Foto bij 26

All I know at the end of the day is you want what you want and you say what you say
And you'll follow your heart even though it'll break
Sometimes
All I know at the end of the day is love who you love
There ain't no other way
If there's something I've learnt from a million mistakes
You're the one that I want at the end of the day
At the end of the day
You're the one that I want at the end of the day

Ravenna Morena.





''Daan, ik ben zo enorm zenuwachtig.'' met trillende handen hield ik mijn mobieltje strak tegen mijn oor geklemd, de visagiste zuchtte geërgerd, ongeduldig hield ze het lip kwastje vast tussen haar slanke vingers, haar andere perfect gemanicuurde hand rustte op de make-up tafel voor ons, haar lange roze nagels tikte geïrriteerd op de oppervlakte van het tafeltje. Ik wierp een korte blik op haar en snoof mijn neus. ''I don't want to wear lipstick.'' beet ik haar toe, knikkend naar het kwastje wat ze vasthield tussen haar enge lange vingers, het puntje van het kwastje dieprood, haar gedrag stond me echt niet aan, ik voelde me net een pop, een pop waarvan de haren er werden uitgetrokken zonder toestemming.
Ze zuchtte opnieuw hoorbaar en gooide het kwastje kwaad terug op de kaptafel. ''I'm getting coffee.'' deelde ze snauwend mee. Ik rolde met mijn ogen maar richtte me toen weer volledig op het gesprek met mijn zus. ''Sorry, de visagiste is echt een trut joh.'' mijn zus grinnikte zachtjes. ''Ravenna, Ravenna, alles ligt altijd op het puntje van haar tong, maar meisje het komt wel goed hoor! Vince zit nu al voor de televisie.'' ik beet glimlachend op mijn onderlip, ik zag mijn neefje al helemaal vrolijk voor de televisie zitten, wachtend tot zijn tante in beeld zou verschijnen. Ik wierp mijzelf een kijkje in de spiegel, ik zag er zo anders uit, zo niet Ravenna.. Van mijn sproetjes was niks meer te bekennen, een dikke laag foundation was erover heen gesmeerd, mijn wenkbrauwen waren dik, donker en strak aangezet. Ik leek wel drie tinten donkerder door alle bronzer die ze op mijn gezicht gesmeerd had, mijn blauwe ogen omringd door een grove zwarte lijn. Dit was ik niet.
Dan had ik het nog niet over de kleding gehad waarin ik verplicht gewurmd werd, mijn lichaam omringd door een strakke zwarte jurk, de visagiste stond erop om een correctie onderbroek eronder te dragen, zodat mijn kleine 'imperfecties' niet zichtbaar zouden zijn op televisie, dat kwetste me zeker wel, ik was al niet tevreden met hoe mijn lichaam eruit zag, en zij leek dat gevoel alleen maar meer te bevestigen. Mijn voeten knelde pijnlijk in de torenhoge hakken.
Ik voelde me al niet comfortabel, maar ik was ook zeker niet comfortabel gekleed.
Zacht geklop vond plaats op de deur. Ik draaide verbaasd mijn hoofd. ''Come in.'' riep ik met enige onzekerheid, als het maar niet die trut weer was. De krullen van Harry verschenen om het hoekje, een opgelucht gevoel vond plaats in mijn onderbuik. ''Uh Danielle, Harry is hier.. Denk dat het zo gaat beginnen, ik spreek je nog ja.'' zei ik vluchtig terwijl ik direct het rode hoorntje indrukte. ''It's time.'' mompelde hij, zijn enthousiasme duidelijk onderdrukkend, hij had er zin in, hij liet zijn ogen ongechaneerd over mijn lichaam heen glijden en hij knikte goedkeurend. ''You.. look..'' een kleine grijns vormde op zijn roze lippen. ''You look gorgeous.'' verzuchtte hij uiteindelijk.
Ja Harry met corrigerend ondergoed, twintig lagen make-up en je haar in de krul ziet iedereen er goed uit.
Ik negeerde zijn compliment, nu liet ik op mijn beurt mijn ogen glijden over de goedgeklede man voor mijn neus, zijn haren leken meer te krullen dan normaal, zijn gezicht was zoals altijd.. Perfect.. Hij had die bullshit niet eens nodig. ''Yeah.. So shall we.'' vermeed ik hem te complimenteren, het zou echter alleen zijn ego strelen, hij wist dat hij er goed uit zag, toch gaf ik hem geen ongelijk. Hij stak zijn arm uit, ik pakte hem onzeker, het ging nu echt gebeuren, wereldwijd Ravenna, wereld fucking wijd. Ik blikte nerveus op de grond, de lange hal klonk galm, het getik van mijn hakken was duidelijk hoorbaar. ''You're nervous hm.'' merkte Harry op. Terwijl we rustig liepen naar de plek waar het allemaal zou gaan gebeuren. Tuurlijk was ik nerveus, hij had dit al meerdere keren gedaan. Ik niet.
Ik beet lachend op mijn onderlip. ''Yes ofcourse i am nervous Harry, i.. i..'' hij wreef geruststellend over mijn rug heen, ik probeerde uit mijn woorden te komen, waarin ik enorm faalde. ''Don't be love. They love you, i love you.'' ik wendde mijn blik weer af op de grond, waarom deed hij dat altijd. Ik was al in de war, het gedoe met 'Emilie' had het echter nog meer ingewikkelder gemaakt dan het al was, maar ik kon zijn gevoel nu wel meer plaatsen, ik vond het te snel gaan waardoor ik mijzelf telkens van hem afsloot, want wie houd er al van iemand na een paar weken, maar hij was al langer verliefd dan enkel deze weken. Ik kon het begrijpen nu, maar dat nam niet weg dat ik mijzelf nogsteeds aardig genaaid voelde. Hij had er eerlijk voor moeten uitkomen.
We stopte voor een rood doek en toen begon de spanning pas echt te borrelen in mijn maag. Nerveus schuifelde ik met mijn voeten over de zwarte grond heen. De techniekmannen haastte onze kant op en begonnen te frummelen aan onze kleding, uiteindelijk werd er een microfoontje geplaatst bij zowel mij als Harry. Nadat gebeurd was werd er een seintje gegeven aan James, die ons direct begon te verkondigen. Ik luisterde aandachtig naar zijn woorden.
''And here they are, my good pal Harry Styles and his girlfriend Ravenna Morena!'' de doeken schoven opzij en ik snakte naar adem. De tribune was gevuld met honderden mensen die aan het joelen waren, mijn naam werd meerdere malen gegild en ik vond het maar een raar iets, ik rilde kort. Nerveus als ik was greep ik Harry's hand opnieuw beet, maar dit keer steviger, ik kneep zijn hand haast fijn. Met trillende benen liep ik naar James toe, ik begroette hem vriendelijk en direct werden er drie kussen op mijn wangen geplaatst. Harry deed precies hetzelfde en samen namen we plaats op de bank, James nam zelf ook plaats op de loungestoel naast het bankstel waarop Harry en ik ons bevonden. James liet zijn ogen over ons heen glijden en lachte vrolijk. ''Wow Harry, in real life she is even more prettier.'' complimenteerde hij Harry -blijkbaar-, ik negeerde zijn compliment -die bedoeld was naar Harry-. Ik werd er altijd zo nerveus van en ik vond het ook een raar iets, de man complimenteren op het uiterlijk van zijn vriendin? Maar goed. Ik blikte op het publiek en bestudeerde iedereen aandachtig. Het leek wel een omgekeerde wereld eigenlijk, een halfjaar geleden zou ik nog tot het publiek horen en nu? Zat ik hier.. Als de jongere Ravenna toch eens zou weten, wat haar te wachten stond.

''Nee Ravenna, wees toch eens realistisch meisje!'' ik rolde zichtbaar met mijn ogen bij het horen van mijn moeders woorden, ze had gedronken en sprak met een dubbele tong. ''Nee mam, ik heb gewoon gelijk. Ik word beroemd! Ik ga een boek uitbrengen en mens-.'' ging ik eigenwijs tegen haar in, ze onderbrak me direct. ''Niemand wilt jou boek lezen.'' Mijn moeder zuchtte opnieuw uit en wierp een gefrustreerde blik op mijn zus die verzonken was in haar boek.
''Danielle, help jij je zusje alsjeblieft uit haar droom.'' mijn zus wierp een korte blik over haar boek heen en haalde nonchalant haar schouders omhoog. ''Waarom, laat haar dromen, ik zou haar boek wel lezen.'' ik glimlachte bij het horen van mijn zus haar woorden. ''Zie je wel.'' beet ik mijn moeder snauwend toe.
''Ravenna luister, ik zeg het nog één keer. Je word niet beroemd. Ik zou niet weten met wat jij in godsnaam beroemd moet worden.'' mijn zus klapte haar boek dicht en begon zich te mengen in de discussie tussen mijn moeder en ik.
''Ze schrijft, ze tekent, ze is creatief, ze kan acteren, ze danst, moet ik even doorgaan mam?''
Mijn moeder lachte schamper en nipte opnieuw van haar glas wijn.
''Ja hoor, ik zou niet weten wie fan van haar wilt zijn. Je gaat niks bereiken Ravenna, stop met dat domme dromen!''


Soms leek het me nogsteeds niet door te dringen dat dit mijn leven was, dat dit het leven was waar ik altijd van gedroomd had. Ik wilde het misschien ook niet helemaal snappen of accepteren. James liet me opschrikken uit mijn gedachten. ''Is there something you want to say Ravenna?'' hij wees naar de camera vlak voor onze neus, ik schudde verward mijn hoofd, de neppe krullen in mijn van nature steile haar dansten vrolijk mee. ''Eh, hoi Vince?'' bracht ik verward uit, wat moest ik zeggen. Harry begon vrolijk te lachen en het publiek volgde uiteraard zijn voorbeeld. James sloeg met zijn hand op mijn knie en liet hem even kort rusten. ''She is amazing.'' grinnikte hij naar Harry. Harry beantwoordde zijn gegrinnik met een tevreden glimlach. Was dit humor op tv, zoiets raars zei ik toch niet? Opnieuw liet ik nerveus mijn blik glijden over het publiek, deze keer probeerde James me gerust te stellen met wat vragen. ''So Ravenna, you are going to publish a book hm.'' ik schudde mijn hoofd en speelde nerveus met de ringen om mijn vingers, als het gesprek goed verloopt en ze nogsteeds interesse hebben wel ja. ''What kind of book would you like to publish.'' ik schraapte mijn keel en staarde bedenkelijk voor me uit, dat was een goede vraag eigenlijk, ik had daar helemaal nog niet bij stilgestaan, wat voor boek wilde ik überhaupt uit gaan brengen. ''I don't know yet.'' gaf ik hem eerlijk toe.
''What kind of books did you used to write.'' vroeg hij door, hij bleek geïnteresseerd te zijn in mijn schrijfkunsten. ''I used to write fanfictions a lot, sometimes i would write poëts, most of my stories were based on Harry.'' Harry kreeg een zelfingenomen grijns op zijn gebruinde gezicht, zijn kuiltjes aanwezig door zijn grijns, hij wreef kort met zijn hand over mijn been heen, een rare tinteling vond plaats in mijn onderbuik. Direct sloeg ik mijn benen over elkaar heen. Hij trok teleurgesteld zijn hand terug, maar herstelde zich snel weer.
''Well, i guess your stories came true then, now you're sitting here, Harry's girlfriend and all.'' ik slikte en fronste mijn wenkbrauwen tegelijkertijd, ik nipte aan mijn glas water. Wat moest je hierop antwoorden?
Ja, heel leuk James maar nu heb ik er mijn twijfels over. Ik wil meer zijn dan 'Harry's vriendinnetje.'
''Yes, life is weird.'' mompelde ik uiteindelijk maar, een beter antwoord op die vraag had ik toch niet.
''Well Ravenna, i have invited some fans, they are sitting here in the gallery, shall we do a small Q&A?''
Ik lachte ongemakkelijk bij het horen van zijn woorden en ik schoof iets meer naar voren. ''I don't have a choice i think.'' gooide ik er lomp uit, ik moest echt eens nadenken voordat ik wat zei.
Ik richtte mijn ogen op het publiek, mijzelf schrap zettend voor de vragen die zouden komen.
Een zwartharig meisje stond op, er werd haar een microfoon aangereikt die ze met trillende handen beetpakte.
''Ravenna, what was your first though living here in London.'' Oh.. Die vraag wil echter mee.
Ik klakte kort met mijn tong en trok mijn veels te strakke jurkje recht. ''Ehh.. What an expensive fucking city it is.'' gromde ik grinnikend. Een grote glimlach ontstond op haar gezicht en verlegen nam ze weer plaats op haar stoeltje, een jongen een paar rijen verderop stond op, ook hij greep de microfoon beet die hem werd aangereikt. ''Who is the most important person in your life.'' vroeg hij vluchtig.
''Vince, my nephew.'' antwoordde ik zonder enkele twijfel, hij fronste verbaasd. ''Not Harry?'' mompelde hij verward. Ik schudde mijn hoofd standvastig. ''Nope, Vince my nephew.'' Ik maakte een 'sorry' gebaar naar Harry en richtte me weer op de andere fans, stuk voor stuk hadden ze zo hen eigen originele vragen.

Ik luisterde aandachtig mee met James en Harry ze waren in een verhaal verstrengeld, ik vond het helemaal prima, ik vond het al wat dat ik het vragenrondje had overleefd ik wilde nu enkel meeluisteren tot de show afgelopen zou zijn. Harry had zijn hand dominerend op mijn been genesteld, hij had hem derest van de avond ook niet meer losgelaten.
Hij had zich zo anders gedragen nadat ik hem een subtiel hintje had gegeven over 'Emilie'. Echter leek hij de hint niet helemaal te snappen, hij was verward, dacht dat ik ruzie had met haar. Of althans, dat maakte hij ervan.
''No, but really Harry, you did fall in love quite fast.'' begon James uit het niks, het trok mijn aandacht, ja James. Dat vond ik nou ook. Het was alleen iets wat Harry niet wilde begrijpen of inzien, maar ja nu wist ik wel waarom hij zo snel 'verliefd' geworden was. ''Don't you think Ravenna?'' zocht James bevestiging bij mij, ik speelde met de vingers van Harry's hand en humde instemmend. ''Yes, but i think he has a good reason for that hm.'' vroeg ik hem, terwijl ik Harry met opgetrokken wenkbrauwen aankeek, leg maar eens uit. I'd love to know.
Hij fronste kort, maar schraapte zijn keel toen ongemakkelijk. ''Yes, she is amazing right?'' richtte hij zijn vraag naar het publiek, het publiek begon te joelen en juichen en ik zuchtte geërgerd, ik rolde mijn ogen zichtbaar en duwde zijn hand van mijn been af. Direct sloeg ik mijn benen over elkaar heen, ik had geen zin meer in zijn spelletjes, totaal geen zin meer.
Harry blikte verbaasd op, waarschijnlijk door mijn plotselinge stemmingswisseling, ik wuifde hem nonchalant weg.
''Guys, let's take a little break we're back in a moment.'' riep James door de studio heen, de lichten dimde en de camera's verdwenen uit ons zichtveld, James stond op. ''Coffee guys?'' ik knikte en Harry schudde zijn hoofd, James hobbelde vluchtig weg. ''You're acting weird again Ravenna.'' verzuchtte Harry op een teleurgestelde toon, hij schoof wat dichter naar me toe. Ik bracht mijn lippen naar zijn oor en zuchtte er zachtjes in, mijn andere hand liet ik glijden over zijn kaak, omhoog naar zijn volle bos krullen. Ik plaatse een zacht kusje op zijn oorlel. Hij snakte kort naar adem en greep uit reactie meteen mijn middel beet.
''Dont worry about it, Emilie.'' fluisterde ik grijnzend in zijn oor.
Ik duwde mijzelf direct van hem af en keek hem aan met een brede grijns. Zijn mond stond open en hij probeerde de juiste woorden te zoeken. ''Ra.. Ra. I..'' stotterde hij stomverbaasd.
Ik grinnikte bij het aanzien, hij stond perplex. Als door de bliksem geslagen.
James kwam terug gelopen en overhandigden me een hete bak koffie, dankbaar nam ik hem aan en ik snoof de versgemalen koffie bonen dankbaar in me op. Harry draaide zichzelf een kwart en staarde voor zich uit.
Een kleine vijf minuten later, werden de lichten weer fel aangezet en waren we opnieuw omringd door camera's.

Derest van de avond was Harry stil geweest, hij had enkel kort af gereageerd op vragen die hem gesteld werden. Ik had zijn blik op mijn gezicht voelen branden de hele avond maar ik gaf er geen sjoege om.
''Thanks James, it was a pleasure to meet you.'' ik omhelsden James en zwaaide naar het publiek, daarna rende ik snel het podium af. Backstage trok ik zelf het apparatuur vastgeklikt aan mijn jurk los en met een vaart rende ik naar mijn kleedkamer. Net toen ik mijzelf wilden omkleden werd de deur met een vaart open geslagen. ''Ravenna what the fuck.'' siste Harry hijgend.
Ik begon ongeïnteresseerd mijn make-up er af te halen en blikte via de spiegel op in zijn woedende gezicht. ''How did you find out?'' vroeg hij stomverbaasd. Ik trok de nepwimpers er met een klein rukje af en draaide mijzelf om met een grote lach op mijn gezicht. ''I used your laptop remember.'' hij sloot zijn ogen kort, maar zuchtte toen. ''You knew it.. All those days you knew it.'' fluisterde hij op haast angstige toon. Ik knikte uitbundig. ''Yes i did.'' hij liep naar me toe en draaide me om, zodat we borst tegen borst stonden. ''I'm sorry, i don't know what to say.'' ik draaide mijzelf weer terug naar de spiegel. Ik kon tegen hem tekeer gaan en stiekem wilde ik dat ook wel, maar ik had er eigenlijk geen zin in. Tuurlijk was ik boos, ik was boos, ik had hem zoveel verteld in de loop van de jaren en hij deed alsof hij achterlijk was en niks over me wist toen we elkaar hier in Londen leerde kennen. Maar ik was het zat, met al die drama gaande in mijn eigen leven, mijn moeder, vader, eetstoornis. Ik had geen zin om zelf verder drama te veroorzaken. Ik drukte een kusje op zijn wang. ''I'm mad about it, but i will forgive you.'' mompelde ik zachtjes, ik streek voorzichtig een krulletje achter zijn oor en ik blikte op in zijn groene ogen, opnieuw stond hij perplex van mijn gekke stemmingswisselingen, ik had het deze man echt moeilijk gemaakt de afgelopen dagen, misschien zelfs weken.. Nee ik wist het zeker, ik had het hem echt moeilijk gemaakt.
Hij sloot zijn handen om mijn middel en begroef zijn hoofd in mijn nek. ''Let's go home baby.'' ik hield hem echter direct tegen en sloeg mijn hoofd tegen zijn borstkas aan. ''Harry..'' zeurde ik. Hij liet zijn vingers glijden door mijn blonde haar, verbaasd door mijn gedrag. ''What is it baby..'' mompelde hij zachtjes. Ik sloot mijn armen om zijn middel heen en snoof zijn geur in. ''I want to go home.'' mompelde ik. Ik wilde naar huis, ik wilde niks liever. Rust, rust, rust.
''Okay babe, let's go then.'' spoorde hij me aan, maar hij begreep niet wat ik bedoelde. In tegendeel zelfs. ''I mean, my home.. Harry.'' hij fronste kort met zijn wenkbrauwen. ''You mean your home, you want me to stay over at your place?'' vroeg hij opnieuw verbaasd, opnieuw schudde ik mijn hoofd. Nee, dit was het ook niet.. Ik wist dat we over twee weken naar Nederland zouden vliegen om Sinterklaas te vieren met mijn familie, maar ik wilde nu al gaan, nu naar huis. Naar mijn eigen kleine huisje in Dordrecht, ik had mijn huisje lang vermeden door de herinneringen die daar rondspookte met Charlot, maar ik zocht rust. Ik zocht zoveel naar rust die ik maar niet kon krijgen in Londen.. Ik wilde naar huis, een paar weken naar huis. Harry zuchtte vermoeid uit. ''What do you mean then baby.'' ik zoog mijn lippen naar binnen en kreunde geïrriteerd. ''I want to go home, my home in Dordrecht.'' Harry liet zijn blik bedenkelijk door de kamer heen glijden. ''But babe, your appointment with the publisher? i have so man-.''
''I don't care Harry, i will reschedule it, i just really want to go home, i need it.'' zeurde ik als een klein kind.
Opnieuw begroef ik mijn gezicht in zijn nekholte, ik drukte een zacht kusje op zijn sleutelbeen. ''Please Harry, you will find some rest to. Please.'' smeekte ik hem.
''I'm just so confused Ravenna, you're acting so..'' ik zuchtte opnieuw uit en drukte dit keer een kus op zijn mond.
''Please, we will get to know eachother better without the hassle, please let's go to my home.''
Een zwak glimlachje ontstond op zijn gezicht.


''Okay baby, let's go to your home.''




--




Hallooo...
Bedankt voor het lezen!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen