Foto bij 28

Ravenna Morena



Een benauwd gevoel bekroop mijn lichaam en met een vaart knalde ik de deur dicht, mijn benen begonnen te trillen, mijn ademhaling versnelde direct, die klootzak, hij stond hier voor de deur, ik probeerde mijn tranen te bedwingen. Mijn zus reageerde hier direct op met een grommende stem. ''Ravenna verdomme, de jongens slapen, je kunt ook normaal de deur weer dichtdoen!'' ik haastte me het gangetje uit en keek met grote betraande ogen naar mijn zus, onbegrijpend nam ze mijn geschrokken gezicht in haarzelf op. ''Het is voor jou.'' antwoordde ik haastig met een knak in mijn stem terwijl ik aanstalten maakte om mijn spullen te pakken. Harry was inmiddels naar de deur gelopen, ook hij snapte er waarschijnlijk helemaal niks van. Mijn moeder en die eikel liepen de woonkamer in, mijn zus wierp direct een blik op mij, nu wel snappend waarom ik zo raar had gereageerd. Harry stelde zich zoals gewoonlijk netjes voor aan mijn moeder, en het monster achter haar.
Met mijn jas in mijn handen geklemd liepen de twee verder naar binnen, beide stonden ze voor mijn neus. Mijn zus trok direct de jas uit mijn handen. ''Oh nee dat dacht ik niet, jij gaat niet weg Ravenna, jij hebt recht hier te zijn, waarom neem je dat fucking zwijn mee naar mijn huis, je weet dat hij hier absoluut niet welkom is, en nu al helemaal niet sinds Ravenna hier is.'' siste mijn zus nu terwijl ze haar ogen strak gericht hield op de vreselijke man achter mijn moeder, mijn moeder fronste kort. ''Nou, wist ik veel dat mijn dochter weer in Nederland zou zijn, wat doe jij hier eigenlijk?'' vroeg ze op spottende toon, haar ogen strak op mij gericht. Ik haalde mijn schouders ongeïnteresseerd op, mijn blik afwendend op de grond. ''Ik wilde eerder naar huis toe, dat is alles.'' Harry keek fronsend tussen mijn ouders en ik, zo goed mogelijk proberen te begrijpen wat er precies gaande was tussen ons. Mijn vader schraapte zijn keel en blikte nu op zijn beurt tussen Harry en ik. ''Je hebt het goed voor elkaar zo te zien, bekendheid.. Een zanger als vriend, ik heb het toch nog wel goe..'' ''Alsjeblieft houd jij je erbuiten.'' bemoeide Richard zich er inmiddels mee.
Mijn moeder stapte naar voren en ging dreigend voor me staan, haar vingers gesloten om mijn kin. ''Dus jij besluit terug te vliegen naar Nederland en mij niet in te lichten.'' ik lachte bespottelijk en snoof mijn neus schamper. ''Jij laat die eikel weer toe in ons leven en je licht mij niet even in, denk dat dat wat belangrijker is dan ik die voor een paar weken terugvliegt naar Nederland vind je niet.'' mijn moeder greep mijn arm beet, de vingers om mijn kin verstrakte. ''Ik bepaal zelf wat ik doe, ik heb jou geen verantwoording af te leggen snottebel.'' spuwde ze spottend, ik trok mijn arm en gezicht los, direct zocht ik de nodige bescherming bij mijn zus. ''En ik heb jou geen verantwoording af te leggen, ik ben volwassen, of ben je dat vergeten.'' ging ik tegen haar in, alhoewel ik mijzelf nu meer als een puber gedroeg tegenover mijn moeder.
Mijn vader probeerde aanstalten te maken om naar mij toe te lopen, maar Richard hield hem ruw tegen. ''Jullie twee, uit mijn huis.'' bromde hij geërgerd, zijn ogen flikkerden onrustig tussen mijn ouders. Mijn moeder trok haar blonde wenkbrauw verbaasd omhoog. ''En dat bepa-.'' ''Mam, je hoort het flikker op.'' siste mijn zus ditmaal, zichzelf bemoeiend met de confrontatie tussen Richard en mijn moeder en vader. Een verloren traan rolde over mijn wang heen. ''Niet te geloven.'' snoof ik zachtjes. Ik keek in de felle ogen van mijn moeder, ze leken vuur te spuwen. ''Zoals altijd mam, zoals altijd weet je onze band weer te verneuken. We hadden hem samen weer stukje bij stukje opgebouwd, we waren zo goed op weg, maar toch verzin je telkens een manier om hem opnieuw te verbreken.'' bracht ik uit met een brok in mijn keel.
Mijn moeder haalde ongeïnteresseerd haar schouders op en greep de arm van mijn vader beet.
''Het zal me allemaal een worst wezen Ravenna, kom we gaan.'' mompelde ze naar mijn vader.
De deur viel dicht en ik barstte in tranen uit.

''Gaat het wel? Je lijkt nogsteeds overstuur.'' het was inmiddels alweer een tijdje later, ik speelde afwezig met het lepeltje in mijn thee. ''Nee het gaat wel, ik had gewoon niet gedacht mama vandaag al te zien of zo en hem al helemaal niet.''
Danielle humde en legde haar hand op de mijne, ze streelde haar duim over de rug van mijn hand heen.
''Kom op meid, laat het niet naar je hoofd stijgen, je bent beter dan dat en dat weet je.'' opnieuw knikte ik afwezig, mijn trillende handen waren niet stil te krijgen. Ik voelde zoveel woede borrelen in mijn lichaam waar ik niks mee kon eigenlijk.
''Alles gaat zo.. niet volgens plan.'' verzuchtte ik, ik wierp een blik naar Harry die afwezig op de bank zat, zijn blik gericht op de televisie voor hem. Ik snapte niet dat hij er zo aandachtig naar aan het kijken was, hij sprak geen woord Nederlands.
''Je zit ermee hé nogsteeds, dat het zo anders is gelopen dat je gepland had.'' ik zuchtte.
''Ja natuurlijk, ik had gewoon gedacht te studeren in Londen zonder enkel probleem, in zo'n korte tijd is er zoveel gebeurd ik lijk er geen grip op te hebben en dat is op zich niet héél erg want het leven is eenmaal een ding waar je geen grip op hebt, maar het voelt zo.. Onwerkelijk.. Niet waar ik van droomde. Ik wilde studeren aan het Ravensbourne en nu kan dat ook pas in februari door al dat gezeik eromheen, kut eetstoornis, ik word gek van mijzelf.'' ik keek mijn zus aan met een beteuterde blik. Ik voelde me nogsteeds zo verward, bang en angstig.
Dat ik niet wist wat er in de toekomst zou gaan gebeuren maakte me zo gestrest.
''Maar, waarom probeer je niet het positieve er van in te zien meisje.'' ik rolde direct mijn ogen, mijn zus altijd met haar cliché uitspraken. Als ze eens wist hoe ik me voelde op dit moment..
''Dan kun je met je ogen rollen Ravenna, maar je vertelde me zelf dat je een boek uit gaat brengen, dat is altijd een droom van je geweest waarom ga je jezelf niet bezig houden met zulke projecten in plaats van jammeren dat je geen bekendheid wilt, je hebt altijd een verandering willen maken in de wereld, nu heb je die macht en dan doe je er niks mee, ga boeken uitbrengen, deel je kunst, wees een voorbeeld voor jongere meisjes en jongens die dealen met een eetstoornis, wees een heldin, maak je neefjes trots, maak er een mooi leven van, de keuzes zijn oneindig als je ze maar aanpakt.''
Ik beet bedenkelijk op mijn onderlip.
''Weet je nog die tijd Ravenna, dat je altijd gestrest was, als in altijd gestrest. Over geld, je studie, je werk, je vond nooit rust, je hoeft nu niet meer te stressen over die dingen, je hebt zoveel in je handen waar je geen gebruik van maakt en dat stelt me een beetje teleur, dit is niet de ambitieuze Ravenna die ik ken. Hoe moeilijk dingen ook voor je geweest zijn in het verleden, je wist er altijd boven op te krabbelen Ravenna, de laatste tijd zie ik je alleen maar opgeven en ik weet dat je het haat als ik dat zeg, maar ik vind dat het tijd is voor de waarheid. Waar is mijn kleine zusje met haar grote dromen gebleven? Ik zie haar niet meer..'' haar stem klonk gebroken.
Ik slikte, mijn handen trilden enorm. Waarom raakte de woorden van mijn zus me altijd zo hard. De woorden van mijn moeder deden me vrij weinig, de woorden van mijn zus leken altijd harder aan te komen dan bedoeld.
''Ik weet het gewoon niet Danielle, ik voel me mijzelf ook gewoon niet meer sinds..''
''Charlot haar overlijden..'' vulde ze mijn zin aan.
Een zachte snik verliet mijn lippen.
''Ik weet het Ravenna, maar denk je niet dat Charlot wilt dat je doorgaat met je leven? Zij wilt ook dat je het beste maakt van je leven Ravenna.''
''Ik wilde met haar het beste maken van mijn leven, ik voel me zo leeg zonder haar, als ik haar die avond had gedwongen bij me te blijven, was ze er nogsteeds ik had haar bij me moeten houden, maar ik heb haar laten gaan.. Het is mijn schuld.''
''Ho, ho, haal dat maar even uit je hoofd! Het overlijden van Charlot is absoluut niet jou schuld, die dronken smeerlap, het is zijn schuld dat jou beste vriendin de aarde te vroeg heeft moeten verlaten, niet de jouwe Ravenna! Charlot wilt dat jij je dromen waar maakt, wie was jou grootste fan? Charlot, denk je dat zij het wilt dat je je kansen vergooit, of jezelf de schuld geeft van haar overlijden? Ik weet dat je haar mist en meisje zelfs ik mis haar, zij is wel de persoon geweest die mijn zusje terug bracht, de vrolijke, ambitieuze Ravenna die geen fuck meer gaf om wat ze at en ik ben haar daar zo dankbaar voor geweest..'' een trillende zucht verliet haar lippen.
''Maar het is tijd om door te gaan en Charlot bij je te dragen in je hart, buiten Charlot heb je meerdere mensen die van je houden en om je geven, wij houden van je, Harry houdt van je ookal vind jij dat een beetje bullshit, Rita houd van je, en boven al mijn kinderen zijn gek op je en houden het allermeest van je.. Vergeet dan nooit.''
Een zwak glimlachje ontstond op mijn gezicht, mijn neefjes hadden al zovaak de leegte kunnen op vullen in mijn gebroken hart. Toch leken de woorden van mijn zus niet door te dringen, ik wilde alles op een rijtje hebben maar ik had geen idee waar ik moest beginnen.
Mijn zus stond op met een zucht en liep naar haar laptop op de bank, ze klapte deze open en begon druk te tikken op het oude ding, ze wuifde naar Harry die direct naast haar schoof. Direct hoorde ik mijzelf zingen, met een vaart stond ik op van mijn stoel. ''Look Harry, she was twelve here, totally in love with you.'' ik kneep mijn ogen beschaamd samen. ''Daan zet af!'' mijn maag kromp in één van het valse gezang op One Thing.
Harry begon breed te grijnzen bij het aanzien van mij en de kartonnen Harry-pop in mijn handen, dansend door de woonkamer heen, terwijl ik onbeschaamd mee bleef zingen.
''Daan ik meen het zet af, ik word echt boos.'' siste ik terwijl ik de laptop met een ruk dichtklapte. Harry begon uitbundig te lachen. ''You were so cute! Well, you still are, but that was adorable.'' mijn zus grinnikte en ik voelde het bloed stromen naar mijn wangen, ik schraapte mijn keel en keek vluchtig naar de klok. ''Ja het is tijd om te gaan, we moeten nog met de scooter terug en ik wil een beetje op tijd thuis zijn, dus Harry come on we're going home.'' Harry fronste kort maar stond toen op, lopend naar de gang om zijn jas aan te trekken. ''Oh, opeens ga je weg?'' vroeg mijn zus verbaasd. Ik knikte en greep het plastic tasje van de tafel waar de natte kleding van Harry en ik zich in bevonden. ''Ja, ik zal Richard zijn kleding van de week wel even terug brengen, is dat goed.'' ik liep naar mijn zus toe en gaf een kus op haar wang. ''Bedankt voor het eten, het was gezellig en ik zie je snel.'' zei ik op rap tempo, Harry liep ook nog even naar mijn zus en trok haar in een knuffel. ''Thanks for the supper, it was a pleasant night.'' ook liep hij kort naar Richard en stak zijn hand uit. ''Thanks for everything pal.'' ongeduldig stond ik bij de gangdeur, huppend op mijn voeten, wachtend tot Harry klaar was met afscheid nemen, hij nam altijd lekker de tijd, ik stak mijn hand op en wuifde naar mijn zus en zwager. ''Doei Danielle, doei Richard!'' riep ik vluchtig, ik greep Harry zijn hand beet en trok hem mee naar buiten. Ik haalde mijn scooter van het slot en sprong voorop, Harry klom achterop.
Ik draaide het gas om en scheurde de straat uit.

Thuis aangekomen gooide ik direct de natte was in de wasmachine, de hele rit hadden Harry en ik niks tegen elkaar gezegd, hij had enkel verwonderd om zich heen gekeken, genietend van Dordrecht haar schoonheid. Hij had een paar keer gevraagd waarom ik zo.. Brutaal had gedaan tegen mijn ouders. Ik gaf hem daar geen antwoord op, dat zou een te lang antwoord worden, ik had duizend en één redenen om brutaal te doen tegen zowel mijn vader als moeder. Hij had een geweldige band met zijn ouders, natuurlijk snapte hij dat niet. Ik wist ook niet zeker of hij het wel kon snappen. Ik duwde de kledingstukken gefrustreerd in de wasmachine en met een vaart sloeg ik hem dicht, ik deed wat waspoeder in het vakje en zette de wasmachine aan. Teruglopend naar de huiskamer had Harry al plaats genomen op de bank, ik plofte naast hem neer. Direct vonden zijn mooie ogen de mijne. De vlinders fladderden rond in mijn buik. Negeer ze Ravenna.
''You're still upset aren't you?'' raadde hij, zijn hoofd had hij lichtelijk gekanteld naar de zijkant. ''No, not upset anymore.''
Hij kneep zijn ogen samen en tuitte zijn lippen, die direct daarna vormde in een grijns. ''You liar.'' mompelde hij.
Ik schudde mijn hoofd opnieuw. ''Nope, not upset anymore Harry.''
Hij greep mijn middel beet en trok me dichter naar hem toe. ''You're a really bad liar, you know that.'' direct viel ik in de slappe lach, hij drukte een zacht kusje op mijn slaap en trok me behendig omhoog van de bank, zijn arm sloot hij om mijn middel heen en met zijn andere hand hield hij de mijne stevig vast.
''What are we doing?'' vroeg ik hem verward, knikkend naar onze intieme positie.
Een zelfingenomen grijns vond plaats op zijn gezicht. ''Let's dance, just like in the video your sister showed me.'' ik zuchtte en probeerde mijzelf los te trekken, waarin ik enorm faalde.



''No, let's make the dreams of twelve-year-old Ravenna come true.''




--




Hoi!
Ik zat eens te denken, zou ik een Q&A er tussen doen?
Vragen naar de karakters van het verhaal, naar mij, maakt eigenlijk niet zoveel uit.
Weet niet of jullie dat wat lijkt?
In ieder geval, bedankt voor het lezen en nog een fijn weekend! (ookal is deze bijna voorbij(puh))
Doeeeeeei(doeg)

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen