter een nachtje over je beslissing slapen. Je bent hier van harte welkom.’ Zegt de man waarop ik me naar hem toe draai en dan knik.
‘Als u dat wilt.’ Zeg ik waarop hij knikt en me wenkt. Samen met Jacob betreed ik het huisje en nemen we met zijn tweeën plaats op de bank. Jacob bekijkt me van top tot teen en laat dan uiteindelijk een zwakke glimlach zien.
‘Was jij ook op de bruiloft?’ Vraagt de jongen me uit het niets. Ik zucht eens diep en knik dan.
‘Jij ook?’ Vraag ik hem waarop hij treurig glimlacht en ook knikt. ‘Ik snap het al. We zitten in het zelfde schuitje.’ Zeg ik waarop de jongen me verbaast aankijkt. ‘Verliefd op de bruid.’ Zeg ik en wijs naar hem. ‘Verliefd op de bruidegom.’ Zeg ik en wijs naar mezelf. De jongen grinnikt zachtjes en schut dan zijn hoofd.
‘Die bloedzuiger? Hoe kun je daar verlieft op worden?’ vraagt de jongen me en meteen kijkt hij me angstig aan. ‘Sorry ik bedoelde geen bloedzuiger…’
‘Maakt niet uit Jacob ik weet wat ze zijn en ik weet wat jullie zijn.’ Zeg ik waarop de jongen zwak knikt. ‘Ik wens iedere dag nog steeds dat ik hem nooit had ontmoet.’ Zeg ik waarop de jongen glimlacht en zijn hand op mijn schouder legt.
‘Hoe komt het eigenlijk dat je zo nat bent?’ vraagt hij me verbaast aankijkend.
‘Ik heb mezelf wakker geschud in de oceaan.’ Is mijn simpele antwoord. De jongen begint te grinniken en schut dan zijn hoofd. Meteen springt de jongen op en verdwijnt de kamer uit. Hij komt na een paar seconden weer aanlopen met een stapeltje kleren.
‘Het is wat oude kleding van mijn oudere zus Rachel. Ik denk dat je het wel past.’ Zegt de jongen terwijl hij het aan mij geeft.
‘Dankjewel Jacob.’ Zeg ik zachtjes waarop hij knikt. Misschien kan ik hier nieuwe vrienden maken. Ooit zullen ze er achter komen wat ik ben en dan zullen ze me vermoorden, maar dan is het goed. Misschien heb ik dan de rust kunnen vinden. misschien kan ik hier ooit rustig sterven.

Reacties (1)

  • LarryNiam

    Oh my meid wat maak je het jezelf moeilijk...
    goed geschreven:)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen