Foto bij 25

Four years old
With my back to the door
All I could hear
Was the family war
Your selfish hands
Always expecting more
Am I your child?
Or jut a charity award?
You have a hollowed out heart but it's heavy in your chest
I tried so hard to fight it but it's hopeless
Hopeless
You're hopeless
Oh father, please father
I'd love to leave you alone but I can't let you go
Oh father, please father
Put the bottle down for the love of a daughter

Ravenna Morena




Met mijn hand om mijn kopje thee heen geklemd bleef ik verbaasd staren naar het schermpje van mijn telefoon.
Mam? Mijn moeder belde.. Mijn moeder belde mij?
Twijfelend keek ik naar de naam gesierd op het zwarte schermpje, wat wilde ze van mij?
Ik liet mijn vingers aarzelend over de toetsen heen glijden. Een tweestrijd die al enkele minuten afspeelde, een tweestrijd tussen mijn goede en mijn slechte geweten.
Het was net te laat, een voicemail werd achtergelaten, iets wat ze ook nooit deed, wat was er gaande?
Met een zucht greep ik het toestel beet en met klamme handjes belde ik haar met tegenzin terug.
''Mam?'' vroeg ik verbaasd toen ze opgenomen had. Ze zuchtte kort, maar antwoordde direct hoorbaar. ''Ja, met mama.''
Ik voelde me opgelaten en misschien zelfs een beetje oncomfortabel. Ze praatte anders, ze gedroeg zich anders.
''Uh..'' bracht ik oenig uit. ''Wat is er aan de hand mam, je belt.. Nooit.. Zomaar?'' hakkelde ik ongemakkelijk, terwijl ik de juiste woorden probeerde te vinden. Opnieuw viel er een stilte tussen ons. God waarom belde ze. ''Niks, ik wilde weten hoe het ging daar in.. London..'' begon ze argaan opwekkend.
Ik beet fronsend op mijn onderlip, dit was mijn moeder niet. Het leek er niet eens op. Het leek wel een toneelstukje wat ze aan het spelen was, zo nep geïnteresseerd..
''Oké? Nou.. Ehh.. goed.'' beantwoordde ik haar vraag kort af. Ze humde echter ongeïnteresseerd. ''Oké nou doei.''
Met die woorden hing ze de telefoon op, ja.. Dat was mijn moeder. Ongeïnteresseerd en kort af, zo kende ik haar weer.
Verslagen nipte ik aan mijn inmiddels afgekoelde thee, waar ging het gesprek van net over.. Peinzend liet ik mijzelf tegen het aanrecht aanvallen, ik was aardig verward geraakt door het aparte telefoongesprekje met mijn moeder net.
Ik gooide mijn overgebleven thee in de gootsteen en zette mijn kop neer op het kookeiland.
Ik liep aarzelend naar de huiskamer en nam plaats aan de eettafel, de rommel van Harry schoof ik zuchtend opzij.
Mompelend liet ik mijn handen zakken in mijn haar, ik haatte het om opgesloten te zitten in Harry's huis. Ik haatte het zo erg. Ik wilde naar school, ik wilde wat te doen hebben. Wat kon ik doen, ik kende hier niemand. Oliver zat op school, en zodra ik één stap buiten de hekken van Harry's erf zet, word ik meteen overladen met fans en paparazzi. Ik had weinig te doen hier, ik kon ook niet heel de dag op Harry rekenen aangezien hij ook een leven buiten mij heeft. Lichtelijk gefrustreerd begon ik te brainstormen, ik had geen zin om te tekenen, om te schrijven, de motivatie voor dat lag al helemaal ergens in een goot. Mijn gedachten slopen naar de Sinterklaas verassing voor de jongens. Disneyland natuurlijk! Ik kon me daar vandaag mee gaan bezig houden, de kosten bekijken, het hotel. Ik wilde aanstalten maken om Harry zijn Macbook open te slaan, eerst toestemming vragen aan Harry. Je wist nooit wat je kon tegen komen.
Ik greep naar mijn telefoon en drukte Harry zijn naam ongeduldig in.
''I have to arrange some things on your laptop Harry, is that alright?'' vroeg ik hem liefjes.
Hij grinnikte kort, maar antwoordde direct. ''Yes, that's alright, bye love.'' direct vulde de piepen mijn gehoorgangen.
Ik greep enthousiast zijn saaie grijze Macbook beet en surfte naar de website van Disney Land. Ik scrolde aandachtig door de site heen en bekeek de verschillende acties en eventuele aanbiedingen.
De prijzen lieten me enorm schrikken. Zelfs de 'aanbiedingen' waren nog belachelijk duur en dan had ik de kosten buiten het park er nog niet eens bij gerekent, het eten wat je daar nog doet, de souvenirs, de reiskosten.. Wat ging dit totale plaatje me wel niet kosten!
Het geld, zoveel geld kon ik op dit moment niet missen. Ik kon het wel missen, maar dat zou betekenen dat ik derest van december krap bij kas zou zitten. En daar zat ik niet echt op te wachten.
Dat word een baantje zoeken, een baantje in Londen, zo slecht klonk dat nog niet. Een baantje in Londen zou al vele malen beter zijn dan een baantje in Dordrecht. Een baantje in Londen hm..
Waar moest ik beginnen met zoeken? Ik had werkelijk waar geen idee, dus besloot ik op Google maar wat random in te tikken 'Job London'.
Verschillende tabs opende zichzelf en ik scrolde er aandachtig doorheen. Er stonden enorm veel vacatures open, voor ieder wens wat wils, niet zo gek ook in zo'n grote stad als Londen. Natuurlijk waren de keuze hier in banen eindeloos. Het was een wereld stad, geen zielig dorpje.
De keuzes waren eindeloos en zeer uiteindelopend, oppas, barvrouw, kantoorbanen, caissière, zelfs een postbezorgbaantje was hier mogelijk.
Ik grinnikte en dacht terug aan mijn bijbaantjes tijd, de tijd dat ik in Nederland de post elke dinsdag en vrijdag rond bracht.
Direct schudde ik mijn hoofd afgrijzend. Postbezorger ging hem niet worden. De horror, in Nederland was post lopen al aardig kut, laatstaan in Londen, waar alles tien keer groter en drukker was.
Ik scrolde, ik scrolde, ik scrolde.. Niks wat mijn volledige aandacht trok.
Ik twijfelde kort, maar besloot toch verschillende sollicitaties in te sturen, ik wilde iets hebben om te doen.
Na wat sollicitaties uit de deur gestuurd te hebben, besloot ik maar eens mijzelf klaar te gaan maken. Ik zat de hele ochtend al in mijn pyjama, mijn ochtendadem nogsteeds aanwezig in mijn mond en mijn haren nogsteeds in het kapsel waarmee ik vanochtend opstond. Ja, ik moest even wat doen aan mijn uiterlijk, de hele dag zo erbij zitten ging hem niet worden. Ik was daarbij ook wel even toe aan een verfrissende douche.
Ik liep naar boven toe terwijl ik op mijn heenweg naar de douche mijzelf al begon uit te kleden, in de douche zette ik de kraan direct aan, ik schopte mijn broekje als laatst uit en nam plaats onder de hete stralen, ik genoot van de hitte in de cabine, even lekker een momentje voor mijzelf. Ik begon mijzelf te wassen en ontspande volledig onder de warme stralen.
Nadat ik klaar was met douchen schoot ik snel in wat makkelijke kleding. Make-up had ik geen zin in vandaag, ik wreef mijn haren ruw droog met de handdoek en rende met borstel en al de trap weer af naar beneden.
Beneden aangekomen hoorde ik mijn telefoon overgaan. Ik snelde naar mijn telefoon die op het kookeiland lag en ik nam direct op toen ik mijn zus haar naam zag staan. ''Hey Danielle.'' begroette ik haar opgewekt, terwijl ik de borstel onhandig door mijn haar probeerde te halen. Ze negeerde mijn opgewekte begroeting. ''Heeft mama jou gebeld?'' bracht ze gehaast en op snauwende toon uit. ''Ja, daarnet nog, ze vroeg hoe het ging.. Hoezo?'' vroeg ik haar niet begrijpend, mijn kletsnatte haar proberend te kammen. Direct begon mijn zus te in zichzelf te mompelen, gevolgd door gestommel en gescheld op de achtergrond. ''Richard, ze heeft gebeld. Oh wat een onuitstaanbaar mens is dat toch.'' Verward probeerde ik te vatten wat er nou precies gaande was. ''Danielle.. Ik volg je niet helemaal.'' Danielle zuchtte opnieuw en slaakte een gil.
Plotseling kreeg ik Richard aan de telefoon. ''Hé wijffie, ja er is een beetje gekibbel tussen je moeder en Danielle.. Uhh..'' Direct viel mijn zus hem in de reden en opeens kreeg ik Danielle weer aan de lijn. Ik zuchtte hoorbaar en duidelijk geïrriteerd. kon iemand me hier uitleggen wat er nou aan de hand was. ''Ja hallo, kun je even zeggen wat er aan de hand is?'' mompelde ik geërgerd. Ik had geen zin in deze spelletjes.
Danielle gaf geen antwoord. ''Danielle.'' drong ik haar aan, terwijl ik de borstel stevig geklemd hield in mijn hand. Ik legde deze op de eettafel bij het raam.
Mompelend gaf ze toe. ''Ja, het is gewoon een beetje gedoe met mama, uh ja..'' bracht ze uit vol aversie.
Ondertussen bracht ik de vieze kopjes naar de gootsteen en ruimde ik de rommeltjes van gisteravond nog op.
''Ja wat voor gedoe met mama Danielle, doe niet zo fucking vaag.'' siste ik inmiddels boos.
''Ja Raven, ik heb eigenlijk helemaal geen zin om dat te bespreken met je, het is iets waar jij je in ieder geval geen zorgen over hoeft te maken ja.'' probeerde ze me gerust te stellen, ik snapte haar niet, waarom had ze mij in éérste instantie dan gebeld. Ik zuchtte opnieuw en haalde een doekje over het aanrecht heen. Dit hielp niet, wat hield ze toch voor me achter. ''Uh, als het niet iets is waar ik me druk over hoeft te maken, waarom belde mama mij dan? En waarom bel jij mij vervolgens om te vragen of mama mij heeft gebeld, ik verdien wel wat uitleg.'' Danielle gaf opnieuw geen antwoord. Tot mijn grote ergernis viel ik uit tegen mijn zus. Iets wat niet gauw gebeurde. ''Danielle, geef dan fucking antwoord, ik ben dit zat, ik ben verdomme geen klein meisje meer van vijftien, waarom doe je zo vaag!''
Zachte snikken vulde zich door de telefoon heen, mijn toon verzachtte direct en een schuldgevoel borrelde in mijn buik. ''Danielle, ik bedoelde niet.. Daan.'' probeerde ik in een hopeloze poging. Direct suste ze me. ''Nee meisje, het heeft niks met jou te maken.. Het is..''
Mijn maag kromp in één, mijn zus huilde niet vaak.. ''Daan? Wat is er nou?'' piepte ik angstig. Het bleef stil.
De zware stem van Richard galmde door de telefoon heen en ik raakte opnieuw in de war. ''Ravenna, je moeder is in contact gekomen met je vader.'' sprak hij direct uit, mijn mond viel open, hoorde ik dat goed? Ik stamelde verbaasd. ''Mijn vader?'' herhaalde ik hem vragend.
Richard humde teleurgesteld en slaakte een diepe zucht. ''Ja, uh.. Sinds jij hier bekend bent, heeft hij eigenlijk direct contact opgenomen met je moeder, in de hoop jou te zien of zo, althans hij vind het volgens mij wel wat dat je nu een beetje in de 'spotlights' komt, kan die mee pronken.'' ik schudde mijn hoofd ongelovig, tuurlijk komt hij nu pas. Geld, geld, geld het ging hem waarschijnlijk toch alleen om het geld, om de bekendheid, mijn vader gaf geen fuck om mij en dat had hij ook nog nooit gedaan. ''Ja dus? En what the fuck moet ik met die info?'' siste ik boos.
''Ja, dat is nog niet het ergst, je moeder is hopeloos verliefd geraakt op je vader.. En ze hebben een relatie gekregen.'' ik fronste verbaasd mijn wenkbrauwen. Een relatie? Hoelang hadden die twee alweer contact? Daarbij boeide het me vrij weinig of ze nou een relatie hadden of niet, als zij de behoefte voelde om haar leven opnieuw te verpesten ga je gang.
''Hoelang hebben ze contact?'' gooide ik er vragend uit. Richard gromde kort maar antwoordde uiteindelijk, de tegenzin in zijn stem duidelijk hoorbaar. ''Eigenlijk vanaf het eerste moment dat je hier een beetje bekend geraakt ben.'' mijn mond viel open. ''En jullie wisten dat? Danielle wist dat? We hebben het hier over meer dan een maand hé'' Richard humde afwezig. Direct voelde ik woede opborrelen in mijn maag. ''Jullie zijn niet te geloven weet je dat! Echt godverdomme niet te geloven! Waarom liegt ze tegen mij?!'' bulderde ik uit.
Richard probeerde me in een hopeloze poging te sussen. ''Meisje, luister! Danielle en Mia hebben enorme ruzie gehad, Danielle stond erop dat ze voorlopig niet wilde dat jij het zou weten, ze wilde je beschermen tegen je vader, je moeder denkt er anders wel heel anders over, je moeder vond het te lang duren en besloot het touw in eigen handen te nemen, ze wilde je waarschijnlijk vandaag vertellen dat ze weer iets heeft met je vader, ze wilt dat je hem in je leven sluit en hem vergeeft.'' mijn ogen vielen haast uit mijn oogkassen. ''Dat kan ze niet menen, na alles wat hij geflikt heeft? Ze is ook wel heel hersenloos om hem toe te laten in haar leven, wat laat haar denken dat ik die klootzak in mijn leven wilt.''
gilde ik inmiddels, ik was zo boos. Hoe kon ze zo zijn, ik voelde me zo genaaid, zo extreem genaaid. Dat zij haar leven wilden verpesten met die klootzak is volledig haar eigen keuze, maar van mij kon ze zoiets niet verwachten!
''Lieverd, dat weten wij, dat weet Danielle, ze hebben enorme ruzie gehad vandaag.. Mia heeft.. Je vader uitgenodigd voor het Sinterklaasfeest.. Gelukkig zit nieman daar op te wach..''
''Ik kom niet.''
''Ravenna, dat kun je niet maken, je laat me niet eens uitpra..''
''Je hoort me, ik kom niet.''
''Maar Vince en Rayv... Danielle!''
Na wat gestommel op de achtergrond kreeg ik mijn zus weer aan de lijn. Direct vloog ik in de aanval.
''Dus, jij wist al weken lang dat mama weer met mijn vader aan het flikflooien is.''
Danielle zuchtte teleurgesteld. ''Sorry Ravenna, mama wilde je het direct vertellen, ik dacht gewoon dat het beter was om even ermee te wachten.. Ik.. Ik.. Pff..'' ik merkte de frustratie in mijn zus haar stem en ik gaf haar geen ongelijk.
Mijn vader.. Ik kende hem niet goed. Maar wat had die man diepe wonden gemaakt in het hart van mij, mijn zus en mijn moeder, alleen mijn moeder was zo achterlijk er weer mee in te gaan. Als hij haar opnieuw kwetste, zaten wij weer met de blaren. Die man opnieuw in ons leven beloofde niks goeds, het kon niks goeds met zich mee brengen. Ik hield mijn hart nu al vast voor de toekomst, dit kon nooit goed aflopen, mijn vader.. Één man, wat zoveel problemen met zich mee bracht.
''Richard vertelde me dat mama hem mee wilt nemen naar het Sinterklaasfeest.'' spotte ik.
Danielle zuchtte opnieuw teleurgesteld. ''Ja, dat wilt ze, niemand is het er mee eens, maar maak je geen zorgen. Niemand wilt hem erbij hebben, Rita heeft ook al aangegeven als mama met hem komt dan wijst ze haar direct de deur, feestavond of niet, Rita wilt vooral dat jij je comfortabel voelt.''
Ik zuchtte opgelucht. ''Ja Danielle, ik wil hem er echt niet bij hebben, als hij er is kom ik echt niet.''
Mijn zus humde. ''Maak je daar alsjeblieft niet druk om, hoogstens dat ze samen voor de deur staan ma..''
''Niks maar Danielle, geen haar op mijn hoofd die hem nog wilt zien ook, hij heeft mij gebroken, je weet het Danielle, waarom is mama zo, waarom gebeurd dit.'' snikte ik inmiddels.
Mijn vader was een monster, een harteloos en gemeen monster.

''Ik weet echt niet wat ik moet zeggen tegen hem straks, ik kan echt niet geloven dat ik mijn vader ga zien vandaag! Hoe zou hij eruit zien, wow ik heb zoveel vragen echt waar!'' ik bewoog vrolijk heen en weer tussen mijn zus en mijn moeder. Beide leken ze er veel meer tegenop te kijken, Richard keek grommend in zijn spiegel, zijn handen strak geklemd om het leren bekleden stuur, waarom was iedereen zo chagrijnig.
Mijn zus haar hoofd schoot direct vragend naar mijn moeder. ''Mam, is dit echt wel verstandig om te doen? Je weet hoe hij is, hij zal haar toch maar gaan kwetsen.'' kwetsen? Waarom zou mijn vader mij kwetsen, mijn moeder snoof haar neus. ''Uh ja, ze wilt het toch zelf, ze ondervind het zelf wel.'' antwoordde mijn moeder simpeltjes.
Onbegrijpend staarde ik naar mijn zus, waarom zou het niet verstandig zijn om mijn vader te zien?

''We zijn er.'' bromde mijn schoonbroer ietwat geïrriteerd. Ook hij was duidelijk niet blij met het bezoekje wat ik ging brengen aan mijn vader, waarom deden ze zo nors en waren ze zo niet steunend?
Zenuwachtig klom ik de auto uit, mijn moeder gaf me een gemoedelijk knikje en met zweethandjes zocht ik de buitenplaats af naar 'mijn vader' we hadden afgesproken bij de Mac Donalds en aangezien het best lekker weer was, nam ik aan dat hij ergens buiten zat. Ik keek voor één laatste keer naar de auto waar mijn zus, moeder en schoonbroer in zaten, tot ik een zware stem hoorde brommen. ''Ravenna?'' geschrokken draaide ik mijzelf om. Kijkend in de ogen van een onbekende man, twijfelend liet ik mijn blik over hem heen glijden, hij zag er vies gekleed uit, verschillende vlekken sierden zijn wat wit had moeten zijn shirt, zijn haren lang en grijs, waarschijnlijk weken niet gewassen, het hing slapjes en bagger vet langs zijn gezicht. ''Uh.. Pa?...Pap?'' bracht ik met moeite uit, hij knikte met tegenzin leek het wel. Hij wees ongemakkelijk naar een tafeltje verderop, waar twee andere kinderen aan zaten samen met een oudere vrouw, wat vermoedelijk dus zijn vrouw was.
''Dit is mijn.. Gezin.'' verbaasd volgde ik hem en nam plaats aan het tafeltje waar zijn 'gezin' aan het avondeten zat.
''Eetsmakelijk.'' ik keek iedereen één voor één aan.
Ik blikte onzeker op in de blauwe ogen van mijn vader. ''Dus waarom wilde je me zien?'' vroeg hij eerder ongeïnteresseerd dan enthousiast terwijl hij zijn patat slordig in zijn potje mayonaise doopte.
Ik fronste verbaasd met mijn wenkbrauwen. ''Jij.. Mij niet dan?'' vroeg ik verbaasd.
Hij propte de patat onsmakelijk in zijn mond, walgend keek ik toe. ''Jawel, of zo.. Denk ik..'' sputterde hij met volle mond.
Ik negeerde zijn twijfelachtige antwoord en wendde me af op zijn kinderen en vrouw. ''Zijn dit ook jou kinderen?''
Vroeg ik geïnteresseerd, misschien had ik wel meer zusjes en broertjes, wie zou het zeggen.
Hij schudde zijn hoofd schielijk en een spottende grijns hing rond zijn dunne, droge lippen. ''Oh nee hoor, gelukkig niet.'' zijn vrouw begon ongemakkelijk te lachen, duidelijk gekwetst door zijn antwoord, maar te bang om er op in te gaan.
De verhalen van mijn moeder begonnen vaag te op te spelen, ze had weleens verteld dat hij erg onrespectvol was.
Waarom gaf hij van die ongeïnteresseerde antwoorden?
''Hoe is het met je moeder?'' vroeg hij plots uit het niks. Ik opende mijn mond met verbazing. ''Eh, ja goed.'' antwoordde ik verbouwereerd. Hij wilde weten hoe het met mijn moeder ging, maar niet met mij?
''Mooi zo, ja ik en je moeder hebben wat uitgevreten.'' begon hij plots verder. Ik keek hem verbaasd aan.
''Oh..'' bracht ik zachtjes uit, ik voelde me direct onzeker. Ik blikte ongemakkelijk in de auto waar mijn zus en haar vriend zaten. Mijn zus had haar hoofd uit het raam gestoken en hield alles nauwlettend in de gaten.
Dit ging echt heel anders dan verwacht. ''Heeft ze nogsteeds van die dikke tieten?'' bracht hij met een grijns uit.
Mijn mond viel open, als door de bliksem getroffen. ''Jezus, ben jij altijd zo respectloos en ongeïnteresseerd.'' snauwde ik naar hem. Hij trok paf zijn wenkbrauwen omhoog. '''Aardig brutaal bekkie heb je wel hé, zeker van je moeder geleerd! Die had ook zo'n grote muil.'' bulderde hij nu, waar kwam die stemmingswisseling plots vandaan?
Woedend sloeg hij zijn vuisten op de tafel en geschrokken viel ik van het bankje af.
In een minimum van tijd stond mijn zus achter me. Mijn vader blikte verbluft naar haar. ''Aha, Danielle.'' bracht hij spottend uit. ''Erik.'' zei mijn zus bitter terug. Hij nam echter weer rustig plaats op het bankje en schoof derest van zijn patat ongeïnteresseerd en op een walgende manier naar binnen, hij gunde me geen één blik waardig. Het leek hem dus echt serieus niks te boeien, dat zijn dochter na dertien jaar voor zijn neus stond.
Mijn zus sloeg haar arm beschermend over mijn schouders heen, ze probeerde me mee te trekken naar de auto. ''Kom meisje, dit was een verkeerd idee, we gaan naar huis.'' ik schudde mijn hoofd eigenwijs, ik wilde niet gaan.
''Nee, ik wil hem vragen stellen.'' mijn vader bleef ongeïnteresseerd naar zijn patat kijken. ''Nee Ravenna, we gaan naar huis, hoor je me. Hij kwetst je alleen maar.'' fluisterde ze zachtjes.
Ik schudde opnieuw eigenwijs mijn hoofd en nam weer plaats op het bankje, recht voor de neus van mijn vader. Mijn zus bleef geërgerd achter me staan, haar handen waren beschermend genesteld op mijn schouders. Ik knipte voor zijn gezichtsveld en met een ruk keek hij op. ''Waarom wilde je mij niet hebben.'' vroeg ik hem rechtstreeks, mijn vader liet zijn blik kort over me heen glijden en trok zijn lippen in een rechte lijn. ''Ik wilde een zoon, geen dochter.'' antwoordde hij simpel. Ik fronste mijn wenkbrauwen. ''En dat is al genoeg om weg te gaan, om een kind in de steek te laten?'' hij zuchtte eens en legde zijn bakje patat neer. ''Weet ik veel, er speelde veel meer dan dat, ik zat in een criminelen circuit, ik deed aan overvallen, drugs dealen, ik zat met mijn hoofd helemaal niet bij een kind en eigenlijk zit ik dat nogsteeds niet en daarbij heeft je moeder je bij me weggehouden.''
Ik snoof schamper, lekker makkelijk alles af te schuiven op mijn moeder. ''Mama heeft het je misschien moeilijker gemaakt om contact met mij te hebben, maar je hebt er ook nooit moeite voor gedaan hoor.'' antwoordde ik terug op spottende toon, terwijl ik strak in zijn blauwe ogen bleef kijken. Ik kon geen enkele emotie opmaken uit hem. Hij leek wel van steen.
Hij schudde zijn hoofd en lachte humorloos. ''Waarom zou ik? Had ik geen zin in, zo genoeg bijgekletst? Ga naar huis.'' zijn woorden kwamen hard aan, maar de tranen die ik voelde opkomen slikte ik dapper weg.
''Je hebt gelijk, je bent inderdaad een verspilling van tijd. Dag pap.''


''Meisje we vinden er wel wat op, kom gewoon naar huis met Sinterklaas, we maken er een knalfeest van, de jongens rekenen op je, sorry dat je het op deze manier te weten komt.''
Ik humde kort. ''Geeft niks, ben blij dat ik het nu weet ben er gewoon niet blij mee, verbaasd me niks als mama weer aan de alcohol raakt dadelijk, ik wil er gewoon niet aan denken.''
Ik liep zuchtend naar de laptop en ging erachter zitten, ik wilde er echt niet aan denken wat voor ellende ons te wachten stond. ''Ik had trouwens een cadeautje voor de jongens in gedachten, als het mag met jou goedkeuring dan.'' probeerde ik het onderwerp te veranderen, mijn zus lachte kort door haar tranen heen. ''Vertel is.'' ik glimlachte zwakjes, mijn gedachten proberen te sussen. ''Een weekendje Disney land, ik heb gekeken naar de prijzen het is op zich prima te betalen. Maar ik heb wel meteen gesolliciteerd naar baantjes, want na dat weekendje ga ik echt blut zijn.''
''Hmm.. Lieve schat, volgens mij hoef jij niet eens meer te werken als je je bekendheid een beetje beter investeert maar goed, wie ben ik, wat voor werk wil je doen dan?''
''Ja ik heb niet per se een voorkeur, alles waar ik aangenomen word is wel prima toch.'' vroeg ik haar onzeker, ik liet mijn ogen glijden over de advertenties heen waar ik zonet voor had gesolliciteerd, tot mijn aandacht getrokken werd naar een notificatie in een ander tabblad.
Twitter? Ik had Twitter niet geopend.
Zat Harry op Twitter? Nieuwsgierig klikte ik het profiel aan. ''Emilie?'' mijn zus steunde verbaasd. ''Emilie? Ravenna wat ben je aan het doen? Wie is Emilie.''
Mijn ogen gleden onrustig over de pagina heen en ik begon de tweets te herkennen, dit was het profiel van Emilie uit Denemarken.. Mijn Emilie.. Huh? Waarom zou Harry hier op zitten? Was Harry, Emilie uit Denemarken? De Emilie uit Denemarken waar ik dag en nacht mee praatte. Wat was er allemaal gaande?
''Ravenna.'' mompelde mijn zus, ik klikte op het pijltje rechtsboven in en direct werd ik doorgestuurd naar de DM's, meteen stond het gesprek met mij @Ravenna_Styles boven aan. Wat was dit? ''Ravenna, wat ben je aan het doen?'' mijn zus begon haar geduld te verliezen.
Mijn mond viel open, dit moest een fucking grap wezen. ''Danielle, uh.. Ik bel je terug ja, ik moet even terug reageren op een mailtje, is het goed als ik je vanavond bel ofzo?'' loog ik maar.
Mijn zus antwoordde iet wat afwezig. ''Ja meisje, weet je zeker dat het gaat, anders kan je het altijd zeggen je wee-.'' ''Ja, ja het gaat ik ben niet boos, ik spreek je doeidoei.'' ratelde ik snel, ik smeet mijn telefoon door de huiskamer heen.
Met trillende vingers scrolde ik door het DM gesprek heen, dit was Emilie, Harry was Emilie.. Ik had nooit gepraat met Emilie? Ik kende Emilie al tien jaar, bestond Emilie wel?
Snikkend las ik de gesprekken tussen mij en 'Emilie.'' ik had zoveel gedeeld met Emilie in de loop van de jaren, dingen over mijn jeugd, moeder, vader, dingen over mijzelf, ik kon niet geloven dat het Harry was waar ik de hele tijd mee gepraat had. Ik wilde het niet geloven, wanneer was hij het van plan te vertellen.
Ik kende Harry dus veel langer dan vandaag. En nu snapte ik precies wat hij bedoelde.
''You are the dream i have searched for for so long Ravenna.''
''You are the dream i have searched for so long...''


De rest van de dag had ik niks anders gedaan dan wezenloos voor me uit staren en een beetje te bevatten wat er nu precies aan de hand was in mijn leven, het leek wel een slechte film waar ik niet uit leek te komen, Harry was inmiddels alweer een tijdje thuis, en ook wist ik niet goed wat ik nou moest doen met de informatie die ik nu wist over 'Emilie'.
Ik leek geen grip te hebben over de dingen die zich afspeelde in mijn leven, en het gaf me stress.
Harry knipte met zijn vingers voor mijn ogen, geschrokken richtte ik mijn ogen op hem. ''Where are you with your thoughs?'' prevelde hij terwijl hij nipte van zijn vers gemaakte bakje koffie.
Oh niks bijzonders Harry, enkel aan hoe jij mij al tien jaar aan het voorliegen bent, jezelf voorgedaan hebt als een meisje uit Denemarken, mij blijkbaar al langer kende, daarbij is mijn vader terug in beeld terwijl hij dat nooit geweest is, misschien dat je hem met Sinterklaas avond nog gaat zien ook, maak anders even een praatje met hem dan, hmm.. Mijn moeder die dalijk weer lekker aan het zuipen raakt door mijn vader, en oh alle ellende wat daar van gaat komen, oh ja, ik heb nog een eetstoornis waar ik enkele weken geleden nog voor in het ziekenhuis heb moeten liggen, ik kan niet naar school, pas in februari, ik kan de stad niet verkennen dankzij de bekendheid die ik aan jou te danken heb, maar het leven is geweldig Harry. Kan. Niet. Beter.
''Nothing.'' antwoordde ik binnensmonds.
Harry schraapte zijn keel ongemakkelijk en klakte zijn tong. ''So what did you do today.'' begon hij weifelend, was hij serieus, ik had dus echt geen zin om te praten over vandaag.
Ik speelde met het lepeltje in mijn koffie. ''Nothing, applied for some jobs.''
''You know you don't have to work right? And besides that i have enou-.''
''I hope i'll get the job, atleast i have something to do till february.'' onderbrak ik hem ruw.
Hij schraapte zijn keel opnieuw ongemakkelijk. ''Yes, about.. That.'' begon hij terwijl hij zijn onderlip tussen zijn kaarsrechte tanden nam.
Hij ging wat meer recht op zitten en keek me aan met een brede grijns. ''I have been approached by a publishing company, they are interested in you and they want to publish a book with you.'' mijn hoofd schoot omhoog. ''What?'' vroeg ik ongelovig. Een boek publiceren, ik een boek publiceren?
''You heard me.'' lachte Harry grijzend. ''You're being serious?'' vroeg ik hem achterdochtig. Harry knikte vrolijk met zijn hoofd. ''Yes, yes! You have an appointment at the office next week. I set that up for you.'' vervolgde hij zijn verhaal trots.
Een boek uitbrengen stond al eeuwen op mijn to do lijstje, ik had alleen niet gedacht dat ik die zou snel zou kunnen afvinken, als het boek goed zou lopen tenminste, direct schoten er honderden ideeën door mijn hoofd heen, wat voor boek wilde ik überhaupt uit gaan brengen? Zou mijn boek interessant genoeg worden, ik wilde niet enkel een boek uitbrengen en succes krijgen omdat ik werd gezien als het 'vriendinnetje van..'
''And besides that, the 'National gallery' is interested in some artwork from you, would you like to sell it.'' mijn mond viel nu echt op de grond, hij praatte erover alsof het de normaalste zaak ter wereld was. Daar hingen van Gogh, andere bekende kunstenaars.. Waar ik eigenlijk totaal niet tussen hoorden. Het zou bespottelijk wezen voor de kunstenares die er hingen. Ik tussen die grote namen.. Nee..
''Let me think about that.'' antwoordde ik zo kalm mogelijk. Ik schoof mijn stoel naar achteren en verliet de tafel zonder enige aankondiging. ''What are you gonna do?''

''Well, let me catch up with Emilie, tell her the good news hm.''
met die woorden liep ik langs Harry, terwijl ik hem een speelse knipoog toewierp.



-




Fijn weekend jongens!
Bedankt voor het lezen.. xxx

Reacties (1)

  • Millyss

    omg je schrijft zo goed!

    Snel verder(flower)

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen