Foto bij Scar 52

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:

Nadat we ik haar oude appartement zijn geweest, lunchen we ergens op een adresje dat ze nog kent van vroeger. Daarna neemt ze me kort mee naar alle hotspots: de Seine, de Notre Dame, het Louvre, de Eiffeltoren, Place de la Concorde. Daarna gaan we terug naar het hotel om onze spullen in te pakken en tegen de tijd dat we klaar zijn, zitten we nog met een half uur vrije tijd waar we niet veel mee kunnen. We zetten onze koffers maar vast bij de deur neer.
Dan duwt ze me voorzichtig met mijn rug tegen de muur en kust me, intiemer dan eerst, maar ik merk een bepaalde gespannenheid in haar op. Ik wil er eigenlijk naar vragen, maar besluit eerst af te wachten en te kijken waar ze naartoe wil.
Ze geeft zichzelf de kans niet om zich te bedenken en trekt me de slaapkamer in, zonder dat ze de kus verbreekt. Ergens in mijn achterhoofd gaat een lampje branden, maar ik bedenk dat ze daar vast niet op uit is.
Toch?
Ze laat zich op het bed zakken. Ze trekt me bovenop zich en houdt me dicht tegen zich aan. Ik vang me met mijn onderarmen op. Mijn rechterhand laat ik na een tijdje over de zachte ronding van haar heup glijden.
Ze gaat met haar trillende hand onder mijn shirt en opeens vraag ik me af: Wat ben ik in hemelsnaam aan het doen?
Ik trek me een stukje terug, zodat het contact van onze lippen net een paar centimeter verbroken wordt.
‘Paige, niet doen,’ zeg ik. Ik trek me verder terug en kijk haar aan. Haar blik is wanhopig, smekend, en er parelen tranen in haar ogen. ‘Doe jezelf dit nou niet aan.’
‘Nathan... Nathan, alsjeblieft. Ik... Ik kan dit. Ik wil erover heen zijn,’ prevelt ze.
‘Dat ben je niet.’
Ze trekt haar hand terug van onder mijn shirt.
‘Maar dat zou ik wel moeten zijn.’
‘Niet waar.’
Met een felle blos op haar wangen staat ze op en ze trekt haar shirt weer recht. Oogcontact maakt ze niet meer. Ik wil zeggen dat ik alleen maar het beste met haar voor heb. Dat ik het wel wil, maar dat ik bang ben dat het slechte herinneringen bij haar opwekt. Maar ze geeft me de kans er niet toe.
‘Ik ga even... Ik ga even thee zetten,’ zegt ze en ze loopt snel de kamer uit. Ik blijf verbaasd achter.

Ze voelt zich afgewezen, ook al was dat mijn bedoeling niet. En ze schaamt zich. Ze zegt het niet hardop, maar ik zie het aan haar. Haar blik verlaat de grond niet en als ze al iets tegen me zegt - alleen het broodnodige - is het haast een fluistering. Maar wat had ik anders moeten doen? Met haar naar bed gaan? Wat voor persoon zou ik zijn als ik dat had gedaan? Ik denk terug aan haar het schrijnende litteken op haar rug; aan de tranen op haar wangen toen ze vertelde hoe verschrikkelijk haar verkrachting wel niets was; haar gestamel toen ze gisteravond zei dat ze er nog niet aan toe was om seks te hebben; de manier waarop haar handen trilden van angst toen ze onder mijn shirt verdwenen. Als ik het had gedaan, zou het haast misbruik zijn geweest.
Wanneer we net van plan zijn maar het vliegtuig te vertrekken, trek ik het niet meer.
‘Paige?’ vraag ik, maar ze kijkt me pas recht aan wanneer ik het opnieuw zeg. ‘Paige.’
Er ligt een soort verkrampte pijn in haar blik.
Ik stap naar haar toe en sla mijn armen om haar heen. Ik leun met mijn wang tegen haar haar. Ze huilt niet, maar het zit er niet ver naast.
‘Het is allemaal jouw schuld niet.’
‘Dat verandert niets.’
‘Dat verandert alles.’
‘Ik wil gewoon...’ Haar stem trilt meedogenloos en ze trekt zich iets terug alsof ze me aan wil kijken, maar ze vindt het blijkbaar te moeilijk om direct oogcontact te maken. ‘Ik wil je gewoon niet laten wachten. Ik... Ik wil je alles kunnen geven.’
Ik strijk even over haar haar.
‘Maar dat kan niet. Nog niet. En het hoeft niet,’ druk ik haar op het hart.
‘Het is tien jaar geleden,’ zegt ze, alsof dat iets uitmaakt.
Heel lang ben ik stil.
‘Ik zal even heel eerlijk zijn,’ zeg ik dan, hoewel ik met dat hele litteken-gedoe over het algemeen vrij weinig keus heb. ‘Ja, ik wil je inderdaad. En ja, ik verlang naar je. Ook het lichamelijke. Je bent nu eenmaal bloedmooi. Maar ik ben niet zo’n groot hufter dat ik daarover ga zeuren, want het is nou ook weer niet een onbeheersbaar verlangen waar ik nachtenlang wakker van lig en je bent me echt helemaal niets verschuldigd. Wat ik nog veel, véél liever wil, is namelijk dat je de tijd neemt te genezen van wat er gebeurd is. Het is nu eenmaal niet niks. En niemand heeft je geholpen jezelf weer op te bouwen nadat die klootzak je in stukken geslagen heeft. Wat ik écht wil, is dat je de tijd neemt en het trauma zo goed mogelijk verwerkt, of het in ieder geval een plekje geeft. En daar zou ik je graag mee willen helpen, als dat zou kunnen. Ik vind het niet zo erg om te wachten tot je er écht klaar voor bent. Hoe lang dat ook duurt. Je hoeft je niet onder druk gezet te voelen. En je hoeft je niet te haasten of schuldig te voelen. En daar zal ik je zo vaak aan helpen herinneren als nodig is. We kunnen dit samen doen. Zolang je mij ook wilt, zal ik er voor je zijn. Oké?’
Ze is heel lang stil en kijkt me bijna achterdochtig aan, alsof ze niet helemaal gelooft dat ik het meen, ondanks dat er geen litteken op mijn huid is gevormd.
Dan zegt ze, bijna alsof ze een contract ondertekent: ‘Oké.’

Die avond zitten we in het vliegtuig terug naar Nebraska. We hebben eventjes over koetjes en kalfjes gepraat en door het raampje naar buiten gekeken om in het donker de lichtjes van de steden te bekijken, maar na een tijdje is ze in slaap gevallen. Haar lichaam leunt tegen me aan, met haar hoofd op mijn schouder. In haar onderbewustzijn heeft ze mijn hand vastgepakt en onze vingers vervlochten. Ik durf geen spier te vertrekken, doodsbang om haar wakker te maken en het moment te verbreken. De andere passagiers weten van niks en als ze het al zouden weten, zouden ze het niet begrijpen, maar ik zit te glunderen van trots in mijn stoel.
Op een bepaalde manier is Paige beschadigd, zelfs nog meer dan ikzelf. Dat valt niet te ontkennen. Maar we zijn ook als een blok voor elkaar gevallen en ondanks de bagage die ze met zich meedraagt, zou ik niets liever willen dan haar hand met die van mijn verstrengeld wanneer ze in slaap is gevallen in een budgetvliegtuig.
Toen we een paar dagen geleden naar Parijs vlogen, was ik verliefd op haar. En nu we terugvliegen, is ze ook verliefd op mij.

Reacties (2)

  • BethGoes

    "Toen we een paar dagen geleden naar Parijs vlogen, was ik verliefd op haar. En nu we terugvliegen, is ze ook verliefd op mij."

    Ahhh(H)

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Zo schattig! Dit verhaal is geweldig!

    1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Dank je! Ik ben blij dat je het leuk vindt.

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen