Dit was de periode dat ik veel uithing bij Zazuar. Mijn haat wezens te zien verliezen zorgde ervoor dat er meer wezens juist verloren ging.
Ik had geen idee wat ik deed, geen idee wat nu nog echt was.
Als er daadwerkelijk een balans bestond voor het goede en het kwade, dan heeft tijd er niets mee te maken.
Zoveel tijd dat in alle vernietiging is voorbij gekomen, er zijn slechts maar een aantal kleine lichtpuntjes die daar tegenop kan komen, maar waarom?
Wetenschappers zeggen dat tijd alleen zorgt voor desoriëntatie. Iets wat brak kan niet hersteld worden, ieder geval niet tot hetzelfde wat het ooit was. Elk glas dat breekt, zal alleen gelijmd kunnen worden met nog steeds de zichtbare barsten de tijd ze gegeven heeft.
Hoe kan dat balans brengen?
Pythius had Zazuar’s plek al een tijdje niet verlaten, hij moest eerst laten zien dat hij kon gehoorzamen, dat hij trouw aan Zazuar bleef.
Het raakte mij, ook al was ik niet in dezelfde kamer als Pythius. Ik begon te twijfelen of dit wel echt de juiste manier was om van de mens af te komen, ze deden op zich niet zoveel verkeerd.
Het milieu lijdt eronder, maar dat heb ik al honderden keren eerder gezien door vulkaanuitbarstingen en meteoren. Het was een gewoonte om te zien hoe de wereld tot zijn einde komt, elke keer weer.
“Hoe is het met Rosa?” Ik schrok toen ik ineens een geluidje hoorde van achter, Pythius begon te spreken, en ik had niet door dat hij achter mij stond.
“Rosa?” vroeg ik, terwijl ik achter mij keek. Hij knikte flink, het was duidelijk dat hij zich zorgde maakte over haar, maar waarom? Ik dacht dat hij als draak juist een vijand van haar moest zijn. Zij was namelijk een vampier.
“Weet je dan niet dat jullie nu vijanden horen te zijn?” Ik draaide mijn kop scheef en hij keek mij dit keer vragend aan.
“Dat kan mij niets schelen, als ik een vijand van haar was dan had een van ons het niet overleefd, ze probeerde alleen maar mij te beschermen van de buitenwereld, iets wat jij van mij ontnam, de vrijheid die zij bang was dat ik zal verliezen is uiteindelijk toch gebeurd.” Zijn gevangenschap was dit keer inderdaad mijn schuld, maar waren die andere keren dan ook geen gevangenschap om telkens opgesloten te zitten in een huis, of kasteel?
“Dus vertel me, hoe is het met Rosa?” Ik wist niet echt wat ik moest zeggen, aangezien ik niet wist waar ze was, maar die vraag liet mij wel beelden zien over Rosa, maar ze stopte zo plots, ze werden duister. Iets was er mis mee ieder geval.
“Ik heb geen idee.” Dat was een eerlijk antwoord, misschien moet ik er meer achteraan gaan hoe het zat met die beelden, het kan niet zo zijn dat de beelden zonder reden stopte.
“Wil je dat alsjeblieft uitzoeken? Ik zal veel beter kunnen rusten, of doen wat jullie willen… Zolang ik maar weet dat Rosa het goed heeft.” Hij leek zo wanhopig, alsof hij niet zonder Rosa verder kon leven, daar begon het wel op neer te komen.
Ik knikte maar, en Pythius deed hetzelfde voor hij van mij wegliep.
Hij kreeg niet veel ruimte om te wandelen, maar de onderwereld was groot, hij zou zelfs genoeg rondjes kunnen vliegen om moe te worden. Mits hij daar de kans voor kreeg.
Ondertussen had ik nog die sterke drang achter te komen wat er gaande was met Rosa, alsof het iets was waardoor de toekomst ernstig kan veranderen als ik dat niet deed.
Ik ging rustig in een kamer zitten en probeerde mij te concentreren om zoveel mogelijk beelden te kunnen ontvangen wat er gaan de was met Rosa.
Er was niet veel over haar bekend algemeen over de wereld, mijn beelden dachten blijkbaar hetzelfde erover, elke keer als ik dacht aan haar leek er beelden te verdwijnen, alsof Rosa nooit heeft bestaan.
Er kwam een gedachte wat dat kon verklaren, een laatste manier om Pythius thuis te krijgen, een manier waardoor Zazuar hem nooit had kunnen claimen, en juist dat kon gevolgen hebben op de toekomst zonder dat iedereen er besef van had.
Een toekomst dat het balans nog verder zou kunnen brengen dan dat er al gaande was.
Alsof de toekomst van iets zou kunnen verpesten. Het was een heel vreemd gevoel, aangezien het gevoel dat, dat die toekomst zo snel zou naderen voelde ook niet goed, ieder geval qua tijd. Er is al zoveel tijd voorbij gegaan, maar er is nog steeds maar weinig informatie weggegeven.
Rosa, Rosa, Rosa… Elk beeld ging voorbij maar verdween toen ook weer, angst kwam omhoog alsof Rosa niet had mogen bestaan, alsof ze nooit had bestaan, maar dat kon niet, het kon niet zomaar uit mijn geheugen zijn verwijderd, het kon niet zo zijn dat tijd dingen kon vergeten, welke tijdlijn is dit?
Tijdlijn…
Tijdlijn… Wat?
Alsof Rosa haar eigen tijdlijn kon veranderen, alsof zij hetzelfde kon als wat ik kon zien, maar dan voor haarzelf. Dat ze de krachten bezit haarzelf te verwijderen…
Na een tijdje zoeken tussen mijn beelden had ik haar gevonden voor ze zichzelf compleet had verwijderd en ik teleporteerde mijzelf naar haar toe.
“Wat ben je aan het doen…?” Ik keek haar direct aan en het enige wat zij deed was grijnzen naar mij.
“Jij bent dus degene die Jack van mij heeft afgenomen, is het niet? Ik heb je wel gezien, meer dan eens.” Ze klonk alsof ze gestoord aan het worden was, haar ogen waren compleet rood van kleur, sterke energiestromingen al om haar heen, het was onbeschrijfelijk hoeveel energie van haar af kwam. Haar, haar zo lang, zo verward, wat haar maniak achtige blik erger maakte.
“De enige manier om van je af te komen is door mijzelf uit de tijdlijn te verwijderen, is het niet? Als ik nooit bestaan heb dan kan jij mij niet terughalen, ik weet precies wat jij bent, en wat je van plan bent om te doen, deze wereld is geclaimd door jou, en is alleen maar een soort speeltje voor je. Is het niet?” Ik had in eerste instantie niets te zeggen aangezien ik niet wist waar ze het over had, heb ik deze planeet geclaimd alleen maar om mee te spelen? Het zou verklaren waarom ik alles vanaf het begin zou hebben gezien, maar ik zie deze wereld niet als een speeltje, of hoe ze het ook bedoelde.
“Ik wachtte op jou, en ik wist wel dat jij zou verschijnen als ik mijzelf probeerde te laten verdwijnen, niet dat het uitmaakt, aangezien ik straks alleen maar in jou herinneringen zal blijven hangen, en als ik het fout heb, dan zou je er niets van moeten kunnen herinneren, misschien als ik niet heb bestaan zou Jack nu niet in gevangenschap leven, ik weet wel dat jullie hem gebruiken als wapen voor de wereld, en dit als mijn enige kracht kan ik niet veel anders doen dan opgeven.” Ik was verward en stil, ik kon niets inbrengen tot wat zij mij vertelde. Als de wereld zou veranderen zonder haar bestaan, dan hoop ik dat het gebeurd in iedereens voordeel. Ik zou niets liever willen dan iedereen een goed leven geven. Ook al kan ik daar zelf zoveel aan veranderen…
Misschien had ze gelijk. En is deze wereld wel geclaimd door mij. Misschien is dit wel mijn speeltuin.
Niet veel later grinnikte ze alleen maar meer, ze keek diep in mijn ogen met een hele grote grijns, alsof ze ergens zeker over was. Kort erna verdween ze voor mijn ogen, niet eens een stofdeeltje bleef over. Vanaf nu als wezens over haar zouden spreken zou er niets overblijven dan het geluid van onwetendheid. Een geluid dat niet te begrijpen viel door andere wezens, goden zou misschien haar naam nog kunnen onthouden, maar ieder ander zou haar uiteindelijk compleet vergeten.
Zelfs Pythius…
De tijdlijn leek niet veranderd te zijn, Pythius was nog steeds bij Zazuar, en het koninkrijk van ®#[email protected] heeft nooit bestaan. Zelfs de wezens die daar vandaan kwamen hebben, of een ander leven, of ze hebben nooit bestaan.

Reacties (1)

  • NicoleStyles

    Hmm spannend, zijn grote speeltuin..
    het Klinkt als tijdreizen, maar in dit verhaal kan alles gebeurenxD

    2 weken geleden
    • Lorem

      Uhu, het verhaal is vrij vreemd. :')
      Expres.
      Ik schrijf het ook zonder een echt plot, maakt het leuk voor mij. c:

      2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen