Foto bij Scar 54

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Hij woont hier in de buurt. Het is inmiddels drie weken geleden gebeurd en hij is terug uit het ziekenhuis. Op aandringen van Mara zijn ze nog niet eerder naar de politie geweest. Ze was bang dat het zou escaleren. Ik stel voor dat hem vanmiddag eens een bezoekje zullen brengen.'

We besluiten om na de lunchpauze naar Andersons huis te gaan. Nadat we in de kantine onze lunch op hebben, beginnen we naar het koffiezetapparaat te lopen voor nog een bak koffie.
Dan, alsof hij speciaal bestaat om mijn dag te ruïneren, komt Chris naar ons toelopen.
‘Bourgeoiselle,’ zegt hij met een grijns en hij komt naast Paige staan. Hij legt een hand op haar onderrug, recht op het litteken dat tegelijkertijd zo veel en weinig zegt over wie ze is. Ze verstijft onder de aanraking, wat hem onmogelijk kan zijn ontgaan, maar hij trekt zich niet terug. ‘Hoe was Parijs?’
Ik pak zijn pols vast en trek die van haar weg, waardoor hij me geamuseerd aankijk. Waarschuwend sis ik: ‘Houd je handen thuis, Chris.’
‘Oh? Jaloers?’ De grijns op zijn gezicht wordt breder. ‘Hebben jullie trouwens al officieel iets? Ik zag je wel naar haar kijken, Nathan.’
Even ben ik sprakeloos en ik weet niet precies wat ik daarop moet antwoorden. Paige blijkbaar wel. Ze buigt zich naar hem voorover, met een hand op zijn bovenarm. Ondanks dat ze het fluistert, versta ik wat ze zegt.
‘Als je mij of een andere vrouw ook nog maar één keer zonder toestemming aanraakt,’ dreigt ze met een kille toon in haar stem die ik tegelijkertijd wel en niet van haar verwacht had, ‘breek ik één voor één je vingers.’
Even lijkt hij onder de indruk, maar hij verbergt het snel weer.
'Als je zo stronteigenwijs blijft doen,' zegt hij dan, 'zal geen man je nog willen.'
Vanaf dat moment, zie ik, is ze oprecht bang, maar ze weet het dusdanig goed te verbergen dat ik waarschijnlijk de enige ben die het opmerkt. Ik denk weer terug aan wat ze die eerste avond in Parijs tegen me zei over haar verkrachter.
" Hij zei dat ik het verdiende en dat niemand me hierna ooit nog zou willen." hoor ik haar nog glashelder zeggen
Ik weet zeker dat zij er ook weer aan denkt, maar ze herpakt zich binnen een seconde.
'Dat geldt alleen voor de mannen met een fragiele mannelijkheid,' reageert ze. 'Zoals jij.'
Hij grijnst. 'Ik kan je best wel een keer laten zien hoe niet fragiel mijn mannelijkheid in werkelijkheid is. Echt, ik zou me wel raad weten met vrouw zoals jij.'
Ik voel hoe mijn handen zich onvrijwillig tot vuisten ballen, maar ik sla hem niet, hoe graag ik het ook zou willen.
'Laten we dat maar niet doen,' zegt ze ijzig.
Chris opent zijn mond om weer iets onnodigs te zeggen, maar dan wordt hij door een collega geroepen en met een iets te vuile blik loopt hij weg.
'Paige?' vraag ik, maar voordat ik verder kan gaan, onderbreekt ze me.
'Als je me nu vraagt hoe het gaat, word ik gek.'
Ik slik mijn woorden in.
'Nou, vooruit dan. Ik moet trouwens heel even naar Marco toe. Hij wilde me spreken. Kan je een kwartiertje leven met de verschrikkelijke leegte die mijn afwezigheid achter zal laten?'
Ze laat een cynisch lachje horen en zegt: 'Ik denk dat ik dat wel kan overleven.'

Ik loop Marco's kantoor binnen zonder te kloppen. Hij zit achter zijn bureau en kijkt niet eens op van zijn laptop.
'Hi, Nathan,' zegt hij. 'Als er iemand gewoon binnen komt vallen zonder te kloppen, weet ik altijd dat jij het bent. Jij of een terrorist.'
'Kun je Chris alsjeblieft ontslaan? Ik ben hem oprecht helemaal zat.'
Marco klapt zijn laptop dicht en zucht. Hij pakt een pen uit het pennenbakje en begint ermee te klikken; een zenuwtrekje dat hij al van kinds af aan heeft.
'Wat heeft hij nu weer gedaan?'
'Hij doet heel ongepast tegen Paige.'
'Als ze een klacht indient, kan ik er werk van maken.'
Nu is het mijn beurt om te zuchten.
'Maar dat gaat ze niet doen,' zeg ik. Ik pak een goedkoop klapstoeltje uit de hoek van het vertrek en plof erop neer. 'Want het is Paige.'
'En Paige doet niet aan klikken?' gokt hij.
'Paige doet niet aan keuzes maken die goed voor haar zijn,' verbeter ik hem.
'Aha. Zulke types ken ik nog wel meer,' zegt hij suggestief en ik rol met mijn ogen.
'Je overdrijft.'
'Ja, tuurlijk.' Hij gaat rechter in zijn stoel zitten. 'Hoe was Parijs?'
Er schieten beelden door me heen. Paige naast me in het vliegtuig. Het litteken op haar rug. Haar gesnik toen ze me vertelde over de verschrikking die haar op haar zeventiende is overkomen. Hoe ze sliep in mijn armen. Hoe ze eruitzag in de galajurk. Onze dans. Haar haperende stem toen ze me over haar vader vertelde. Onze eerste kus. Onze tweede kus. Onze derde kus. De sterrenhemel op het dak. Haar in comfortabele kleding aan de eettafel met een kop koffie. Haar oude appartement. Haar hoofd tegen mijn schouder toen ze tijdens de vliegreis terug naar Amerika in slaap viel.
Maar dat zeg ik allemaal niet. Ik zeg: 'Weg van dat ik een hekel heb aan maatpakken en formaliteit, ging er een wereld voor me open.'
Hij grijnst. 'Ja, dat gala was echt bullshit. Weggegooid geld. Daarom wilde ik er zelf niet naar toe, eigenlijk. Dat en Haileys gezondheid. Maar je bent wel in Parijs geweest. Dat is heel wat. Ik dacht dat, als je uit jezelf nooit op vakantie gaat, ik je er misschien even subtiel toe kon dwingen.'
'Reuze subtiel, hoor.' Mijn uitdrukking wordt serieuzer. 'Hoe gaat het met Hailey?'
'Ze voelt zich de hele tijd ziek. De doktoren zeggen dat dat goed is, dat het betekent dat haar lichaam aan het vechten en genezen is, maar ze voelt zich zo ellendig.' Hij haalt een hand door zijn haar en ik hoor de brok in zijn keel wanneer hij verder praat. 'Ze slaapt bijna altijd en ze is zo misselijk en bleek en ze heeft overal pijn en ik kan haar niet helpen en ik word er gek van. Ze is bang en emotioneel door de medicatie en ze heeft huilbuien en dan probeert ze zich groot te houden en ik kan haar alleen maar vasthouden. Ik kan haar niet eens vertellen dat het allemaal goedkomt, want dat weet ik niet. En ze is zo sterk. Zo sterk. En dat weet jij ook. Ze kan en zal vechten tegen alles wat op haar pad komt, maar dat betekent godverdomme niet dat het hoeft. Ze heeft al zoveel meegemaakt. Je weet dat haar ex haar... Je weet zo'n beetje wel wat die klootzak allemaal met haar gedaan heeft, jaren geleden. Ze is nu al maanden ziek, maar ik blijf maar denken dat het niet háár zou moeten zijn.'
Ik weet niet precies wat ik moet zeggen, dus ik gebruik al mijn geweldige sociale skills om op die ene perfecte reactie te komen: 'Klote, zeg.'
'Ja. Klote, ja.' Heel even is hij stil. Dan zucht hij, legt hij zijn pen weg en zegt hij: 'Oké. Ik ken je een beetje veel te goed om het niet op te merken. Je hebt duidelijk iets te vertellen wat je niet zou moeten te vertellen. Wat is het? Wacht, laat me raden: Je hebt het met Paige gedaan in Parijs?'
'Nee,' antwoord ik.
'Oh, gelukkig.'
'We hebben alleen zeg maar wel een relatie.'
Hij kijkt naar me op met een gezichtsuitdrukking die me vertelt dat hij best wel klaar met me is. Het doet me denken aan mijn vader die zei dat hij niet boos was, maar teleurgesteld, terwijl hij in werkelijkheid gewoon spijt had dat hij me niet gewoon had laten verdrinken toen ik een keer in het zwembad viel toen ik twee was.
'Oh, oké, wow. Ik bedoel... het mág. In principe. Maar ik zou het zo goed mogelijk geheim houden. En - ik weet dat dit nutteloos advies is en dat je het toch gaat doen, want zo ben je - probeer het je gewoon niet te laten belemmeren tijdens het werk. Wanneer er iets aan de hand is en de situatie escaleert, zul je willen proberen haar te beschermen in plaats van dat je je werk doet. Hetzelfde zal voor haar gelden. Maar... probeer gewoon je werk zo goed mogelijk te doen. Als politieagent heb je die verantwoordelijkheid, oké?'
Ik knik en wrijf even over mijn gezicht.
'Ja,' verzucht ik. 'Ja, ik weet het.'
Hij buigt zich voorover over zijn bureau en geeft een klopje op mijn schouder. 'Als je maar gelukkig bent, oké? Je verdient het.'
Ik wil zeggen dat dat niet waar is. Ik wil zeggen dat ik een slecht persoon ben. Ik wil zeggen dat ik egoïstisch en dom ben. Ik wil in zijn gezicht schreeuwen of hij soms vergeten is waarom mijn zusje twee meter onder de grond ligt. Maar ik houd me in, want ik realiseer me dat ik precies als Paige zou klinken.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen