Foto bij Hoofdstuk 15  ||2008||

Tadaaa!😅
Het is natuurlijk niet geweldig maar ik hoop dat jullie het iets vinden.


2008
Cara Victoria Lagos Cullen

Ik hoor in de verte zachte voetstappen en banden op een houten vloer. Ik kreun zachtjes en draai me in het zachte, warme bed om. Ik grijp de dekens beter vast en trek ze nog iets strakker om me heen. Laat me toch nog even lekker slapen ik lig net zo lekker!
‘Jake, laat haar met rust. Ze slaapt vast nog!’ Hoor ik de bekende stem van Billy roepen.
‘Ik moet het weten! Ze kwam van de Cullens af straks is ze een bloedzuiger!’ hoor ik de jongen terug roepen. Ik hoor zware voetstappen door de kamer lopen en dan een warme hand mijn wang aanraken.
‘Ze heeft knal blauwe ogen en geen gouden of rode ogen. Ze heeft een redelijk warme huid en ze ruikt zoet maar niet vampier zoet. Dat zijn volgens mij redelijk wat dingen wat een vampier wel heeft en zij niet.’ Hoor ik Billy zachtjes opsommen.
‘Ze heeft een hartslag.’ Hoor ik de jongen mompellen. Zwakjes knipper ik met mijn ogen en zie Jake boven me hangen.
‘Ik ben blij dat ik nog een hartslag heb.’ Mompel ik en rek me dan voorzichtig uit. De jongen glimlacht breed en knikt.
‘Ik ga zo naar mijn vrienden en ik vroeg me af of je mee wilde.’ Verandert hij het onderwerp. Ik knik naar hem waarop de jongen terug knikt en de kamer uit stapt. Ik grinnik zachtjes en spring vlug uit bed om me om te kleden. Ik bekijk mezelf dan in de spiegel en knik dan goedkeurend naar mijn spiegelbeeld. Vrolijk huppel ik de slaapkamer uit en plof ik neer op een van de keuken stoelen.
‘Waar wonen je vrienden?’ Vraag ik de jongen geïnteresseerd als hij me een stukje toost aangeeft. Ik neem een hap van mijn toost en kijk de jongen afwachtend aan.
‘Ehm ze wonen overal in het reservaat. We verzamelen altijd bij Emily en Sam.’ Legt hij me uit waarop ik knik. Jacob propt zijn laatste stukje toost in zijn mond en pakt dan mijn hand beed. Verbaast kijk ik naar onze handen en schrik als hij me achter zich aansleurt het huisje uit.
‘Hoe is het om wolf te zijn?’ Vraag ik hem zachtjes om een gesprek op gang te brengen.
‘Raar. Het vervelende is dat we elkaar kunnen horen en we kunnen ook alles zien wat andere zien. Je hebt totaal geen privacy meer. Daar zal ik waarschijnlijk nooit aan kunnen wennen.’ Verteld hij me waarop ik glimlach en begrijpend knik. Dat had ik al niet met Edward moet je nagaan met een hele roedel. Stilletjes lopen we veder tot we bij een huisje midden in het bos aan komen. Jacob stapt zonder te kloppen meteen naar binnen en trekt mij met zich mee. Meteen lopen we in de richting van de keuken en kijk ik wat onderzoekend om me heen. Ik laat langzaam Jacob zijn hand los en ga voorzichtig langs de jongen staan.
‘Hey Jake, je bent een keer op tijd en wie heb je daar bij je?’ Hoor ik een vrouw aan hem vragen. Verbaast kijk ik op en kijk ik naar een vriendelijk glimlachende vrouw met een lelijk litteken op het linker deel van haar gezicht.
‘Ik ben Cara.’ Stel ik mezelf zachtjes voor. De vrouw knik en glimlacht naar me.
‘Ik ben Emily, leuk je te ontmoeten en fijn dat je mee bent gekomen.’ Zegt ze waarop ik glimlach en knik. Ze wend zich tot Jake en glimlacht naar de jongen. ‘Jake, Sam komt zo met de rest.’ Zegt ze waarop de jongen knikt en naar de woonkamer beend. Ik loop met de vrouw mee naar het aanrecht en zie hoe de Emily twee platen met muffins uit de oven haalt.
‘Mag ik vragen wat je van Jake bent?’ vraagt ze me waarop ik glimlach en knik.
‘Ik ben een soort van vriendin van Billy. Ik heb gisteren Jake pas leren kennen, maar we kunnen het al goed met elkaar vinden.’ zeg ik waarop de vrouw glimlacht en knikt. Ze haalt nog een lading muffins uit de oven en zachtjes grinnik ik. ‘Te veel beslag of gewoon hongerige jongens?’ vraag ik haar waarop ze begint te lachen.
‘Hongerige jongens.’ Antwoord ze zachtjes. Ik hoor meerdere voetstappen buiten en merk dat ze deze kant op komen. De deur gaat open en een groep lachende jongens komt binnen wandelen. Ik draai me om en zie meteen Seth voor me staan. Hij bekijkt me vragend waarop ik mijn hoofd schut. ‘Lang verhaal.’ Mompel ik waarop hij knikt en me in een omhelzing trekt.
‘En wie mag jij dan wel niet zijn?’ Hoor ik iemand vragen. Ik kijk naar de persoon achter Seth en mijn ogen blijven haken in twee vaag bekende donkerbruine ogen. De man komt vlug op me aflopen en grijpt me stevig vast bij me boven arm.
‘Hoe?’ Vraagt hij me lichtelijk verbaast.
‘Godver’ Grom ik naar de man als ik de ogen eindelijk heb gelinkt aan die van de zwarte wolf van een paar jaar geleden. Dus dit is die Sam die mij toen een soort van heeft geholpen.
‘Hoe kan het zijn dat jij nog leeft? Je zei zelf dat ik je nooit meer zou zien omdat je dood zou zijn!’ gromt de man woedend naar me. ‘Wat doe je hier dan nu nog?!’ Gromt de man naar me. Dat laatste is een hele goeie vraag die ik mezelf ook weleens stel.
‘Laat me los!’ Sis ik pijnlijk naar de man. De man bekijkt me een keer van top tot teen en schud dan rustig zijn hoofd. ‘Je doet me pijn.’ Piep ik er wanhopig achteraan. Meteen laat de man me toch los en zak ik neer op de grond. Ik ga met mijn hand over mijn pijnlijke boven arm en kijk de man weer aan. Ik merk nu pas dat het doodstil is in de kamer. Niemand maakt een beweging of durft ook maar een woord uit te brengen. Ik had gister gewoon weg moeten gaan en niet naar Billy moeten luisteren. Ik had naar mezelf moeten luisteren en weg moeten vluchten. Ik had me gewoon opnieuw moeten verbergen! Ik had gewoon opnieuw moeten beginnen!

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen