Foto bij Prologue

11 Juni, 1959

Beste vader,

Twee dagen geleden ben ik aangekomen in het Nederlandse plaatsje Amsterdam. Samen met mijn medereizigers ben ik via Rotterdam, per boot, verder het land ingetrokken. Onze gids wilde ons voorstellen aan de grote plaats van het kleine landje waar we een paar dagen zouden verblijven. Amsterdam is de plek waar je alles mee kan maken, heb ik mij laten vertellen door mijn medereizigers.
Hoewel ik zelf meer geïnteresseerd ben in Rotterdam, de plaats waar op dit moment de grootste haven van Europa wordt gebouwd, hebben mijn medereizigers mij weten te overtuigen om mee te gaan met hun. Als hen dat niet gelukt was, had ik mijn reis alleen voortgezet, zoals ik dat vaker doe. Ik denk dat het u ook niks verbaasd had als ik dat plan werkelijk had uitgevoerd. U weet dat ik graag afstand neem van grote groepen. Ik ontdek de wereld het liefst alleen. Op mijn eigen gemak en in alle rust.
Samen met een jongen uit de stad Birmingham deel ik een kamer in een klein hotel aan de Amstel. Hij heet Porter en is verzot op al het vrouwelijke schoon dat hier rondloopt. Helaas zit ik voor vijf dagen met hem opgecheept.

De eerste avond heb ik me teruggetrokken in het Amstelpark. Ik wilde op onderzoek gaan en zoals u weet, kan ik dat best alleen af. Bovendien wilden de anderen een avond uit. Ze wilden Hollandse meisjes bezoeken en een kijkje nemen op de Amsterdamse Wallen. Ik genoot liever van het uitzicht dat ik vanaf mijn plekje op het grasveld had en schreef over de dingen die om mij heen gebeurden. Ik snap dat u mij nu voor gek verklaart. ‘Ga toch kijken naar de vrouwen op de Wallen, mijn jongen. Het is hun werk. Zo lang het bij kijken blijft, breek je de regels van je moeder niet’. Ik hoor het u zeggen, maar vader, u weet, zoals ieder ander, dat ik de belofte aan ons moeder niet kan breken. En daarbij heb ik op het moment geen oog voor vrouwen.
De avond viel langzaam, maar de temperatuur was nog goed. Het was voor een zomeravond in Juni redelijk benauwd. Ik wilde de natuur bestuderen. Dingen meemaken die niks te maken hadden met al het vrouwelijk schoon dat hier rondloopt. Ik wilde een echte toerist uithangen. Een aandenken kopen, waar ik op mijn terugweg naar Engeland naar zal staren met een glimlach, omdat ik fantastische dingen heb gezien in dit land.
Vrouwen komen later...
Dat was waar ik altijd aan dacht als ik in een ander land was. Toch heb ik die dag mijn oog laten vallen op een mooi meisje. Een brunette, die samen met twee jongens en een meisje aan de overkant van het grasveld liep. Ze had een bal in haar handen, die ze wat stuntelig wegschopte. De kinderen renden er vrolijk achteraan. Ze zag er oogverblindend uit, vader. Haar lippen vormden een perfecte glimlach en ze had een hoge staart in. Ze droeg een broek, iets wat in deze tijd erg in is. Vrouwen en broeken hebben elkaar al even gevonden in dit land en ik had tot toen mijn vooroordelen over de combinatie. Alleen had dit meisje een fantastische uitstraling. Ondanks de broek die ze droeg.

Toen één van de twee jongens de bal in mijn richting schopte, wilde ik hen boos aankijken. Ik was aan het schrijven en zij verstoorden mijn rust. Geen van de twee snotapen riep ‘sorry’, maar een andere stem betoverde mij direct. Dat was haar stem. Ze riep daarna iets wat ik niet kon verstaan en ze lachte erom. Ze vroeg mij waar ik vandaan kwam en ik antwoordde stotterend. Net zo stotterend als u, toen u moeder voor het eerst zag.
Met een engelenstem bevestigde ze dat ik geen Nederlands kon. Het verbaasde mij dat het meisje wel Engels kon spreken. Van dichtbij gezien, was ze nog mooier en toen we met elkaar in gesprek raakten, wist ik dat hier iets heel moois uit zou komen. Helaas verstoorden de kinderen ons moment en zei de brunette dat ze door moest. Daarna vertelde ze mij dat ze me graag nog eens wilde zien. Ik was versteend en zonder te wachten op mijn antwoord, vroeg ze mijn naam.
‘Typisch Engels,’ had ze gezegd en ik knikte voor een zoveelste keer. Ik vroeg haar naam en toen één van de kinderen aan haar arm trok, giechelde ze. Hoe zij heette? Ze heette Helena.
Helena...
Al snel vertrok ze weer met haar broertjes en zusje. De drie vervelende kinderen waren haar familie. Ik had het idee dat ze er totaal niet bij hoorde. Ze was zoveel volwassener.

Ik moet nu echt gaan, vader. Ergens in het Amstelpark staat namelijk een heel mooi meisje op mij te wachten. Helena wilt me meenemen naar een typisch Nederlands restaurant en ondanks dat ik het vreemd vond dat zij mij mee uitvroeg, heb ik ‘ja’ gezegd. Ik kijk erg uit naar deze avond en ben benieuwd wat het zal brengen. Als ik vanavond terug ben, zal ik alles tot in detail opschrijven. Mocht het een succes worden, dan wil ik dat de rest van mijn leven terug kunnen lezen. Kunnen lezen over het meisje dat mijn hart stal met haar Hollandse engelenstem.

Vrouwen komen later.

Helena komt nu.

Je zoon,

Ronson

Reacties (3)

  • TAMOCHi

    Wow ! Ik ben blij dat je terug bent. Heb vorige week Secret Crush nog teruggelezen !
    Happy to see you back here!
    ‘x

    1 jaar geleden
    • Rowbowie

      Hahaha! Wat leuk! Helaas heb ik dat verhaal door gebrek aan ideeën nooit meer afgemaakt... Maar wel heel leuk dat je die gelezen hebt!

      1 jaar geleden
  • RoNoBC

    Whoop whoop! Heel erg benieuwd naar hoe je Noah hierin gaat verwerken:D

    1 jaar geleden
  • 1DbabeGirl

    Awh, zo schattig! Ik ben heel benieuwd!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen