Foto bij Paralyzed twenty two

Na een lange ochtend in het ziekenhuis blijkt mijn schouder onder controle en heb ik een recept meegekregen voor wat zwaardere pijnstillers, tramadol. Ik heb er nu al een gehad en hoewel de pijn weg is raak ik er wel vermoeid van.
Ik word door de ambulance medewerkers opgehaald en teruggebracht naar het revalidatiecentrum.
Eenmaal daar wordt ik weer terug in bed geholpen. Mijn moeder was bij me geweest in het ziekenhuis maar is later weer naar huis toe gegaan toen alles goed bleek te zijn.
Mijn telefoon had ik hier laten liggen, dus ik had Liam nog helemaal niet gesproken. Het is inmiddels al elf uur. Ik moet me nog wassen en aankleden, ik moet nog eten.
De verpleegkundige komt naast mij staan. “Ik ben Nicky.” ze stelt zichzelf voor. Ze komt op mij over als een vrolijke enthousiaste verpleegkundige. “Julia” glimlach ik. “Zo flinke nacht en ochtend achter de rug?” vraagt ze. Ik knik. “Zeg dat wel. Het is gelukkig goed afgelopen.. Ik heb niks gescheurd of iets.. Ik heb diclofenac mee voor de komende dagen en deze brief moest ik aan jullie geven..” zeg ik en geef haar de envelop. Ze knikt.
“Wat is je plan voor vandaag?” vraagt ze. “Ik wil even 10 minuten bijkomen, als dat kan.. Dan even opfrissen en aankleden en dan heeel graag wat eten.” zeg ik. Ze lacht. “Goed. Ik ga de brief afgeven en je medicatie halen.. Heb je je acht uur medicatie ingenomen?” vraagt ze. Ik knik. “Ja.. In het ziekenhuis.” zeg ik. Ze knikt en verdwijnt.
Ik pak mijn telefoon en zie dat ik wat appjes heb van Liam.
Liam (08:00): Morning beautiful! Ik hoop dat je lekker hebt geslapen..
Liam (09:30): Pssst 🤗 how’s your morning?
Liam (11:00): Oke ik maak me misschien teveel zorgen.. Alles oké?
Julia(11:15): Hey.. Alles oké.. Ik ben gevallen vannacht en moest voor controle naar het ziekenhuis..
Liam (11:15): Really? Oh god.. Alles goed? What happened? Moet ik langskomen?
Julia (11:15): Don’t worry.. Alles is goed. Ik ga me eerst opfrissen en eten. Kom je vanmiddag langs? Dan vertel ik alles.. Ben erg moe.. 😖
Liam (11:17): Tuurlijk babe. Bel je me als het niet gaat? Fijn dat alles goed is💕
Julia (11:18): Doe ik ❤️ Alles is echt oké, don't worry. Hoe is jouw dag?
Liam (11:20): Boring.. Ik heb een dagje vrij, haha. Maar ik was al om acht uur klaarwakker..
Julia (11:20): Ahw.. wat vervelend.. Kus?
Liam (11:21): Nu voel ik me al veel beter, maar ik krijg hem liever in het echt.. 🥰
Julia (11:22): Vanmiddag, promise 🥰🥰.

De verpleegkundige komt terug de kamer in en geeft mij mijn medicijnen aan. Ze heeft twee waskommen in haar handen. ''Normaal gesproken zouden we gaan oefenen met je, maar omwille van de tijd en dat je nog moet eten laten we dat vandaag maar even gaan.'' zegt ze. Ik knik eventjes. Ze helpt me voorzichtig met het uittrekken van mijn shirt zodra ik mijn medicatie heb ingenomen. Mijn schouder doet nog wel zeer maar de pijn wordt onderdrukt door de tramadol. ''Gaat het?'' vraagt ze. Ik knik. ''De tramadol heeft de meeste pijn weggenomen.'' glimlach ik. Ze geeft me een washandje en laat me zelf mijn gezicht wassen en drogen, wat prima gaat overigens.
Zij wast mijn bovenlichaam en oksels. ''Hoe oud ben je, als ik vragen mag?'' vraag ik en kijk haar aan. ''Tuurlijk.. Ik ben 27, en jij?'' vraagt ze. ''Ik ben 23.'' glimlach ik. Ze knikt. ''Vind je het dan niet moeilijk om met zulke jonge mensen te werken?'' vraag ik haar. ''Ja en nee, soms zie je hele complexe casussen en moeilijke verhalen, maar omdat ik zelf ook nog jong ben kan je wel een goede connectie krijgen met iemand, je sluit sneller op elkaar aan.'' legt ze uit. Ik knik. ''Daar heb je inderdaad wel gelijk in...'' zeg ik.
''Ik ben trouwens je Evv'er.'' ik kijk haar vreemd aan. ''Mijn wat?'' vraag ik. Ze lacht. ''Evv'er, eerst verantwoordelijke verpleegkundige. Ik coördineer samen met twee collega's je revalidatie proces en ben een soort vast aanspreekpunt voor jou..'' legt ze uit. ''Ah oke..'' glimlach ik. ''Dat is wat duidelijker.''
Ze helpt me verder met aankleden en opfrissen, totdat ik mijn schone kleding volledig aanheb. ''Pff, dat voelt een stuk fijner..'' zucht ik opgelucht en kijk haar aan. ''Ik help je in de stoel..'' glimlacht ze. Ik knik eventjes en kijk wat angstig naar de stoel die dichterbij komt. ''Het komt goed Julia, ik ben erbij en help je.'' zegt ze.
Ze doet mijn arm in de sling, zodat mijn arm en schouder goed ondersteund is. ''Pak de leuning maar..'' zegt ze. Langzaam reik ik ernaar en schrik als ik even mijn evenwicht verlies. ''Sorry hoor.. Sinds vanmorgen vind ik het nogal beangstigend.'' zeg ik. ''Nee joh, dat geeft niks.. Ik help je.'' zegt ze. Ze pakt mijn broekrand vast. ''Ik tel tot 3 en dan gaan we.'' zegt ze. ''1,2,3.'' in een soepele beweging beland ik met mijn billen in de stoel en zucht opgelucht. ''Oke, thank god..'' mompel ik. Ze zet mijn voet op de voetsteun en duwt het armblad op zijn plaats, zodat mijn arm daarop kan steunen. ''Zal ik je haar nog even kammen?'' vraagt ze. ''Graag.. Het zal een wild vogelnest zijn..'' lach ik. Ze lacht. ''Achterop je hoofd een beetje.. Heb je nog een indruk te maken op iemand?'' grapt ze.
''Nou... Ja..'' lach ik en kijk haar aan. Ze pakt mijn haarborstel uit mijn toilettas. ''Er zit ook anti klit spray in..'' zeg ik.
''Heb je een vriend?'' vraagt ze dan, als vervolg en spuit het spul in mijn haren en kamt het. ''Geen vriend, maar ik heb wel pas geleden iemand ontmoet.. Hij komt vanmiddag langs.'' zeg ik glimlachend. Ik kan het niet laten om niet te glimlachen als ik aan Liam denk of over hem praat. ''Wat leuk.. Heb je een foto van hem? Ik ben erg nieuwsgierig.'' lacht ze. Ik pak mijn telefoon van mijn bed en laat een foto van Liam zien.
''Oh, die ziet er knap uit! Hoe kennen jullie elkaar?'' vraagt ze. ''Nou... grappig verhaal. Ik was in het ziekenhuis en ik ging mijn vriendinnen ophalen, die kwamen langs.. dus ik reed beneden, en toen botste ik vol tegen iemand op. Hij kwam de kinderafdeling een bezoek brengen.. Drie beveiligers trokken me ruw naar achter en begonnen tegen me te schreeuwen dat ik express tegen hem aanreed.. en toen duwde hij zich door de menigte fans en beveiliging heen om te zorgen dat ze me loslieten...'' glimlach ik. ''Toen vroeg hij mijn afdeling en kamer nummer en vertrok hij en toen ik terugkwam op mijn kamer lag er een briefje met zijn excuses en zijn nummer erop..'' zeg ik glimlachend. ''Wauw, hoe schattig! Maar, menigte fans en beveiliging? Hij is dus bekend?''
Ik knik. ''Ja, Liam Payne, hij heeft in One Direction gezeten.'' zeg ik. ''Ah ja, daar heb ik wel eens van gehoord.. Nooit echt naar hun muziek geluisterd.'' zegt ze. ''Ik was super groot fan van One Direction jaren geleden..'' lach ik en kijk haar aan. ''Dat moet vast gek geweest zijn dan voor je om hem te zien?'' ik haal mijn schouders op. ''Hij was zo lief, en ik was eigenlijk zo overdonderd dat dat een beetje langs me heen is gegaan..'' lach ik zacht. ''Hebben jullie elkaar al gezien?'' ik knik. ''Hij is nu drie keer langs geweest.. Die twee bossen bloemen zijn van hem.'' ik wijs ernaar. ''Wat lief... he must really like you.'' zegt ze. Ik glimlach. ''I guess so. Hij komt vanmiddag weer langs..'' zeg ik tevreden. ''Wat fijn. Ik ben benieuwd..'' lacht ze. Ik grinnik zacht en knik. ''Ik neem je mee naar de eetzaal en dan kan je even wat eten.'' zegt ze.
Ze duwt me richting de eetzaal en geeft me ondertussen een korte rondleiding over de afdeling heen. Ik luister naar alles wat ze zegt, maar ben ook wel erg moe. Ze duwt me de eetkamer in en ik zie allerlei ogen van mensen van mijn leeftijd, soms jonger mij aankijken. Zacht bijt ik op mijn lip. ''Goedemiddag...'' zeg ik. ''Middag..'' antwoorden er een paar. Nicky ondersteunt mij bij het verzamelen van mijn lunch en zet me tussen wat mensen in aan een tafel. Ik kijk naar de jongen die tegenover me zit. Hij zit op een normale stoel en heeft een sling om zijn arm. Hij heeft een zwarte bril, donkere haren en hij kijkt me onderzoekend aan. Ik glimlach klein. ''Je eerste dag?'' vraagt hij aan me. Ik knik. ''En wat voor een.. Ik ben gevallen vannacht.'' zeg ik. Hij trekt een pijnlijk gezicht. ''Alles oké?'' Ik knik. ''Alleen veel pijn aan mijn schouder, maar ik heb goede pijnstilling.'' lach ik. Hij lacht. ''Max.'' stelt hij zichzelf voor.
''Julia..'' glimlach ik en kijk hem aan. ''Leuk je te ontmoeten. Ik zit hier al vijf maanden..'' zegt hij. ''Wat is er met je gebeurd?'' vraag ik terwijl ik een hap neem van mijn broodje. Hij vertelt dat hij in een depressieve tijd gesprongen is en daarbij zijn been heeft gebroken en zijn arm en hij onder de wonden zat. ''Jeetje...'' stamel ik en kijk hem aan. ''En jij?'' vraagt hij. ''Ik heb een auto ongeluk gehad en daardoor een hersenbloeding gekregen..'' zeg ik. Hij knikt. ''Heftig..'' Ik kijk even om me heen. Om me heen lopen er verpleegkundigen, en zijn er patiënten. Sommige zitten in een rolstoel, andere lopen. Hoe mooi dat ook voor hun is, maakt het me wel emotioneel. Straks kan ik nooit meer lopen? En dan? Ik schuif mijn bord weg. ''Het is de bedoeling dat je je eigen bord hier weg zet.'' zegt een pinnige stem naast me. Ik kijk op en zie iemand in een uniform streng naar me kijken. Het is een oudere vrouw met wit geblondeerd haar en een bril op. ''Oh.. Sorry. Het is mijn eerste dag hier.'' ze zucht enkel en verdwijnt. Ik kijk even naar Max. ''Is normaal, niks van aantrekken.'' zegt hij. Ik knik en pak mijn bord en beker. Ik zet het weg op de kar en rij terug naar mijn kamer. Ik kijk even uit het raam naar buiten en zucht. Ik heb mooi uitzicht over een grote tuin.
''Julia?!'' ik kijk blij verrast op als ik Liam's stem hoor. ''Liam!'' zeg ik en draai me langzaam om in de rolstoel. ''Hey!'' zegt hij en loopt naar me toe. Hij omhelst me en drukt een kus op mijn voorhoofd. ''Alles oké?'' vraagt hij. Ik kijk hem aan. ''Jawel...'' hij legt zijn hand op mijn wang. ''Dat klinkt twijfelachtig..'' zegt hij. Ik sla mijn ogen neer.
''Ik heb betere dagen gehad.'' hij pakt een stoel en komt naast me zitten. Hij pakt mijn hand vast. Ik leun met mijn elleboog op mijn rolstoel leuning en zucht. ''Ik wilde niet huilen Liam, verdomme...'' ik begin te snikken en leg mijn gezicht in mijn hand. ''Nou.. dat geeft toch niks..'' hij wrijft over mijn rug en drukt een kus op mijn wang. Het is even stil tussen ons terwijl hij me troost, niet lang erna vertelt hij me dat ik niet verdrietig hoef te zijn en dat het gelukkig allemaal goed gegaan is. ''Ik had eigenlijk een kleine verrassing voor je, maar dan moet je misschien even je tranen drogen..'' lacht hij zacht en kijkt me aan. Ik kijk op en glimlach. ''Ohjee.'' zeg ik en veeg mijn tranen weg. Liam kijkt me aan en drukt een kus op mijn lippen. ''Nee.. Je vind dit echt leuk.. doe je hand maar voor je ogen.'' zegt hij. ''Niet stiekem kijken!!'' roept hij en staat op. Ik hoor de deur opengaan.

Reacties (2)

  • LaureWithAnE

    Heeft ie Niall (my love 💖) meegenomen? 🤔🤔🤔

    Snel verder!

    1 jaar geleden
    • Phuque

      😏🎉

      1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Omg omgomg!!!!! Heeft hij de andere jongen mee genomen?? Verder!!!
    (gaat weer snel door met werken)

    1 jaar geleden
    • Phuque

      😏 spannenddd!!

      1 jaar geleden
    • Phuque

      En werk ze!

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen