Foto bij The soldier and the doctor - Bucky Barnes

Writing Challenge: A story that takes place pre-1950

Langzaam wordt de soldaat wakker. Doctor Betty Freeman zit naast zijn bed. Hij begint zachtjes te kreunen. Betty kijkt op.
“Waar ben ik?” vraagt hij zachtjes.
“In een ziekenhuis,” liegt Betty.
“Lieg niet!” roept hij uit en wil op staan, maar dat gaat niet want zijn handen en voeten zit vast geboeid aan het bed. Betty staat op en gaat naast het bed staan.
“Oké, in een Hydra basis.” Meteen worden zijn ogen groot.
“Hydra?” vraagt hij.
“Ja, we willen jou omtoveren tot onze eigen soldaat. We noemen het de Winter Soldier Program. In feite, we willen je onze ‘Captain America’ maken.”
“Cap? Waar is Cap?”
“Uhm, ergens op een podium net doen alsof hij ons kan verslaan.” Hij kijkt bedroefd weg.
“Maar om dit een stuk makkelijker voor jou en voor mij te maken. Wil ik graag weten hoe je heet en wanneer je geboren bent,” zegt Betty.
“Waarvoor? Ik geef jullie helemaal niets. Jullie zijn de vijand! En als we jullie nu niet uitroeien dan zijn jullie er nog voor de komende honderd jaar,” zegt hij boos en de woede is in zijn ogen goed te zien.
“Ja, maar ik word een beetje moe van de hele tijd die ene zin zeggen: cut off one head and two more will grow.”
“Op een gegeven moment zijn de hoofden op.”

Betty zucht en kijkt naar haar papieren.
“Dus jij bent James Buchanan Barnes? Geboren op 10 maart 1917?” vraagt Betty en de soldaat knikt.
“Top, dan hebben we dat ook weer gehad,” Betty legt haar papieren weg en kijkt de soldaat recht aan.
“We weten wie je ouders zijn en dat Steve Rogers je beste vriend is. In zijn bloed zit de sleutel tot het creëren van onze Winter Soldiers. Nu kun je of ons helpen, of straks de begrafenis van je ouders bij wonen. De keuze ligt bij jou,” dreigt Betty.
“Wat geeft jou het recht om zo tegen mij te praten? Beter gezegd waarom werk jij voor die stomme Duitsers?”
“Luister, ik heb net zoveel keuze als jij hebt op dit moment. Als jij ons niet helpt om een klein beetje bloed van je beste vriend hier naar toe te brengen, dan gaat niet alleen jouw familie eraan, maar ook die van mij. En ik wil niet dat mijn drie jarig dochtertje straks er niet meer is.” Hij kijkt Betty nu medelevend aan.
“Dus help je ons, of zijn er straks weer meer onschuldige mensen dood?” vraagt Betty.
“Oké, een klein drupje bloed kan ik wel regelen,” zegt de soldaat.
“Dank je,” zegt Betty dankbaar. Ze maakt hem los van het bed en hij loopt de kamer uit. De leider van Hydra komt de kamer binnen gelopen via een andere deur.
“Amerikanen zijn zo gevoelig,” zegt hij.
“Ja, hoe vaak heb ik dit onzin verhaal wel niet vertelt en elke keer trappen ze er allemaal in.”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen