Foto bij Hoofdstuk 17  ||2008||

Hoop dat jullie het iets vinden❤️🎉


2008
Cara Victoria Lagos Cullen

Voorzichtig kijk ik na een paar seconden weer op en zie ik dat Sam in gevecht is met een grijszilver wolf. Ik laat mijn blik van de twee vechtende wolven weg glijden en kijk naar de twee beschermende wolven voor me. De een heeft een roestbruine vachtkleur en de ander heeft een zanderige vachtkleur.
‘Waarom?’ vraag ik ze nogmaals met een iets vastere stem dan net. De zandkleurige wolf kijkt me aan en ik kan een soort van glimlach op zijn kop zien. Ik kijk naar de andere wolf en zie hoe het beest in de bosjes verdwijnt en na een paar seconden al weer terug komt als Jacob.
‘Paul is op je ingeprent.’ Antwoord de jongen me kort. Verbaast trek ik mijn wenkbrauw op en laat mijn hoofd wat schuin hangen.
‘Wie is Paul en wat is inprenten?’ Vraag ik de jongen zachtjes. de zandkleurige wolf keft een keer en verdwijnt dan ook in de bossen maar komt niet meer bij ons terug.
‘Seth gaat even de rest helpen.’ Legt Jacob me uit waarop ik begrijpend knik. ‘Paul is zilvergrijze wolf die met Sam aan het vechten is en inprenting is een soort van liefde op het eerste gezicht, maar dan duizend maal sterker. De persoon waarop je bent ingeprent betekend je hele leven. Ze is je alles waart en zodra ze sterft zal jij ook sterven van de pijn en het verdriet wat je om haar hebt.’ Verteld de jongen me waarop ik opnieuw begrijpend knik. ‘Natuurlijk is het niet helemaal zo maar voor meer detail moet je bij Paul zelf zijn.’ Legt de jongen me veder uit waarop ik ook knik.
‘Maar ik ben een vampier! Ik ben een monster! Ik moet dood!’ zeg ik waarop de jongen knikt en bij me komt zitten.
‘Daar ben ik het helemaal mee eens.’ Zegt de jongen met een glimlach op zijn gezicht. Ik kijk van de jongen weg en kijk naar mijn in elkaar gevouwen handen. ‘Hoeveel mensen en dieren heb je in je hele leven al aangevallen?’ vraagt de jongen me dan na een korte stilte. Ik zucht zachtjes en kijk de jongen dan weer aan.
‘Nul, ik ben de meeste tijd van mijn leven mens.’ Mompel ik zachtjes mijn antwoord tegen hem.
‘Daarom vinden de meeste ook dat je niet dood mag. Je bent de meeste tijd gewoon een mens met een kloppend hard en met bloed wat door haar aderen stroomt. Seth heeft ons net ook al heel wat over je verteld’ Zegt hij waarop ik zwak knik. ‘Hoe oud ben je?’ Vraagt hij me waarop ik even slik. Waarom vraagt hij me toch zo veel?
‘Ik ben driehonderdachtenzeventig jaar.’ Antwoord ik Jacob zachtjes waarop zijn uitdrukking heel even naar verbaast gaat maar dan weer naar normaal. Na een paar seconden mij bekeken te hebben knikt hij dan toch maar een keer.
‘Je bent geen monster als je in al die tijd nog geen enkele keer bloed hebt gedronken. Ik weet niet waarom, maar je bent het leven waard. Jij bent dit leven waard’ Zegt hij. Ik voel hoe er een zwakke glimlach op mijn gezicht ontstaat en vlug kijk ik weg.
‘Maar ik wil niet leven als een vampier!’ zeg ik uiteindelijk en kijk Jacob weer aan. De jongen kijkt mij ook een aan en glimlacht nog steeds even breed naar me.
‘Maar dat ben je nu toch ook niet?’ Vraagt hij me waarop ik wil zeggen dat ik dat altijd wel ben maar dan toch maar naar hem knik . ‘Ik weet totaal niet waarom ik dit allemaal denk en zeg, en ik weet ook niet waarom de jongens dit allemaal ook vinden. Ieder van ons op Sam na vind je gewoon een mens. We vinden je eigenlijk totaal geen monster en dat zouden we als beschermers van deze stam eigenlijk wel moeten vinden.’ Zegt hij waarop ik hem verbaast aankijkt en zwak knik. De jongen gaat langzaam staan en draait zich dan weer naar me toe. Hij geeft me een hand en helpt me dan in een soepele beweging omhoog. Hij pakt mijn hand steviger vast en trekt me met zich mee naar het huisje van Emily en Sam. ‘Mijn pa weet zeker al wat je bent?’ vraagt hij me. Ik laat een zachte grinnik horen en knik dan bevestigend naar hem.
‘Jake?’ vraag ik waarop de jongen me aankijkt en knikt. ‘Ik kan niet blijven.’ Zeg ik zachtjes waarop de jongen zijn hoofd schut.
‘Je moed wel blijven. Paul overleeft het niet als je nu verdwijnt.’ Zegt hij waarop ik mijn hoofd schut.
‘Hij moet wel! Ik ken heel die jongen niet eens en hij mij niet. Hij kan me niet eens gaan missen.’ Zeg ik waarop Jake zijn hoofd schut.
‘Maar dat is nu inprenten. Hij zal je missen en niet z’n beetje ook niet.’ Kaatst hij terug. Ik kijk op als we het huisje binnen stappen en zie bijna heel de groep jongens zonder shirt op de bank zitten. Alleen Seth en de jongen Paul zie ik er niet bij.
‘Het spijt me Cara.’ Zegt de man Sam waarop ik zwak mijn schouders ophaal. ‘Kunnen we dit allemaal uitpraten zodat jij ons beter begrijpt en wij jou?’ vraagt de man me waarop ik naar hem glimlach en knik. Jake knijpt zachtjes in mijn hand en wenkt dan de jongens. De jongen zelf trekt me met zich mee en meteen merk ik ook waar we heen gaan. Zodra we op het strand zijn aangekomen zie ik dat er al een aantal mensen zijn. Zoals Emily, Seth, Paul, Billy en wat anderen meiden en ouderen mensen. Sam rent op een drafje ons voorbij en begint het vuur aan te manken en Billy begint ondertussen al wat dingen te vertellen. Geïnteresseerd luister ik naar wat de man allemaal nog te vertellen heeft en wat ik gister niet heb kunnen horen. Ik vond gisteren de stam verhalen al geweldig om naar te luisteren. Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in de geschiedenis van verschillende stammen, maar deze stam verhalen zijn gewoon nog duizendmaal interessanter dan anderen. Waarom? Ik heb geen idee. Misschien komt dat door het inprent gebeur ding waarvan ik nu nog steeds helemaal niks van snap.

Reacties (1)

  • LarryNiam

    Ahhh schattig❤️

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen