Foto bij Hoofdstuk 16  ||2008||

ik hoop dat jullie iets vinden!


2008
Cara Victoria Lagos Cullen

Ik hoor een vrouw geschrokken naar lucht happen en mijn blik glijd naar Emily die geschrokken haar handen voor haar mond houd.
‘Sam, waar was dat voor nodig?’ Hoor ik Emily en Jacob tegelijk naar de man schreeuwen. Ik voel een hand op mijn schouder en verbaast kijk ik op en zie ik een zwak glimlachende Seth achter me staan.
‘Gaat het?’ vraagt hij me lichtelijk bezorgd waarop ik knik. Hij rijkt me zijn hand aan en helpt me om omhoog te komen.
‘Het gaat prima Seth.’ Zeg ik als ik weer op mijn eigen benen sta. Ik voel hoe alle blikken van de mensen in de kamer op mijn huid branden en met moeite probeer ik ze te negeren.
‘Het sp…’
‘Zeg alsjeblieft geen sorry. Ik verdien geen sorry.’ Onderbreek ik de man en kijk de groep met jongens aan. Mijn ogen blijven haken bij een jongen. Zijn prachtige bruine ogen bekijken me triest en zijn glimlach is zwak. Met moeite probeert hij zijn gezicht in de plooi te houden en om op zijn plek te blijven staan. Het lijkt of hij het liefst iemand iets aan wilt doen. Ik plak een zwakke glimlach op mijn gezicht en meteen beginnen de ogen van de jongen te schitteren. ‘Hij heeft al het recht om me aan te vallen.’ Zeg ik waarop alle blikken naar verbaast gaan behalve die van Seth.
‘Cara nee!’ Fluistert de jongen en legt zijn hand opnieuw op mijn schouder.
‘Seth, ik heb gisteren verteld dat ik de tijd van mijn leven wel heb gehad. Mijn leven is niks meer waard. Ik heb geen liefde zoals ik zou willen ik heb geen familie die me begrijpt en echte bloedverwanten zijn.’ Fluister ik zachtjes naar hem waarop de jongen zijn hoofdschut.
‘Je hebt de Cullens. Je kent Carlisle je hele leven al. Je hebt zijn naam Cara Cullen.’ Zegt hij zachtjes waarop ik grinnik en mijn hoofd schut. Een naam zegt niks over het gevoel.
‘Maar het is en blijft geen echte familie. En bovendien ik ben en blijf een monster, Seth.’ Zeg ik waarop de jongen zijn hoofd schut.
‘Je hebt me gisteren verteld dat je nog nooit mensen en dieren hebt gegeten of gedronken.’ Zegt hij waarop ik glimlach en knik.
‘Maar ik ben en blijf een monster.’ Weer ik hem opnieuw tegen.
‘Vertel me wat je bent!’ Komt Sam schreeuwend tussen ons beiden. Ik duw Seth wat aan de kant en kijk de man recht in zijn ogen aan. Hij weet het al, hij wil nu alleen nog maar een bevestiging van mij.
‘Je weet heel goed wat ik ben!’ grom ik naar de man. ‘Je hebt me vier jaar geleden zelf de zee in gegooid. Weet je nog hoe ik in je hoofd smeekte om niet vermoord te worden? Hoe je mijn arm brak en me met je mee sleurde tot en met de kliffen waar je me van daar de zee in gooide. Weet je dat nog?’ Vraag ik de man waarop hij knikt en op me afstormt. Hij pakt me stevig vast bij mijn boven armen en gooit me met veel geweld het huisje uit. Met een harde klap kom ik op de mossige grond terecht en rol nog een paar keer door. Zodra ik helemaal stil lig verlaat er een zachte kreun mijn mond. Wat is die vent sterk zeg!
‘Sam het is een mens!’ Hoor ik een onbekende jongen roepen.
‘Wat doe je man?’ Hoor ik twee andere jongens tegelijk roepen.
‘Laat jezelf zien monster!’ Schreeuwt de man woedend naar me. Ik glimlach zwak naar hem en knik dan vastbesloten.
‘Als jij me vermoord dan doe ik het.’ Zeg ik waarop de man breed begint te glimlachen en knikt.
‘Nee Cara!’ schreeuwt Seth geschrokken waardoor alle blikken naar de jongen glijden.
‘Seth, mijn leven heeft gewoon geen zin meer. Het is beter zo.’ Zeg ik waarop de jongen zijn hoofdschut.
‘Je vertelde Billy en mij gister nog dat je alleen maar goed wilde doen. Je hebt nog nooit iemand kwaad gedaan. Je verdient het niet om zo aan je einde te komen. Je verdient net zoals ieder andere een gelukkig einde.’ Zegt de jongen waarop ik zwak naar hem glimlach en mijn ogen sluit. Ik zucht even en laat mezelf dan langzaam terug veranderen. Meteen hoor ik van alle kanten gegrom en open ik geschrokken mijn ogen.
‘Het spijt me.’ fluister ik zachtjes en voel hoe ik met veel geweld omver word gebeukt. Ik word door tee grote poten op de grond gedrukt en angstig kijk ik in de zwarte wolf zijn donkere ogen. Een grom verlaat de bek van de wolf en alsof hij me nogmaals om toestemming vraagt knik ik nogmaals naar hem om hem die toestemming te geven. Uit het niets hoor ik nog een wolf grommen en word de wolf boven mij met veel geweld van me afgesleurd. Met grote ogen kijk ik naar boven naar de toppen van de bomen. Ik laat een opgeluchte zucht ontsnappen en sluit dan mijn ogen. Ik laat mezelf terug veranderen naar mijn menselijke vorm en zonder er iets aan te kunnen doen stromen de tranen automatisch over mijn wangen. Langzaam open ik mijn ogen en ga ik wat rechter zitten. Ik zie drie wolven beschermend voor me staan en ik zie hoe er twee wolven in een heftig gevecht zijn gewikkeld. Nog net op tijd zie ik ook hoe Emily terug het huisje in rent met een van de jongens achter zich aan. Dit is mijn fout. Dit is allemaal mijn fout. Als ik hier niet was gebleven. Als ik gewoon al niet was terug gekomen voor de bruiloft dan was dit alles nooit gebeurd. Ik bekijk de wolven voor me en slik een brok in mijn keel weg.
‘Waarom?’ is het enigste woordje wat ik over mijn lippen kan krijgen. Waarom beschermen ze me? Waarom zouden ze dat doen? Waarom zouden ze dat voor hun natuurlijke aardsvijand over hebben? Ik zucht zachtjes en laat mijn hoofd dan wat hangen.

Reacties (1)

  • LarryNiam

    Oh my wat spannend....
    Snel verder<3

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen