Foto bij Proloog

I'm not spending any time, wasting tonight on you
I know, I've heard it all
So don't you try and change your mind
'Cause I won't be changing too, you know
You can't believe, still can't believe it
You left in peace, left me in pieces
Too hard to breathe, I'm on my knees

if you have chemistry, you only need one other thing:
Timing

Well Shit?


Vol zenuwen liep ze door de gang heen, haar benen trilden lichtjes, haar handen waren om het stukje papier geklemd die ze voor de zomervakantie mee had gekregen. De starende blikken van voorbijlopende studenten negeerde ze. Ze zouden wel denken, zielige eerstejaars, ze voelde zich hopeloos, hopeloos en een beetje lomp misschien zelfs door de manier hoe ze dommig om zich heen aan het staren was zoekend naar het lokaal waar ze moest wezen, ze vlocht haar vingers kort in haar lange donkere lokken, om vervolgens stil te staan en voor zich uit te staren, waar moest ze heen, het was zo groot hier.
Haar oog viel op een wat oudere man, die gehaast langs haar heen probeerde te banen. ''Sorry meneer, kan ik u wat vragen.'' vroeg ze verlegen, hij scande kort over haar gezicht heen met een priemende blik, maar knikte toegeeflijk, hij ontblootte zijn gele tanden kort. ''Tuurlijk jongedame.'' antwoordde hij, zijn stem was warm doch ruw, een onsmakelijke koffiegeur drong door in haar neusgaten, ze kuchte lichtjes, de misselijkmakende geur negerend.
''Ik zoek.. Kamer zeventien.. Uh..'' stamelde ze beschaamd. Hij grinnikte kort en blikte even op haar papiertje, haar ogen volgde zijn gebaar, zijn vingers wezen naar het eind van de hal.
''Een stukje verderop, linksaf, dan ben je er.'' ze glimlachte verlegen om zich vervolgens zo snel mogelijk uit de benen te maken.
Ze duwde zich langs de leerlingen heen die ongeduldig door haar pad heen kruisten, ze voelde zich onzichtbaar, zo onzichtbaar als altijd, even leken de herinneringen van de brugklas omhoog te komen, maar ze schudde die gedachten gauw weg.
Aangekomen bij de deur hield ze even stop, diep door haar neus inhalerend, de zenuwen borrelde in haar onderbuik, maar dit probeerde ze zo goed mogelijk te negeren, ze kon niet anders.
Met een trillende zucht opende ze de deur, tot haar verbazing was ze één van de weinige aanwezig in het lokaal, ze blikte kort door het lokaal heen, haar ogen glijdend over de enkele leerlingen die al plaatsgenomen hadden aan wat tafeltjes.
Verlegen als ze was, nam ze plaats achteraan in het lokaal, alhoewel ze zich vaak onzichtbaar had gevoeld, had ze er geen enkel probleem mee, ze wilde niet gezien worden, ze wilde onzichtbaar blijven, haar kleine vingers graaiend in haar tas, zoekend naar een notitieboekje die ze de week daarvoor nog had gekocht, ze genoot ervan om schoolspullen te kopen, het motiveerde haar enigszins wat meer om haar schoolwerk serieuzer te nemen.
Haar nagels waren gelakt, en haar vingers gesierd met ringen.
Naar mate de tijd vorderde vulde het klaslokaal zichzelf, verschillende figuren kwamen binnengewandeld.
Stuk voor stuk bestudeerde ze de verschillende studenten, de wat alternatieveren studenten, de wat normalere studenten, van alles liep door elkaar heen en het liet haar glimlachen, wetende dat ze hier misschien niet zo gauw een oordeel zouden hebben, mocht hier iedereen dan zichzelf zijn..
Een klein meisje nam plaats naast haar, kort liet ze haar ogen over haar heen glijden, het meisje betrapte haar erop en stak vriendelijk haar hand uit. ''Diana.'' stelde ze zichzelf voor.
Met een beschaamde blik stak ze haar hand uit. ''Charlie.'' ze knikte. ''Wat een schattige naam.'' complimenteerde Diana haar.
Verlegen streek ze haar haar uit haar gezicht, er viel een akelige stilte, wat niet zo gek was. Iedereen was immers nieuw, nieuw en ontzettend zenuwachtig.
''Waar kom je eigenlijk vandaan.'' probeerde Diana een gesprek aan te knopen.
Charlie wierp haar een korte blik, haar mondhoeken krulden lichtjes omhoog. ''Ik woon hier zo'n vijftien minuten vandaan, en jij?''
''Ook ongeveer zo'n vijftien minuten hier vandaan.''
Het geroezemoes in de klas leek steeds luider te worden, iedereen probeerde natuurlijk contact te leggen, al gauw raakte Charlie en Diana ook in een gesprek, Charlie voelde zich gauw op haar gemak rondom Diana haar gezelschap.
Het gepraat werd echter onderbroken toen er een man het klaslokaal binnengelopen kwam, dezelfde man die Charlie daarnet nog het lokaal had gewezen, er stond een diepe frons op zijn gezicht, duidelijk niet geamuseerd.
''Jullie mentor zal elk moment kunnen arriveren, tegen die tijd, vermaak jullie zelf maar.'' hij bromde nog wat onhoorbaar en liep vervolgens het klaslokaal weer uit.
Charlie bestudeerde de man kort, niet begrijpend waar zijn rare gedrag vandaan zou moeten komen.
Ze wendde haar blik af, haarzelf weer richtend op Diana.
''Pfff, ik hoop niet dat we zo'n saaie zak als mentor krijgen, wat een chagrijn was dat zeg.'' Diana blies geïrriteerd wat lucht uit haar neusgaten, Charlie grinnikte zachtjes van haar uitspraak.
''Ja inderdaad, we zullen zien.''
Na een kleine vijf minuten kwam er een jongeman binnenlopen, Charlie liet zijn ogen over hem heen glijden, hij had nonchalant een tas over zijn schouder heen geslagen, zijn haren waren warrig en in een knot boven op zijn hoofd gebonden, hij had een laconieke uitstraling, alsof niks hem kon schelen.
Wat een geluk dat onze mentor er nog niet is dacht ze lachend in haarzelf, zo laat binnen strompelen zei al heel veel over deze jongeman, waarschijnlijk verplicht door zijn ouders een studie te volgen waar hij zelf dus absoluut niet achter stond.
Voor Charlie was het anders, Charlie wilde studeren, het was een van haar grootste dromen geweest.
Ze snakte kort naar adem toen haar blik werd opgevangen door de jongeman, ze zag hoe hij haar schaamteloos terug bekeek, zijn ogen glijdend over haar gezicht en lichaam, ze werd er ietwat verlegen van, het gebeurde immers niet vaak.
Ongemakkelijk bleef ze staren in de ogen van de jongeman, die de moeite niet deed zijn blik los te scheuren van haar.
Hij zette zijn tas neer voor in het lokaal, zijn blik ditmaal losscheurend van die van haar, een klein teleurgesteld gevoel nam plaats in haar onderbuik, hij liet zijn ogen door het klaslokaal heen glijden.
''Fijn dat jullie er allemaal zijn.'' zijn stem was ruw, ruw en diep. Het bezorgde lichte kippenvel op de armen van Charlie.
De klas begon wat door elkaar heen te mompelen, waarschijnlijk net zo verbaasd over zijn uitspraak als dat Charlie dat was, zo'n jong iemand kon toch nooit onze mentor wezen dacht ze in haarzelf, Charlie bleef haar blik afgewend houden richtend op haar handen die zich bevonden op de tafel voor haar, te verlegen om nog een keer oogcontact te maken met de jongeman.
''Ik ben Harry Styles, jullie mentor.. Ik weet dat het gebruikelijk is om meneer te zeggen, meneer Styles, maar Harry vind ik helemaal prima.''
Ze voelde hoe het kleur uit haar wangen trok.
''We gaan er een geweldig jaar van maken.'' zei Harry enthousiast, verlegen blikte Charlie op, opnieuw kruisten hen blikken elkaar, ze verbrak direct oogcontact en wendde zich af naar Diana naast haar.
Ze voelde zich kotsmisselijk.




---




Bedankt voor het lezen!!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen