Foto bij 29

What a feeling to be right here beside you now
Holding you in my arms
When the air ran out and we both started running wild
The sky fell down
But you've got stars, they're in your eyes
And I've got something missing tonight
What a feeling to be a king beside you, somehow
I wish I could be there now
Whatever chains are holding you back
Holding you back, don't let 'em tie you down
Whatever chains are holding you back
Holding you back, tell me you believe in that

Danielle van Bakel



''Denk je dat ik een beroemde schrijfster zou kunnen worden?'' ik blikte op in de ogen van mijn twaalfjarige zusje, haar ogen stonden vol hoop en twinkelden prachtig, het was niet de éérste keer dat ze zoiets vroeg, elke dag had ze een nieuwe droom en elke dag zocht ze bevestiging bij mij, vragend of ze er toe in staat zou kunnen zijn om haar dromen waar te kunnen maken, ik geloofde met heel mijn hart in mijn zusje, en ik was er ook honderd procent zeker van dat ze grootste dingen zou gaan doen in de toekomst, ik hield mijn hand kort door haar warrige, donkerblonde haren heen. ''Ja natuurlijk, waarom niet?'' beantwoordde ik haar vraag met een glimlach. Ze holde giechelend naar de gang en bracht een pakketje met haar mee, ze plofte lachend neer naast me op de bank. ''Kijk, dit is je cadeautje.'' ik glimlachte wetend dat het waarschijnlijk weer iets zelfgemaakt zou zijn. ''Maar ik ben pas over een maand jarig hé.'' zei ik geamuseerd, porrend in haar buik, terwijl ik het pakketje voorzichtig opengescheurde. Een zelf in elkaar geflanst sprookjesboek kwam tevoorschijn, de titel luidend: Sprookjes voor het slapengaan bij de allerbeste schrijfster van de wereld Ravenna. ''Dat is nogal een titel.'' grapte ik, ik bladerde er nieuwsgierig doorheen, kijkend wat mijn zusje ditmaal in elkaar had weten te flansen, ik lachte bij het zien van de zelfgemaakte illustraties en de titels van de verhaaltjes, erg origineel waren ze zeker. ''Eenzaam en verknipt?'' vroeg ik haar, ze schudde enthousiast haar hoofd. ''Ja gaat over twee teennagels onder de bank.'' antwoordde ze met een zeer serieuze toon, direct vormden mijn lippen in een grijns. Ik trok mijn zusje in een omhelzing en drukte een kus op haar wang. ''Dankjewel meid, echt heel leuk dit, ik kan niet wachten om het te lezen.'' fluisterde ik in haar oor, opnieuw liet ik mijn ogen glijden over het zelfgemaakte sprookjesboek.
Mijn zusje, bestemd voor grootste dingen


''Nee mam, je weet dat ze dat niet wilt, dat hij toch naar het fucking sinterklaasfeest komt is al erg genoeg.'' gefrustreerd haalde ik mijn hand door mijn ongewassen haar, mijn moeder had haar handen koppig over elkaar heen geslagen. ''Ja en waarom niet, hij hoort nu bij de familie, waarom zou ze nee zeggen op een etentje, ze houd toch van eten?'' ik verbaasde me over het feit dat ze het nog durfde te vragen, ze was nog aan het genezen van haar eetstoornis en de schade die haar vader had aangericht.
''Omdat die eikel haar nooit heeft willen hebben in zijn leven, en nu komt hij opeens smeken met zijn allen uit eten te gaan, denk je dat ze daar op zit te wachten, haar band met eten is op het moment nogsteeds niet ideaal.''
Mijn moeder zuchtte luid en nam plaats op de bank. ''Sinds Ravenna bekendheid heeft is hij plots opgedoken in ons leven, geloof me niet voor Ravenna hoor, enkel het geld wat ze binnen zal halen, hij wilt pochen met haar bekendheid, is dat zo moeilijk te vatten.'' Mijn moeder snoof haar neus schamper. ''Je kent hem niet Danielle, hij is een veranderde man.'' direct sloeg ik mijn vuist op de tafel. ''Een veranderde man? Mijn reet ma! Hij heeft je leven tot een hel gemaakt, hij heeft mijn leven tot een hel gemaakt en het allerergste is dat hij mijn zusje heeft gebroken, ben je dat vergeten, wekenlang mam, heeft ze gehuild, ze snapte niet waarom haar eigen vader haar niet wilde hebben, ze was er kapot van.'' een rilling trok over mijn rug heen, het terug denken aan de tijd dat Ravenna zo overstuur was liet me sidderen, mijn zusje.. Zo overstuur, door zo'n.. door zo'n vieze, zuiplap. Iemand die haar tranen absoluut niet waardig was.
''Nee, ik wil het niet, dalijk breekt hij haar hart opnieuw, ze heeft genoeg te verduren gehad de laatste jaren en al helemaal de afgelopen weken, dat meisje word opeens in één klap bekend. Ze staat opeens voor dingen waar ze nooit voor heeft moeten staan, ze heeft in het ziekenhuis gelegen dankzij haar eetstoornis die blijkbaar nooit volledig is verdwenen, waar was hij toen? En belangrijker nog.. Waar was jij mam?'' de ogen van mijn moeder schoten omhoog. ''Ja.. Eh..'' stamelde ze, de juiste woorden proberen te vinden, waar ze enorm in faalde, tuurlijk had ze hier geen antwoord op.
Ik schudde mijn hoofd vol afkeuring. ''Dat bedoel ik mam, op de momenten dat ze je nodig heeft ben je er nooit, je bent er nooit voor haar. Vind je het gek dat ze zich zo wispelturig gedraag tegenover jou dan?''
Mijn moeder zuchtte gefrustreerd. ''Ja Danielle, je weet dat Ravenna geen makkelijk meisje is, ik weet nooit hoe ik haar moet behandelen, ze is zo onvoorspelbaar.'' ik rolde mijn ogen, altijd de schuld afschuiven op Ravenna.
''Dat is ze enkel door jou vele gebroken beloftes, tuurlijk weet dat meisje niet meer wat juist of slecht is, wat ze moet geloven, ze is helemaal in de war met haar gevoelens en dat wispelturige gedrag uit ze tegen iedereen, iedereen die in haar buurt komt en van haar wilt houden stoot ze weg, ik vond het een wonder dat ze Charlot toeliet in haar leven, maar nu zij er ook niet meer is.. Is ze zo..'' een zachte snik verliet mijn mond. ''Niet meer hoe ze was..''
Een ongemakkelijke stilte vond plaats tussen mijn moeder en ik.
Ze schraapte haar keel. ''Waar zijn de jongens eigenlijk.'' ik veegde mijn ontsnapte tranen vlug weg. ''Met Ravenna en Harry een dagje weg, Sinterklaas-shoppen, even langs het reisbureau waarschijnlijk.''
Mijn moeder bestudeerde mijn gezicht bedenkelijk. ''Een reisbureau.'' herhaalde ze mijn zin ongelovig. ''Ja, ze wilt een weekendje weg met de jongens.'' ''En hoe gaat ze dat betalen.'' vroeg ze direct.
''Waarschijnlijk schiet Harry het voor, en betaalt ze hem terug. Of weet ik veel, ik weet niet hoe ze dat regelt.'' ze was volwassen, wat ging mij dat aan?
Een lach rolde over de lippen van mijn moeder, direct trok ik een vragende blik. ''Ja lekker makkelijk, op Harry's kosten naar Disneyland met twee kinderen, zo kan ik een kinderwens ook waar maken.''
Woede borrelde in mijn lichaam. Meende ze dit nu?
''Oh en dat heb jij niet gedaan?'' gooide ik eruit met een spot in mijn stem.
''Beetje Ravenna leegzuigen in haar studententijd en dat nog verwachten dat ze buiten jou en haar school alles nog zelf moet betalen, God wat kan jij hypocriet en egoïstisch zijn mam echt ongelovig.'' ik stond op van de bank en liep naar de keuken waar ik mijn handen opnieuw door mijn haar heen haalde. ''En daarbij, Ravenna is eerlijk, als ze Harry beloofd alles terug te betalen, betaald ze hem terug tot de laatste rode cent, iets wat jij nooit zal doen.''
Mijn moeder wilde haar mond openen, maar hield hem wijselijk gesloten.
''Ik denk dat het beter is dat je gaat mam, ik ben klaar met discussiëren, ik ga die meid niet opzadelen met een avondje uiteten met de man die haar hart gebroken heeft, ik heb nu al geen idee hoe ik ga vertellen aan haar dat die zwijn erbij zal zijn met sinterklaas.'' ik liep naar de gang om haar jas te pakken, met een vaart liep ik op haar af. ''Ik kan het ook zeggen.'' stelde ze voor. Ik duwde de jas ongeduldig in haar handen en trok haar omhoog. Haar duwend naar de deur. ''Nee, jij zegt niks, ik zeg het tegen haar.'' Mijn moeder stamelde stomverbaasd. Maar ik sloeg de deur dicht voor haar neus.
Gefrustreerd liep ik weer terug naar de keuken, waar ik een kopje thee voor mijzelf begon te maken. Mijn hoofd dwarrelde vol vragen, ik snapte niet waar mijn moeder het vandaan haalde om Ravenna en haar vader aan één tafel te willen hebben. Dat beloofde niks goeds, vliegende messen en borden, daar zou het ons heenbrengen. Dat meisje zat vol frustratie, vol frustratie van hem. Ik kon sowieso al niet snappen dat mijn moeder hem weer toe had gelaten in haar leven, de spottende uitspraken van mijn moeder over mijn kleine zusje lieten het bloed onder mijn nagels vandaan komen.
Mijn moeder had het haar vaak genoeg moeilijk gemaakt, hoe vaak ik haar niet al had opgevangen.. Mijn kleine zusje.

''Schat, ik ben thuis.'' mijn man liep de woonkamer in, zijn handen geklemd om zijn werk tas, ik drukte een vluchtige kus op zijn lippen. ''Hey..'' antwoordde ik zachtjes en op afwezige toon. Mijn hoofd nogsteeds bij het gesprek van mijn moeder en ik. Richard merkte het direct op. ''Wat is er aan de hand, je lijkt gespannen.''
Ik nestelde mijn hoofd op zijn borstkas. ''Ik voel me zo klote, mam is geweest, ik wil Ravenna beschermen maar ik voel me zo machteloos.''
Richard wreef over mijn rug heen, hij trok me dichter tegen hem aan.
''Je moeder is geweest? Dat beloofd niks goeds.'' ik lachte.
''Nee, was het ook niet, die idioot stelde voor een avond uit eten te gaan, die klootzak en Ravenna aan één tafel, hoe komt ze erbij. Daarbij zal hij er dus wel zijn met de sinterklaas viering, ik heb geen idee hoe Ravenna hierop zal gaan reageren.'' Richard schudde zijn hoofd afkeurend, ook hij had het niet zo met de vader van Ravenna.
''Nee, dat word drama. Oh ik vergeet die vreselijke avond nooit meer bij de Mac Donald's waarom heb ik haar daar überhaupt naar toe gereden.'' mompelde hij in zichzelf. ''Ja, dat bedoel ik. Die klootzak had haar zo hard afgewezen en nu dat meisje een beetje succes krijgt springt hij als onkruid opeens uit de grond, ik wil niet dat ze wegblijft met sinterklaas enkel, omdat die eikel er is.''
Richard humde. ''Het is lastig, ik weet gewoon niet hoe ik jou of Ravenna hiermee kan helpen Danielle, je moeder is zo'n.. Lastig persoon. Pff, als Ravenna niet komt naar het sinterklaasfeest zitten wij ook met twee kinderen die overstuur zijn.''
Hij keek bedenkelijk voor zich uit. ''Wat als Ravenna contact zou verbreken met je moeder, zou dat haar al niet veel rust geven, ik weet dat het ons enorm veel rust zal opleveren.'' ik schudde mijn hoofd. ''Nee, dat doet Ravenna niet, Ravenna ziet nogsteeds iets goeds in haar, al snap ik echt niet waar of hoe, Ravenna zal nooit uit haarzelf contact verbreken met mam.''

''Mama!'' mijn twee kleine mannen kwamen vrolijk op me afgerend, beide hen handen vol met verschillende cadeautjes. ''Jongens zet jullie speelgoed maar in de kast, ik neem aan dat deze cadeautjes pas op Sinterklaas avond gebruikt mogen worden.'' zei Richard op strenge toon. Ravenna schudde haar hoofd direct. ''Nou, nee we hebben niet echt gekeken voor Sinterklaas cadeautjes, ze wilden dit gewoon hebben.'' direct fronste ik. ''Ze mochten een cadeautje uitzoeken en dit hebben ze uitgezocht.'' vulde ze haar zin aan. Niet begrijpend keek ik haar aan. ''Cadeautje? Je bedoeld de hele Intertoys, Ravenna ik heb je al zovaak gezegd je moet ze niet zo..'' ''Ach niet zeuren, ik heb maar twee neefjes remember.'' onderbrak ze me, terwijl ze een giechelende blik op Harry wierp.
''Oh ja en mama.'' ik blikte neer op mijn oudste zoontje, hij zette de verschillende cadeautjes met een zucht neer op de grond. ''Tante Ravenna, ome Harry en mijn kleine broertje en ik gaan over hoeveel nachtjes tante, we gaan naar Disney!'' hij wierp een korte blik op Ravenna die nogsteeds giechelend de hand van Harry beet had. ''Pas met kerstmis lieverd, dat duurt nog wel even.'' ik keek tussen mijn zusje en mijn zoontje in. ''Ohh de reis is dus geregeld, en ome Harry?'' vroeg ik vol verbazing, direct viel Ravenna in de slappe lach, het voelde goed mijn zusje zo vrolijk te zien. ''Ja, daar kwam hij echt zelf mee. Ik heb niks gezegd!'' opnieuw wierp ik mijn blik op Vince, hij tuitte zijn lippen bedenkelijk. ''Dus met kerstmis zijn we niet thuis mam, want wij gaan lekker naar Disneyland.'' antwoordde hij simpeltjes, hij greep zijn speelgoed stukken van de grond en trok de gangdeur open. ''Nou mam, ik ben boven hoor.'' met die woorden verdween hij naar boven. Rayvin was ondertussen in de woonkamer aan het spelen met zijn nieuwe speelgoedtoestellen.
Ik schudde verward mijn hoofd. ''Nou tortelduifjes blijven jullie voor het eten?'' grinnikte ik terwijl ik een speelse blik op mijn zusje en haar vriend wierp. Het was een beetje gek mijn zusje zo te zien. Maar ik was blij dat ze vandaag in een goede bui leek te zijn, god wist hoelang deze bui zou blijven hangen. Ravenna was zo onvoorspelbaar als het weer. -tot mijn ergernis soms aan toe-
''Nee, nee, we blijven niet eten.'' antwoordde ze direct. ''We gaan naar de bioscoop, dus we moeten zo gaan.'' ik schudde mijn hoofd verward, mijn zusje naar de bioscoop. ''Bioscoop?'' herhaalde ik haar vermaakt zowel verbaasd.
De laatste keer dat zij naar de bioscoop is geweest was met Vince alweer drie jaar geleden. Ze haatte de bioscoop.
Ze beet glimlachend op haar onderlip. ''Ja de bioscoop, Harry stelde het voor, ik was er zelf ook een beetje verbaasd van dat ik ermee instemde maar goed, ik heb er wel zin in.'' ik knikte. ''Wat voor film, which movie?''
''The curse of Llorena.'' beantwoordde Harry mijn vraag, typisch Ravenna. Gek op horror films en alles wat er op leek.
''Ja, ik heb wel de film uitgekozen, anders zouden we eindigen bij zo'n zoetsappige, slijmfilm.'' grinnikte ze zachtjes terwijl ze haar hoofd op de borstkas van Harry neerlegde.
Ik vond haar gedrag.. Enigszins.. Apart. Ze gedroeg zich als een verliefd lammetje, zou ze nu toch haar hart aan het openen zijn voor hem.
Ik haalde twee mokken uit de kast en zette deze neer onder het koffieapparaat. ''Nou nog even een bakje koffie voor jullie gaan dan?'' stelde ik de twee voor. Harry knikte, waarschijnlijk door het zien van de twee mokken onder het koffieapparaat snapte hij mijn vraag, Ravenna haar antwoord hoefde ik niet eens af te wachten, mijn zusje had een cafeïne probleem.
Ik drukte op het knopje en twee lichtbruine straaltjes vulden de twee mokken. Met zijn allen namen we plaats aan tafel.
''Hoe was jullie dag? How was your day?'' vroeg ik geïnteresseerd terwijl ik de suikerklontjes Harry's richting in gooide.
''It was amazing, you have very loveable kids.'' antwoordde Harry op mijn vraag, terwijl hij de klontjes in zijn koffie gooide, Ravenna humde instemmend. ''Ofcourse they are loveable, they are my nephews, they are the best kids on the whole wide world, nee Danielle ze waren zo lief echt geweldig, het was zo'n leuke dag.'' ratelde ze aan een stuk door.
Ze reageerde altijd met hetzelfde antwoord als ze mijn kinderen een dagje bij haar had. Als ik haar vroeg hoe het was, was het altijd. 'Dit was de beste dag van mijn leven' ik genoot ervan.
''Hoe was de jouwe?'' vroeg ze nu op haar beurt, haar handen om de hete mok koffie geslagen. ''Ja ging.'' antwoordde ik haastig. Ik wist niet echt juist te reageren op die vraag.
Direct trok ze een bedenkelijke blik. ''Dat klinkt niet echt.. Goed?'' zei ze twijfelend, haar blik gericht op de mijne.
''Nou, mam is langsgekomen, ze wilde praten over het incidentje van gisteren met je vader..'' begon ik. Ik schraapte mijn keel, niet wetend of ik er goed aandeed om het te vertellen aan mijn zusje. ''Daan?'' spoorde ze aan. Ik schudde mijn hoofd direct. ''Misschien is het niet slim om hierover met je te praten, je hebt genoeg aan je hoofd meisje.''
''Nee ik wil het weten, je kan het me vertellen.'' drong ze door.
''Nou, ze stelde voor om een avondje uit eten te gaan met zijn allen, inclusief die klootzak.'' met een zuur gezicht zette ze de kop koffie met een klap op tafel. ''Nee echt niet, dacht het echt niet. Danielle dat doe ik niet.'' haar stem klonk angstig en direct greep ik haar hand beet. Ze kalmeerde onmiddellijk.
''Laat me uitpraten Ravenna, ik heb al gezegd dat je dat niet wilde en ik wil het ook niet, jij en je vader aan één tafel beloofd niks goeds oké.''
Direct liet ze een opgeluchte zucht, ze trok haar hand voorzichtig los en greep haar kopje koffie opnieuw beet, ze nipte er voorzichtig aan.
''Oké gelukkig.'' mompelde ze zachtjes. Een schuldgevoel borrelde in mijn onder maag, hoe kon ik haar op de juiste manier gaan vertellen dat haar vader wel aanwezig zou zijn bij het sinterklaasfeestje over minder dan twee weken?
na een tijdje stond Ravenna op, ze zette haar vieze mok in de gootsteen. ''Bedankt voor de koffie, we moeten gaan, Harry come let's go.'' Harry volgde haar voorbeeld en zette ook zijn vieze mok netjes in de gootsteen.
Ze knuffelde me kort en greep haar jas van de kapstok.
''Doei Vince, tante Ravenna gaat er van door.'' riep ze door het trappen gat heen, mijn zoontje kwam direct de trap afgesneld. Springend in de armen van zijn tante, ook Rayvin rende naar haar toe om haar vaarwel te knuffelen.
Ik liep mee naar de voordeur om ze uit te zwaaien.
Ze namen plaats in de auto en reden de straat uit.
Ik zwaaide tot ze de straat uit verdwenen waren, nogsteeds met hetzelfde schuldgevoel..


Hoe ging ik dit haar in godsnaam vertellen?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen