Foto bij Scar 55

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Hij buigt zich voorover over zijn bureau en geeft een klopje op mijn schouder. 'Als je maar gelukkig bent, oké? Je verdient het.'
Ik wil zeggen dat dat niet waar is. Ik wil zeggen dat ik een slecht persoon ben. Ik wil zeggen dat ik egoïstisch en dom ben. Ik wil in zijn gezicht schreeuwen of hij soms vergeten is waarom mijn zusje twee meter onder de grond ligt. Maar ik houd me in, want ik realiseer me dat ik precies als Paige zou klinken.

Minder dan een uur later staan we bij James Andersons huis. In het dossier heb ik gelezen dat hij vijfenveertig is en een vierentwintig jaar oude dochter heeft, die Mia heet. Toen ze vijf was, is James Anderson van haar moeder gescheiden en hij mocht haar jarenlang slechts eens in de twee weken zien, onder toezicht. Dat was in de tijd dat hij aangeklaagd werd voor de verkrachting van een studente. Ook nadat de aanklacht was vervallen, heeft haar moeder haar uit zijn buurt gehouden - waarschijnlijk terecht - maar het schijnt dat Mia toen ze volwassen werd weer contact met hem heeft opgenomen en zich over hem ontfermd heeft.
Paige drukt op de bel en we pakken allebei onze badges tevoorschijn. Het duurt minstens een minuut voordat er opengedaan wordt, ook al is het niet zo'n groot huis. Ik herken de man meteen als James Anderson, ook al zit zijn gezicht nog onder de beurse plekken die verraden dat hij in elkaar geslagen is en heeft hij zich niet geschoren. Hij ruikt naar tabak en goedkope drank, ook al is het nog maar half twee in de middag. Hij draagt een versleten, gestreepte badjas met vlekken.
'Bent u James Anderson?' vraagt Paige met heldere, diplomatieke stem.
Hij kijkt ons even achterdochtig aan. Ik weet zeker dat hij weet waarom we hier zijn.
'Ja,' zegt hij uiteindelijk. 'Dat ben ik.'
'Papa, wie is daar?' klinkt opeens een jonge zuivere stem en achter James duikt een vrouw van rond de twintig op, met zwart haar tot haar schouders en lichtblauwe ogen die haar een tienerachtige uitstraling geven. 'Oh, jullie zijn van de politie? Kom binnen. Gaat dit over dat mijn vader in elkaar is geslagen?'
Oh. Ze weet het niet. Natuurlijk niet.
Met een zucht begint James Anderson het huis weer in te lopen en terwijl de spanning in de situatie aanzwelt, volgen Paige en ik hem zwijgend. Hij loopt naar de keuken en schenkt nog een borrel voor zichzelf in. Hij weet al wat er gaat gebeuren, blijkbaar.
Het is een rommeltje in het huis. Het is wel duidelijk dat er heel lang niet is schoongemaakt. Er staat vuile vaat op de tafel en op het aanrecht. De gootsteen is er vol van. Er liggen een aantal kleren over de grond verspreid en een van de lampen flikkert een beetje.
'Ik help hem een beetje met opruimen. Het zijn een paar zware weken geweest voor mijn vader, ziet u. Hij wil niet vertellen wat er precies gebeurd is, dus ik ben heel blij dat jullie hier zijn om hem te helpen,' zegt Mia. Ze voelt zich duidelijk verantwoordelijk voor haar vader. Het vooruitzicht dat we haar moeten gaan vertellen dat James waarschijnlijk in de gevangenis zal eindigen, doet bijna pijn.
'Kan ik jullie koffie of thee aanbieden?' vraagt ze, een beetje ongemakkelijk door de stilte.
Paige en ik bedanken allebei.
'We zijn niet van plan om lang te blijven,' voeg ik eraan toe.
'We zijn hier eigenlijk om meneer Anderson te verzoeken mee te komen naar het bureau.'
James slaat zijn drankje achterover en mompelt iets.
'Sorry, wat zei u?' vraag ik.
'Dus die trut heeft toch aangifte gedaan,' herhaalt hij grommend.
Er valt een geladen stilte. Ik kan niet anders dan naar Mia's gezicht kijken, dat haast lijkt te breken onder de impact van zijn woorden.
'Ja, dat heeft ze,' zegt Paige na een tijdje.
Mia kijkt haar vader aan. En dan ons. En dan haar vader weer. Er parelen tranen in haar ogen. Ze weet waarschijnlijk wel dat haar vader al wel eens eerder met de politie in aanraking is gekomen.
'Pap, waar hebben ze het over?' vraagt ze op een toon die ervoor zorgt dat ik eigenlijk verwacht dat ze erachteraan zal zeggen: vertel me alsjeblieft dat het niet waar is.
Paige besluit duidelijk het familiedrama te negeren en pakt haar handboeien. Terwijl ze naar James toe begint te lopen, lijkt er iets in zijn dochter te knappen.
'Pap?' Ze begint te huilen en slaat een hand voor haar mond. 'Papa?'
'U wordt aangehouden voor de aanranding van uw collega Mara Collins. U hebt het recht om te zwijgen. Indien u geen gebruik maakt van dit recht, kan alles wat u zegt tegen u worden gebruikt in een rechtszaak. U hebt-' begint Paige, maar James onderbreekt haar.
'Ik ga godverdomme niet met jullie mee!' schreeuwt hij en hij smijt zijn fles drank door de kamer, toevallig vlak langs mijn hoofd, waardoor ik verschrikt opzij stap.
Binnen een paar seconden heeft Paige hem met tegen de tafel aangeduwd en hem er met zijn borstkas tegenaan gedrukt, voorovergebogen. Ze houdt zijn handen achter zijn rug en boeit hem. Hij vloekt en scheldt en zijn dochter begint nog harder te huilen, smeekt hem om normaal te doen. Paige en ik nemen allebei een van zijn bovenarmen vast en beginnen naar buiten te lopen. Mia loopt wanhopig met ons mee. Ze pakt wanhopig mijn mouw vast.
'Mag ik alstublieft mee?
'Nee, ik vrees dat dat niet kan,' zeg ik beleefd. Wanneer ze me wanhopig aankijkt, voeg ik eraan toe: 'We zullen zo snel mogelijk van ons laten weten.'
Haar trillende vingers knijpen in de mouw van mijn uniform.
'Nathan, alsjeblieft,' zegt ze met een snik. Paige kijkt met een ruk op. Onze voornamen hebben we niet verteld.
En dan realiseer ik het me. Ze is Mia Kavi. Ik had haar nog niet herkend, maar nu herinner ik me weer dat ze bij me op de middelbare school zat en ik haar aardrijkskundebijles gaf.
'Mia, het spijt me echt, maar je moet hier blijven, oké?' zeg ik terwijl Paige en ik haar vader achterin de auto laden.
Ze snikt en veegt de tranen van haar wangen.
'Oké,' zegt ze dan, bijna als een pruilend kind.
Ik wil haar beloven dat we weer zo snel mogelijk van ons zullen laten horen, maar ik weet dat dat onzin zou zijn. Juridisch gezien is een emotioneel gebroken dochter geen prioriteit, tenzij ze het verlies gaat compenseren met drugs of alcohol. Ze staat er alleen voor.
Paige stapt zonder nog een woord te zeggen achter het stuur en ik ga in de bijrijdersstoel zitten. Ik zie dat ze me, voordat ze wegrijdt, even vreemd aankijkt, bijna gekwetst. Dan pas realiseer ik me dat het voor haar waarschijnlijk wel heel vreemd over moet komen. Waarschijnlijk, besef ik, denkt ze dat het een ex van me is. Terwijl we in stilte terugrijden naar het politiebureau, valt de gespannen stilte niet te missen. En pas wanneer we James Anderson in een cel hebben gezet, al ons andere werk hebben gedaan en de klok vijf uur slaat om het einde van de werkdag aan te kondigen, neem ik haar weer apart om meer dan het broodnodige tegen haar te zeggen. De afstandelijkheid die ze opeens gecreëerd heeft maakt me radeloos en doodsbang.
'Paige, we moeten praten.'
'Is-Is ze een ex van je? Hoe recent? Ik... Jullie... Hebben jullie nog steeds contact?' ratelt ze en ik zie dat ze mijn blik ontwijkt, in de hoop de tranen in haar ogen te verbergen. 'Ik bedoel... Ik zou het je niet kwalijk nemen. Ik ben echt niet zo'n overjaloerse, verstikkende vriendin. Ik... Zo bedoel ik het niet... Het zou echt geen groot probleem zijn. Dat zou niet eerlijk zijn. Ik moet nu wel heel gestoord overkomen. Ik... Ik weet ook niet waarom ik zo-'
'Het is geen ex van me,' onderbreek ik haar, niet langer in staat om naar de verkrampte hulpeloosheid in haar stem te luisteren. Ze valt stil, haar kaken klappen op elkaar wanneer ze haar mond sluit. Ze draait haar hoofd weg. 'Ze zat bij mij op school. Ik gaf haar bijles.'
Als een zenuwtrekje begint ze met haar handen aan haar shirt te friemelen. De woorden blijven heel lang in haar keel steken voordat ze ze uitspreekt.
'Natuurlijk. Ik... Je... Je moet weten dat ik niet overbeschermend zou gaan doen als het wel een ex was. Ik wil niet zo'n vriendin zijn die je verbiedt om met anderen om te gaan. Zo ben ik niet. Zo wil ik niet zijn. Dat moet je weten. Weet dat, alsjeblieft. Maar... Ik... Ik ben nog nooit zo ópen tegen iemand geweest als tegen jou. En ik heb me nog nooit vrijwillig zo kwetsbaar opgesteld tegen wie dan ook. En ik... Ik ben gewoon zo bang dat je weggaat, dat ik je kwijtraak, want ik weet niet welk deel van mij je met je meeneemt en ik weet niet wat er dan van me over zal blijven of wat er van me zal worden. Maar ik... Ik bedoel het niet op een manipulatieve manier. Ik wil je je niet zo schuldig laten voelen dat je bij me blijft, ook wanneer je dat niet wil. Ik wil je nergens toe verplichten. Ik... Ik-'
'Ik weet het. Paige, maak je maar geen zorgen,' zeg ik, zo geruststellend mogelijk. En eindelijk kijkt ze me aan, en ze ziet er zo opgelucht uit dat het besef dat ze hier al die tijd zo mee zat bijna pijn doet. Ik ben even geneigd om haar gezicht in mijn handen te nemen, of om haar te omhelzen en een kus op haar haar te geven, maar ik herinner me er net op tijd aan dat we niet alleen zijn en dat we zelfs op de parkeerplaats van het politiebureau staan, zo openbaar als maar kan. In plaats daarvan, stel ik voor: 'Kom anders nu mee naar mijn appartement. Dan eten we samen en rij je voor het slapengaan weer naar huis. Het hoeft niet, maar ik breng graag tijd met je door.'
Ze glimlacht bedeesd. 'Graag.'
Nadat ik me de hele dag in heb moeten houden, wil ik niets liever dan haar kussen en in mijn armen houden en beloven dat ze mijn enige is. Het voelt alsof ik het koud heb zonder haar.
We stappen in de auto. Ik begin naar huis te rijden. En zij begint ook te rijden, maar in plaats van links af te slaan naar haar eigen appartement, rijdt ze achter mij aan. Het voelt bijna alsof ik een tiener ben die zijn nieuwe crush geheim probeert te houden, ook al gaat wat Paige en ik hebben nu al dieper dan dat. Marco weet van ons, maar verder niemand. En dat moet zo blijven. Ergens vind ik het eng om zoiets geheim te moeten houden, terwijl ik het liefste met haar zou willen pronken, terwijl ik het liefst aan de hele wereld wil laten zien dat ze van alle mannen die ze zonder twijfel zou kunnen krijgen, voor uitgerekend míj gekozen heeft. Maar aan de andere kant, heeft het ook iets teders. Het is iets wat alleen voor ons is, wat niet beïnvloed kan worden door verwachtingen en oordelen van buitenaf. En ik kan me geen mooier geheim bedenken dan zij.

Reacties (2)

  • BethGoes

    Ahh dat is wel erg zielig voor die dochter(huil)

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Holy shit Paige der issues zijn wel lastig. Hij gaat er wel lief mee om!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen