Alex had geen idee hoelang ze daar zaten. Uiteindelijk leunde ze uitgeput tegen Juice aan. Haar keel voelde rauw, haar ogen schrijnden door de vele tranen. Maar ze had het gedaan – ze had alle schroom weggeduwd, was compleet gebroken en nu voelde ze zich zwak en misselijk. Na een lange poos draaide ze zich naar Juice toe. Tastend gleed zijn blik over haar heen, alsof hij wilde beoordelen of ze genoeg gehuild had.
      ‘Je begon expres over Kips begrafenis hè?’
      Schuldbewust keek hij haar aan, toen knikte hij. ‘Ik had het gevoel dat je een duwtje in de goede richting nodig had.’
      Ze zuchtte. Of het de goede richting was geweest, wist ze nog niet. Hoewel haar keel nog steeds gezwollen voelde en de huid van haar wangen verhit was, legde ze een hand tegen zijn kaak en kuste hem zachtjes –tederder dan ze ooit gedaan had. Doorgaans waren hun zoenen passioneel en lieten ze haar alles vergeten; deze was echter fragiel en ze was zich nog heel bewust van haar pijn. Het voelde als een manier om hem te laten voelen wat ze voelde, als een nieuwe vorm van intimiteit.
      Dat het geen verbeelding was, bleek toen ze een druppel op haar duim voelde vallen. Aarzelend keek ze op. Over zijn jukbeen liep een glinsterend spoor die de traan had achtergelaten. Het was er slechts eentje, en ze wist niet precies wat de reden ervoor was. Misschien vond hij het moeilijk haar zo breekbaar te zien, of was hij emotioneel omdat ze zich eindelijk op dit niveau met hem durfde te verbinden – of misschien was het vanwege Pineys dood of vanwege alle andere ellende die ze doormaakten.
      Met haar duim veegde ze het spoor weg, daarna sloot ze haar ogen en vond zijn lippen weer. Ze vibreerden – die van hen allebei, alsof ze tussen twee emoties in schommelden, tussen hun pijn en hun geluk. Uiteindelijk stond Juice op en tilde haar op. In zijn ogen lag een stille vraag, en die van haar gaven een stil antwoord. Toen droeg hij haar naar binnen toe, moeiteloos, zelfs al was ze langer dan hij. In de slaapkamer legde hij haar op het bed neer en kledingstuk voor kledingstuk gleed naar beneden. Hij kuste haar van top tot teen, niet hongerig, maar met een precisie alsof hij geen centimeter wilde overslaan. Hoe ongeduldig ze normaal gesproken ook was, nu sloot ze haar ogen, concentreerde zich volledig op zijn vingertoppen die eerst langs haar benen klommen, daarna langs haar buik, haar borsten en haar uiteindelijk op een plaats bevochtigen die haar haar handen in het dekbed deed wringen.
      Zelf deed ze niets – ze liet het over zich heen komen, wist dat hij dat op dit moment wilde. Een trillerige zucht ontglipte haar lippen toen hij zich op haar liet zakken. Zijn vingers vlochten zich door het weinige haar dat ze had, zijn bruine ogen keken haar aan. Er sprak zoveel emotie uit dat ze geneigd was weg te kijken, maar toch deed ze dat niet.
      Langzaam ging hij haar binnen. Een klein stukje maar, daarna trok hij zich terug en deed het opnieuw. Haar spieren spanden zich aan. Het langzame tempo was onwennig. Hoewel ze normaal gesproken wat dolden met elkaar, kwam dat nu niet in haar op.
      Toen hij dieper in haar gleed, merkte ze dat ze haar adem inhield – en hij ook. Een beetje verward keek ze hem aan, niet helemaal wetend wat ze nu aan het doen waren, waarom het zo anders was dan alle andere keren dat ze met elkaar gevreeën hadden.
      ‘Ik hou van je, Alex.’ Zijn stem klonk dieper dan gewoonlijk, ze merkte dat hij zijn uiterste best deed om het tempo langzaam te houden.
      Zijn duim streek haar wang, zijn ogen hielden die van haar nog steeds vast. Normaal gesproken kusten ze elkaars nek of ontfermde hij zich over haar borsten, maar het waren nu alleen zijn heupen die bewogen, waarmee hij zich steeds weer in haar duwde en afstand nam.
      Het miste haar uitwerking niet. In haar buik bouwde zich iets op, iets wat ongeduldig iedere beweging afwachtte. Haar mond voelde droog. Ze weerstond de neiging om haar nagels in zijn rug te begraven, al trok ze haar knieën wel wat meer op zodat hij dieper kwam.
      ‘Ik hou ook van jou,’ fluisterde ze. Zacht kreunde ze toen ze zich rond hem vernauwde.
      Met beide handen omvatte hij haar gezicht, met zijn ellebogen steunde hij op het matras. Zijn ademhaling werd dieper, zijn tempo een fractie sneller. Alex kromde haar rug, drukte haar lichaam dichter tegen hem aan. Zijn greep om haar gezicht werd steviger, zijn ademhaling stootte tegen die van haar. In plaats van het tempo te verhogen verstilde hij voor even en tuurde in haar ogen. Het verlangen brandde in haar, ze wilde meer, meer van hem.
      ‘Alsjeblieft, ga door,’ zei ze met een schorre stem.
      In plaats daarvan versmolten zijn lippen met die van haar, kuste hij haar op zo’n intense manier dat dat al bijna genoeg was om haar te laten komen. Haar handen gleden naar zijn rug, volgden de spieren. Een gedeelde kreun weerklonk toen hij zichzelf weer dieper in haar drong, en langzaam, nog steeds tergend langzaam dreef hij haar over het randje. Even zag ze overal sterretjes en suisden haar oren. Voor het eerst vandaag gleden zijn lippen naar haar nek en zogen daar aan haar huid terwijl ze haar hoofd heen en weer rolde door de intensiteit van de explosie aan gevoelens die in haar losbarstte.
      Toen haar zicht weer terugkeerde en Juice haar weer aankeek, lag er een aarzelende glimlach rond zijn lippen. Zachtjes kuste ze hem weer terwijl ze hem langzaam op zijn rug rolde en hem net zo traag bereed als hij had gedaan. Lang had hij niet meer nodig, slechts een paar tellen later kreunde hij haar naam en trok hij haar tegen zijn schokkende borst. Zo bleven ze een tijdje liggen, totdat haar ogen dicht zakten en ze zich realiseerde dat de club Juice nodig had.
      Ze keek op en merkte dat ze een beetje bloosde toen ze hem weer aankeek. Vlinders wervelden door haar buik. Plotseling voelde zich heel kwetsbaar, en voor het eerst gaf het niet, voor het eerst wilde ze er niet tegen vechten.
      ‘Ik ben ontzettend verliefd op je,’ fluisterde ze. ‘Het lijkt – het lijkt alsof ik dat nu pas echt kan voelen.’
      Hij streek met zijn duim langs haar lip. ‘Ik denk dat het niet alleen je pijn was die je op een afstand hield, maar alles wat je kwetsbaar kon maken.’ Hij sloeg zijn armen om haar heen. Met zijn wijsvinger gleed hij over de tattoo die langs haar ruggengraat liep. ‘En ik ben ook heel verliefd op jou.’

Een halfuur later krukte Alex het ziekenhuis binnen. Voor de rest van de dag moesten ze hun verliefdheid weer opbergen. Juice had haar in haar auto hiernaartoe gereden; ze had er niets voor gevoeld om de hele dag thuis te blijven. Ze wilde Kozik en Clay bezoeken, haar krukken zouden daarbij geen belemmering vormen.
      Ze begroette de andere Sons die de helft van de wachtkamer in beslag namen. Op Tig na leek iedereen er te zijn. Chibs gaf ze een knikje om te laten merken dat ze oké was, maar hij slingerde al een arm om haar heen.
      ‘Wat begrijp jij niet aan een paar dagen vrij nemen?’
      ‘Ik neem vrije dagen. Waar kan ik die nou beter spenderen dan hier?’ Ze grijnsde scheef, maar werd toen serieus. ‘Laat me gewoon wat simpels doen. Ik kan op Kozik en Clay letten – ik kan nog prima schieten. Jullie hebben het allemaal druk zat, neem ik aan.’
      Chibs keek haar even peinzend aan. ‘Oké. Als jij je liever hier verveelt dan thuis, mij best. Zolang je maar niet te veel loopt op dat been van je.’
      ‘Nee baas.’ Ze trok een mondhoek op. ‘Kan ik naar Koz?’
      Hij knikte. ‘Ja. Net was hij bij.’
      Ze krukte naar de kamer toe waar ze twee dagen geleden urenlang voor had gezeten en deed de deur open. Een beetje opgelucht constateerde ze dat Juice niet met haar meeging, maar wachtte tot zij klaar was voordat hij zijn vriend ging begroeten.
      Langzaam opende de man zijn ogen toen ze naast hem stond. ‘Hé knul.’
      Plotseling was er een brok in haar keel. Ze haalde diep adem en vervloekte de keuze die ze vandaag eerder gemaakt had. Dit was precies war ze bang voor was geweest, dat ze nu bij ieder emotioneel moment zou gaan janken. ‘Hé.’ Haar stem trilde.
      Ze liet haar handen in haar zakken glijden en ging naast hem staan. Als Alex was ze zo op de zijkant van zijn bed geploft, maar Shane moest maar wat meer afstand bewaren. ‘Heb je veel pijn?’
      ‘Valt wel mee. Ik zit onder de pijnstillers.’
      Alex keek hem aan. De blik in zijn ogen was vermoeid, gebroken. Ja – hij leed duidelijk pijn. Geestelijk. Hij zou nooit meer kunnen lopen, kon nooit meer op een motor zitten. ‘Was je liever dood geweest?’
      De vraag glipte eruit, maar ze moest het weten.
      Kozik slaakte een zucht. ‘Ga je nou niet schuldig voelen omdat je mijn leven hebt gered, Shane. Ik hou van het leven. Ook met één been. Het zal allemaal wat anders worden en waarschijnlijk zal ik er niet altijd zo positief in staan, maar één been is nog altijd beter dan geen benen.’ Hij gaf haar een knipoog.
      Alex voelde zich ietsje lichter en bewonderde zijn positiviteit. ‘Hebben ze al iets gezegd over een prothese?’
      Hij schudde zijn hoofd. ‘Ze moeten eerst zien hoe het allemaal geneest. De eerste maanden moet ik in een rolstoel.’
      Ze knikte langzaam. ‘Kun je in je eigen huis blijven?’
      Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik heb een trap en mijn woonkamer ligt in een soort kuil. Het is nog maar de vraag hoe dat allemaal gaat…’
      ‘Ik heb nog een kamer over,’ peinsde ze. ‘En alles is gelijkvloers bij mij.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Van mij mag je bij mij intrekken. Dan heb je ook niet de hele tijd zo’n verzorger om je heen.’
      ‘Enne… je vriendinnetje gaat dat geen probleem vinden?’ Met een grijns wees hij naar haar nek. ‘Dat is een beste zuigzoen daar.’
      In een reflex gleden haar vingers langs haar hals. Haar wangen kleurden een beetje. ‘Ze vindt het vast niet erg,’ mompelde ze. ‘Ze is zelf verpleegkundige.’
      ‘Maar het is niet niks, ineens een extra huisgenoot. Zeker als het nu net een beetje goed gaat tussen jullie…’
      ‘Het is niet van Mila,’ gaf ze toe. ‘Het was gewoon… een croweater.’
      Kozik hield haar blik even vast. Ergens kreeg ze het gevoel dat hij haar niet geloofde, maar ze hield het er maar op dat dat gewoon tussen haar oren zat.
      ‘Luister, ik vind het prima als je een tijd in mijn appartement woont. Dat meen ik. Je bent mijn broeder, toch? Dan doe je zulke dingen voor elkaar.’
      Natuurlijk zou het haar vrijheid beperken, maar die man was net zijn been kwijtgeraakt. Dan kon ze moeilijk gaan zitten zeuren dat ze niet meer naakt in huis kon rondlopen. Ze wilde dit graag doen voor hem, en zeker nadat ze Jax eergisteren onder schot had gehouden, wilde ze een goede indruk op de anderen maken.
      ‘Als prospect ben ik toch jullie slaafje. Ze gaan toch een van ons naar je toe sturen en zeg nou zelf, ik ben overduidelijk de gezelligste van de vier.’
      ‘Je bent in elk geval de volhardendste,’ antwoordde hij met een flauwe grijns. ‘Ik zal eens gaan kijken naar mijn opties, al zijn er niet veel die alles gelijkvloers hebben. In elk geval bedankt voor het aanbod, knul. Enne… voor het redden van mijn leven. Heb begrepen dat je flink je nek hebt uitgestoken.’
      Ze haalde haar schouders op, al lieten zijn woorden haar niet koud. ‘Ik deed gewoon wat iedere vriend zou hebben gedaan.’
      Voor Kozik kon antwoorden, ging de deur open en kwam er een verpleegster naar binnen. Alex besloot dat het beter was als ze wegging, dan konden de anderen ook nog even met hem praten.
      ‘Ik ga onze president maar eens opzoeken,’ zei ze. Iets waar ze niet echt naar uitzag, nu Clay haar geheim kende. Maar er zat niets anders op dan te doen alsof dat geen enkel verschil maakte. ‘Hou je taai, Koz.’
      In een opwelling legde ze haar hand over die van hem en kneep er even in. Hitte trok langs haar wangen toen ze besefte dat dat gebaar wel heel vrouwelijk was en gauw trok ze haar hand terug, murmelde een groet en haastte zich een beetje in paniek de kamer uit.

Reacties (3)

  • AmeranthaGaia

    Ik weet niet of ik gelijk heb, want ik ben extreem goed in ongelijk hebben, maar ik vermoed dat Kozik iets vermoedt over dat ze een vrouw is. Of dat het tenminste allemaal niet bepaald normaal is.

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Hihi dat laatste stukje. En dat stuk met Juice en aaah wauw. Je brengt xo goed het verschil tussen shane en Alex naar boven echt gaaf!!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Dat gesprek met Clay wordt vreselijk..

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen