. . .

Abigail trok de deksel van het plastic bakje en schoof de inhoud van het bord erin. Hopelijk smaakte het net zo goed nadat het ingevroren was. Juice was altijd gek op de nieuwe gerechten die ze probeerde, maar vaak verloor het toch wat smaak als het niet net van het vuur kwam. Het was lang niet de eerste keer dat hij niet kwam opdagen rond het avondeten – het hoorde nu eenmaal bij het clubleven. Eigenlijk wist Abigail niet beter: bij haar vader was het niet anders geweest. Meestal belde Juice wel om te laten weten dat hij later kwam, maar soms was hij daar te druk voor. Zoals vandaag.
Ze zette het bakje in de vriezer en begon aan de afwas. Ze had ook een vaatwasser, maar ze vond het niet erg om het met de hand te doen. Juice werd nogal snel panisch wanneer er te veel etensresten achterbleven in de vaatwasser, die ze slechts eens in de paar dagen aanzetten, en spoelde de vaat zo goed af dat het eigenlijk net zo goed gelijk in de kast kon worden teruggezet.
      Nadat alles brandschoon was, deed ze een raampje open omdat er nog steeds een scherpe uiengeur hing, daarna zakte ze op de bank neer en zette een aflevering van Teen Wolf aan terwijl ze het zich gemakkelijk maakte in de kussens. Ze hield ervan te Netflixen, maar Juice vond alles wat bovennatuurlijk en geen horror was saai. Normaal gesproken vond ze het niet erg om alleen thuis te zijn, maar de afgelopen weken ging het minder goed met Juice. Hij zag bleek, sliep slecht – en zij ook – en hij vertelde haar niets meer. Ze zag de schaamte in zijn ogen omdat hij er niet over kon praten en aandringen verergerde zijn toestand meestal alleen maar.
      Toen ze halverwege de tweede aflevering een motor hoorde aankomen, zette de serie op pauze en kwam overeind. Hoewel ze al drie jaar samen waren en een jaar lang een woning deelden, zorgde het vooruitzicht hem weer te zien er altijd voor dat haar hart sneller ging kloppen. Zeker nu hij zo vaak opgeslokt werd door zijn zorgen, had ze hem het liefst dichtbij. Samen buiten op het terras zitten, of opgekruld op de bank, in een innige omhelzing waarin ze zich beiden veilig voelden.
      Ze zwaaide de deur open. Een beetje verbaasd staarde ze haar vader aan.
      ‘Aye, love.’ Hij gaf haar een kus op haar wang.
      De uitdrukking op zijn gezicht was grimmig; dit was niet zomaar een vriendelijk bezoekje.
      ‘Wat is er?’ Haar stem trilde.
      Haar vader slaakte een zucht. ‘Kom even zitten.’
      Een pijnlijk gevoel trok door haar borst, haar hart sloeg een slag over. ‘Is er iets met Juice?’
      ‘Kom even zitten, Abigail.’ Zijn stem klonk dwingend.
      Stilletjes deed ze wat hij zei. Hij pakte haar hand vast en kneep er even in. Abigail kon amper ademhalen, tranen prikten in haar ogen. Hij ging iets verschrikkelijks zeggen. Beelden van nachtmerries schoten door haar hoofd. Hij moest toch niet de gevangenis in?
      ‘We hebben Tara gevonden.’
      De opluchting was zo enorm dat er een traan over haar wang gleed. Er was niets met Juice aan de hand. Tara was al een paar dagen geleden weggegaan met haar zoons. Al het geweld dat hun belaagde, het was haar te veel geworden en ze wilde iets beters voor haar kinderen. Als ze zelf een kleintje had gehad, had ze dat waarschijnlijk ook gedaan.
      Ze merkte dat haar vader haar blik bleef vasthouden. ‘Wat – wat is er gebeurd?’
      ‘Ze is dood, ze is in haar huis gevonden.’
      ‘W-wat?’ Haar stem sloeg over.
      Hield het dan nooit op? Een paar weken geleden hadden ze Opie nog begraven… Haar buik kromp samen toen ze daaraan terugdacht. Tara had willen weggaan – blijkbaar was er gewoon geen weg uit deze ellende vandaan.
      ‘Het spijt me, lief. Misschien – misschien is het tijd dat je naar Ierland gaat. Naar Fiona.’
      Ze snoof. Haar stiefmoeder was wel de laatste waar ze naartoe wilde. ‘En Juice achterlaten?’ mompelde ze. ‘Dat zou ik nooit doen. Dat weet je.’
      ‘Weet je waar hij is?’
      Ze keek hem niet-begrijpend aan. ‘Ik nam aan dat hij voor clubzaken –’
      Even leek hij op het punt te staan om iets te zeggen, toch koos hij ervoor te zwijgen. Abigail boog voorover en dacht aan Tara.
      Ze was dood.
      Het was onmogelijk om te bevatten.
      Ze was niet haar beste vriendin, maar als Old Ladies hadden ze zich toch altijd met elkaar verbonden gevoeld. En nu was ze er niet meer.
      ‘Wie heeft het gedaan?’ mompelde ze, langs haar ogen vegend. Er kwamen amper tranen, al sinds Opie was doodgegaan voelde ze zich afgestompt. Alleen wanneer Juice bij haar was, wanneer ze in zijn ogen keek, zijn warmte voelde, dan wist ze weer waar ze voor vocht, waar haar hart voor klopte.
      ‘We zoeken het nog uit. Waarschijnlijk Lin of Marks’ mannen.’
      Abigail staarde naar haar voeten. Wie anders?
      Haar vader sloeg een arm om haar heen en kuste haar slaap. ‘Het gaat wel over, deze shit,’ mompelde hij.
      Het ontbrak zijn stem echter aan overtuigingskracht. Ze voelde dat hij iets voor haar achterhield, maar ze kon de moed niet vinden om door te vragen.
      Uiteindelijk stond hij op en mompelde dat hij terug naar het clubhuis moest.
      ‘Laat je het me weten als Juice thuis is? Ik… maak me zorgen om hem.’
      Hij keek haar niet aan.
      Afwezig knikte Abigail.

Maar Juice kwam niet meer thuis.




Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen