Dana wist dat ze geen keuze had.
      Ze probeerde er het positieve van in te zien: ze mocht meer tijd met Kip doorbrengen. Maddox vond het goed als hij haar aanraakte, als ze elkaar beminden – een verlangen dat de afgelopen maanden steeds heviger was geworden. Natuurlijk moesten ze de indruk blijven wekken dat ze het vreselijk vonden om seks met elkaar te hebben, maar ze wist dat Maddox het te moeilijk vond om haar aan een ander af te staan om er de hele tijd met zijn neus bovenop te staan. Hem kennende zou hij zichzelf aanpraten dat er helemaal geen intimiteit tussen hen plaatsvond, zoals hij talloze leugens had gecreëerd waar hij zelf in was gaan geloven.
      Zachtjes sloot ze deur achter zich. Hoe ze het aan Kip moest vertellen, wist ze niet zo goed. Zijn schuldgevoelens verduisterden zijn wereld – sinds Tabitha was gestorven had hij er misschien nog wel zwaarder onder geleden dan zij. Hij gaf zichzelf de schuld, hij gaf zichzelf de schuld van alles wat er hier gebeurde. Nog steeds geloofde hij dat hij een soort onoverwinnelijke held moest zijn, een ware Son. Dat er tot nu toe geen enkele Son was die zich tegen Maddox had kunnen weren, kwam niet echt bij hem binnen.
      Kip keek vluchtig op toen ze binnenkwam, daarna boog hij zijn hoofd weer. Zijn verslagenheid deed haar aan Juice denken. Voorheen zo sterke mannen als hen zo geradbraakt zien, veroorzaakte nog steeds een brok in haar keel. Ze ging naast hem zitten en pakte zijn hand. Zijn vingers voelden zwaar, levenloos.
      ‘Maddox wil dat ik weer zwanger raak. Hij – hij wil een gezin vormen.’
      Kip slaakte een zucht en staarde naar de keten om zijn enkel. ‘Dat komt niet echt als een verrassing voor me. Hij wil je op alle mogelijke manieren claimen.’
      ‘Hij kan zelf geen kinderen krijgen, Kip. Hij wil… dat wij…’ Ze sloot haar ogen even.
      Zijn vingers verstijfden onder die van haar. ‘Wat… wat zeg je nou?’ Zijn stem was slechts een zwakke fluistering, passend bij zijn vermagerde lichaam.
      ‘Hij wil dat jij – of een van de bewakers – voor spermadonor doorgaat en daarna wil hij doen alsof hij mij zelf bevrucht heeft.’
      Kip zweeg een lange tijd. Hij vloekte niet eens, merkte niet eens op hoe gestoord Maddox wel niet was. Dat wisten ze allebei al lang – en eigenlijk zou niets hen meer moeten verbazen.
      Schichtig keek Dana opzij. ‘Wil jij het doen?’ vroeg ze stilletjes. ‘Ik snap het als je het niet wilt.’
      ‘En wat als ik het niet wil?’ Zijn stem klonk verbitterd. ‘Laat hij je dan door de bewakers verkrachten?’
      ‘Ik denk het,’ mompelde ze. ‘En hij maakte me ook duidelijk dat jij dan geen waarde meer voor hem hebt.’
      Hij klemde zijn kiezen op elkaar. Dana wist dat het voor hem een opluchting zou zijn om te sterven, maar tegelijkertijd haatte hij die gedachte. Zelfmoord plegen was meer oneervol dan welk lijden dan ook in de wereld.
      ‘Dit is zo fucked-up,’ zei hij met een schorre stem, terwijl hij wanhopig met zijn vingers door zijn haren kamde. ‘Echt, waar haalt hij al die achterlijke ideeën vandaan?’
      Dana had er geen antwoord op. Een beetje ongemakkelijk schoof ze met haar voet over de grond. Ze voelde zich stom omdat ze er zo makkelijk over had gedacht, dat ze gedacht had dat ze van die intimiteit zouden kunnen genieten. Kip wilde haar helemaal niet – en terecht. Zij had hem in al deze ellende gesleurd, zij was ooit op deze psychopaat verliefd geworden.
      ‘Ik had nooit verwacht dat hij zou toestaan dat iemand met je zou slapen. En al helemaal mij niet.’
      Ze haalde haar schouders op. ‘Hij wil dat ik me op mijn gemak bij diegene voel, hij zegt dat ik dan sneller zwanger raak.’ Ze tuurde naar de grond. ‘En hij weet dat jij me niet wilt aanraken. Dat je ervan zou walgen om seks met me te hebben.’
      Hij sprak het niet tegen en onverwacht stak die wetenschap haar. In wezen zei hij helemaal niets voor een lange tijd en staarde hij verdoofd voor zich uit. ‘En wat als je in verwachting raakt?’ vroeg hij zacht. ‘Als we samen een kindje krijgen? Wat zal hij ermee doen, als hij weer een woedeaanval krijgt? Wat zal hij met mij doen als het kind eenmaal is geboren? Hij zal me nooit tolereren, hij zal me doden.’
      ‘Hij zal je ook doden als we het niet doen,’ mompelde ze.
      ‘Misschien is dat maar beter.’
      Dana keek naar hem op, maar hij ontweek haar blik. Hij zat erdoorheen, hij wist dat ze hier nooit meer vandaan gingen komen. Wat hem betreft was het klaar – en hem in leven blijven houden puur omdat zij zich anders eenzaam zou voelen, was egoïstisch.
      ‘Oké. Ik begrijp het. Dan eh, dan zal ik vragen of hij een van de bewakers stuurt.’
      Ze wilde opstaan, maar hij kneep hard in haar hand en keek haar aan. Tranen schitterden in zijn ogen. ‘Nee…’
      ‘Het geeft niet,’ zei ze zacht, met een kalmte waar ze zich zelf over verwonderde. ‘Het zal niets betekenen. Het zal heus niet zo anders zijn dan de keren dat Maddox me verkracht. Ik had je hier nooit mee moeten lastigvallen.’
      Weer probeerde ze overeind te komen, maar hij hield haar hand nog steeds stevig vast. ‘Wil je dat het mijn kind is?’
      ‘Ja,’ zei ze eerlijk. ‘Alleen dan zal het een vader hebben om trots op te zijn.’ Ze haalde diep adem en zette toen door. ‘Ik wil het kunnen vertellen dat ik in ieder geval van de vader hield, dat het geen koude transactie was, geen gedwongen daad. Dat is het natuurlijk wel – maar het is meer. Ik wil dat je me aanraakt, Kip. Ik wil dat je me kust, dat je handen over mijn lijf glijden, dat je me liefhebt. Ergens hoopte ik dat je dat ook wilde – dat we even konden vergeten in welke ellende we ons bevinden, dat er even geen wereld bestaat buiten de slaapkamer. Het is een illusie – ik weet het, en waarschijnlijk gruwel je van de gedachte om me aan te raken maar…’
      ‘Ik ben verliefd op je, Dana,’ flapte hij er opeens uit.
      ‘W-wat?’ vroeg ze een beetje overdonderd.
      ‘Ik zou nooit van de gedachte gruwelen om jou aan te raken, wat anderen je ook aandoen. Dat verandert niets aan de geweldige persoon die jij bent. Ergens in de afgelopen maanden ben ik verliefd op je geworden en ik zou je willen beminnen als niemand ons ertoe dwong, als ik mijn broeder niet verraadde…’
      ‘Juice heeft ook een ander,’ zei ze zacht, hopend dat dat zijn schuldgevoel wat zou laten afnemen. Ze had het hem niet eerder verteld, ze had niets gezegd over de kamer waarin Maddox haar opsloot. ‘Een paar weken nu. Maddox liet me naar hen kijken terwijl ze… seks hadden.’ Ze sloeg haar ogen neer. ‘Het is goed. Het is goed dat hij verdergaat met zijn leven. Ik ben al een jaar weg en de kans is groot dat ik hier nooit meer wegkom.’ Zelfs de wetenschap dat het meisje voor Maddox werkte, veranderde daar niets aan. Ze had de paniek op haar gezicht gezien toen ze Juice levenloos op de grond aantrof. Maddox kon beweren wat hij wilde, maar Dana wist dat ze wél om Juice gaf en het leed geen twijfel dat Maddox haar onder druk zette, haar bedreigde zoals hij ook bij Cherry had gedaan.
      Ze zocht Kips blik weer, die verwarring uitstraalde. ‘Ik wil ook verder. Ik wil jou, Kip. Voor zolang als het mag duren. Zo was het bij Juice ook – ik wist dat er eens een einde aan zou komen en toch heb ik van ieder moment genoten. Het zijn de beste herinneringen uit mijn leven. Jij bent mijn enige lichtje hier, en ik het jouwe. Kunnen we niet samen schijnen? Iets moois creëren, zelfs al moet het in de schaduwen?’ Ze draaide zich en ging op zijn schoot zitten, haar gezicht naar hem toe. De kolk aan emoties liet zijn ogen bijna overstromen. Ze plaatste een hand in zijn nek en kuste hem, legde de enige warme gevoelens erin die ze nog kon voelen. ‘Het laatste beetje liefde dat ik voel wil ik aan jou geven, Kip,’ fluisterde ze. ‘Voordat ook dat dooft.’
      Even hield ze haar adem in, bang dat hij haar toch zou wegduwen. Toen hief hij zijn hoofd iets en kuste haar terug – voorzichtig en teder.
      Het was maar kort; hun tongen hadden elkaar pas net ontmoet toen hij zich iets terugtrok en naar haar opkeek. ‘Ik wil jou ook,’ zei hij zacht. ‘Voor zolang als het mag duren.’
      De eerste beverige glimlach na Tabitha’s heengaan wist haar lippen te bereiken. Hij weerspiegelde zich op die van Kip en even – heel even, veegde de daaropvolgende kus hun herinneringen weg.

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    kunnen we niet samen schijnen? Iets moois creëren, zelfs al moet het in de schaduwen?

    (H)_O_

    2 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Zo’n mooi hoofdstuk weer!

    2 maanden geleden
  • VampireMouse

    Aaaaah❤️😭😭❤️😭❤️😭❤️😭❤️😭❤️😭❤️😭❤️😭❤️😭❤️😭❤️😭

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen